İncil mastürbasyon hakkında ne diyor? Onan'ın günahı, şehvet uyarısı ve cinselliğin teolojik amacı üzerine dengeli ve Kutsal Kitap merkezli bir inceleme
Kısa Özet
Kutsal Kitap'ta mastürbasyondan doğrudan bahseden veya onu ismen yasaklayan bir ayet yoktur. Ancak Hristiyan teolojisi, cinselliğin "tek beden" olma ve eşler arası karşılıklı adanmışlık (1. Korintliler 7) amacıyla tasarlandığını öğretir. Mastürbasyon ise eylemi içe dönük ve yalnız bir hale getirdiği için bu tasarımdan bir sapma olarak görülür. Ayrıca şehvet (Matta 5:28) ve pornografi ile sıkı bağı nedeniyle genellikle ruhsal bir mücadele alanı ve "özdenetim" eksikliği olarak değerlendirilir.
Kutsal Kitap, mastürbasyondan (kendini tatmin) açıkça bahsetmez ve bunu doğrudan tanımlayan teknik bir dil kullanmaz. Bu sessizlik genellikle iki zıt yöne çekilmiştir. Kimi, Kutsal Yazıların ismen yasaklamadığı bir şeyin günah olamayacağını savunurken; kimi de mastürbasyonun örtülü bir cinsel ahlaksızlık biçimi olarak mutlaka kınanması gerektiğini varsayar.
Daha dikkatli bir okuma, üçüncü bir yaklaşımı önerir. Doğrudan bir atıfta bulunulmaması, Kutsal Kitap’ın bu konuya kayıtsız olduğu anlamına gelmez. Aksine, insan cinselliğini; amacını, bağlamını ve ahlaki yönünü tanımlayarak çok daha derin bir teolojik düzeyde ele alır.
Kutsal Yazılar teknik kategorilerle konuşmadığından, bu soru tek bir “yasaklayıcı ayet” arayarak çözülemez. Konuya şu soruyla yaklaşılmalıdır: Mastürbasyon; cinsellik, beden ve ruhsal disiplin konusundaki Kutsal Kitap anlayışıyla örtüşüyor mu?
Yanlış Anlaşılan Metinler: Onan ve Şehvet
Mastürbasyon tartışmalarında sıkça başvurulan bir pasaj Yaratılış 38:9–10’daki Onan’ın hikâyesidir. Daha sonra türetilen “onanizm” terimi, bu metnin “tohumun (meninin) boşa harcanmasını” kınadığı varsayımını güçlendirmiştir. Ancak anlatının kendisi günahı farklı tanımlar.
Onan, cinsel bir teknikten dolayı değil, ölen kardeşi için bir mirasçı sağlama yükümlülüğünü (Levirate yasası) reddettiği için cezalandırılmıştır. Onun eylemi bir kendini tatmin değil, bir başkaldırı ve ailenin geleceğini istismar etme eylemiydi. Mastürbasyon bu metnin konusu değildir ve onu bu pasaja dahil etmek tarihsel ve teolojik bir hatadır.
Bazen başvurulan bir diğer pasaj ise İsa’nın şehvete karşı uyardığı ve elin kesilmesi veya gözün çıkarılmasıyla ilgili çarpıcı imgeler kullandığı Matta 5:27–30’dur. Ancak buradaki konu belirli bir fiziksel eylem değil, içsel arzu eğilimidir. Mesih, mastürbasyon için şifreli bir dil kullanmamakta, yüreğin yönelimine hitap etmektedir. Pratikte şehvet ve mastürbasyon sıklıkla bağlantılı olsa da, pasajın kendisi doğrudan bu eylemi tanımlamaz.
Cinselliğin İlişkisel Doğası
Kutsal Kitap mastürbasyonu doğrudan tanımlamasa da, cinsel ifadenin anlamı hakkında dikkate değer bir netlikle konuşur. 1. Korintliler 7:2–5’te Pavlus, cinsel yakınlığı karı-koca arasındaki karşılıklı ve fedakâr bir ilişkiye ait olarak tanımlar.
Her eş, bedeni üzerindeki yetkiyi diğerine verir ve cinsel birliktelik, kendine dönük bir tatmin değil, karşılıklı bir verme eylemi olarak tasvir edilir. Bu çerçevede cinsellik doğası gereği ilişkiseldir. Yalnızlığa değil, paydaşlığa (birliğe) yöneliktir.
