Kısa Özet
Kutsal Kitap'ta kurtuluş, insanın günah nedeniyle Tanrı'dan ayrılmış durumunun (Romalılar 3:23), İsa Mesih'in ölümü ve dirilişi aracılığıyla onarılmasıdır. İnsanın kendi çabasıyla değil, Tanrı'nın lütfuyla ve iman yoluyla (Efesliler 2:8) gerçekleşen bu eylem, günahların bağışlanmasını, Tanrı ile barışmayı ve sonsuz yaşamı içerir.
Hristiyan teolojisinde kurtuluş, yalnızca tehlikeden bir kaçış veya gelecekteki güvenliğe dair bir vaat değildir. Daha derin bir insani soruna; Tanrı ile insanlık arasındaki bozulmuş ilişkiye çözüm getirir. Kutsal Yazılar kurtuluşu, günah nedeniyle kaybedilenin Tanrı tarafından onarılması eylemi olarak sunar. Bu, öncelikle koşulların değişmesiyle ilgili değil, kişinin Tanrı önündeki duruşunun değişmesi ve O’nunla paydaşlığın yenilenmesiyle ilgilidir.
Kutsal Kitap tutarlı bir şekilde insanlığı, günah nedeniyle Tanrı’dan ayrılmış olarak betimler. Pavlus, ’te herkesin günah işlediğini ve Tanrı’nın yüceliğinden yoksun kaldığını, ’te ise günahın sonucunun ölüm olduğunu yazar. Bu “ölüm” fizikselden fazlasıdır; ruhsal bir yabancılaşmadır. Dolayısıyla kurtuluş, insanlığın suçluluk, yozlaşma ve ayrılık durumuna Tanrı’nın verdiği yanıttır. İlahi yargıdan kurtuluş ve bizi Yaratıcı ile barışmadır.