Bu yapı yaratılış anlatısında da pekiştirilir. Yaratılış 2:24–25, cinsel birleşmeyi “tek beden” olmanın ifadesi olarak sunar; bu, karşılıklı varoluş, savunmasızlık ve utancın yokluğu ile işaretlenmiş bir birlikteliktir. Seks, bir gerilim atma mekanizması olarak değil, antlaşmaya dayalı bir bağ olarak tasvir edilir. Oysa mastürbasyon doğası gereği yalnızdır. Cinsel ifadeyi, Kutsal Yazıların tutarlı bir şekilde “gerekli” olarak gördüğü ilişkisel bağlamdan koparır.
Biyolojik İhtiyaç mı, Ruhsal Disiplin mi?
Bu nedenle Yeni Ahit, cinsel arzuyu açlık veya susuzluk gibi biyolojik bir zorunluluk olarak ele almaz. Beden cinsel dürtüler yaşasa da, Kutsal Yazılar cinsel boşalmayı asla bir ahlaki hak olarak tanımlamaz.
Pavlus’un evli olmayanlara öğüdü, bireysel tatmin aramak değil, ya özdenetim kullanmak ya da evlenmektir: “Kendilerini denetleyemiyorlarsa evlensinler” (1. Korintliler 7:9). Güçlü arzunun ilacı kendi kendini uyarmak değil, ilişkisel bir bağlılıktır.
Bu ayrım, bedenin cinsel gerilim yaşaması nedeniyle mastürbasyonun ahlaki açıdan nötr olduğu argümanını zayıflatır. Sadece bedensel dürtüler ahlaki izni tanımlamaz. Kutsal Yazılar, fiziksel arzuyu tutarlı bir şekilde ruhsal ayırt etme yetisine tabi kılar. Beden otonom bir sistem değil, Tanrı’ya aittir. Pavlus 1. Korintliler 6:19–20‘de sorar: “Bedeninizin… Kutsal Ruh’un tapınağı olduğunu bilmiyor musunuz?” Takip eden soru sadece fiziksel olarak neyin mümkün olduğu değil, bedenin asıl sahibi olan Tanrı’yı neyin onurlandırdığıdır.
Özdenetim ve Amaç
Bu noktada tartışma cinsel etikten ruhsal oluşuma (formasyona) kayar. Burada birkaç ilke birleşir:
Tanrı’nın Yüceliği: Pavlus, tüm eylemlerin “Tanrı’nın yüceliği için” yapılması gerektiğini vurgular (1. Korintliler 10:31).
İman ve Vicdan:“İmandan kaynaklanmayan her şey günahtır” (Romalılar 14:23). Bir eylem açıkça yasaklanmamış olsa bile, temiz bir vicdanla ve Tanrı merkezli bir niyetle yapılamıyorsa, sadık itaatin dışına düşer.
Kölelik: Pavlus, herhangi bir alışkanlığın egemenliği altına girmemeyi öğütler: “Hiçbir şeyin tutsağı olmayacağım” (1. Korintliler 6:12). Mastürbasyon genellikle bilinçli bir seçimden ziyade dürtüsel ve tepkisel hale gelir. Egemenlik kişiden arzuya geçtiğinde, Kutsal Yazılar bunu bir tür kölelik olarak tanır.
Hristiyan özgürlüğü, iştahlar tarafından yönetilme özgürlüğü değil, Ruh aracılığıyla bedeni yönetme özgürlüğüdür. Bu yüzden özdenetim, Ruh’un meyveleri arasında listelenir (Galatyalılar 5:22–23). İnanlı, bedeni bastırmaya değil, onu düzene sokmaya çağrılır.
Teorik Mümkünlük ve Gerçeklik
Birçok ilahiyatçı, mastürbasyonun nadiren tek başına var olduğunu gözlemlemiştir. Genellikle şehvet, fantezi veya pornografi tüketimi ile iç içedir. Bu unsurlar Kutsal Kitap’ta doğrudan ele alınır ve arzunun günahlı çarpıtmaları olarak kabul edilir.
Teorik olarak mastürbasyon bu etkilerden ayrılabilse bile, Kutsal Kitap modeli cinsel arzunun içe dönük (kendi kendini tatmin) değil, dışa dönük (ilişkisel armağan) olması gerektiğini öne sürer.
Bu durum, sıkça dile getirilen teorik bir tavize yol açar: Eğer mastürbasyon hiç şehvet, ahlaksız fantezi, bağımlılık veya bencil motivasyon olmadan, Tanrı’ya tam bir şükranla yapılabilseydi, açık bir emri ihlal etmeyebilirdi. Ancak bu koşullar o kadar zorlayıcıdır ki, aslında eylemin doğasını ortaya koyar. Bu koşullar, mastürbasyonun normalde uygulandığı şekilden radikal biçimde farklı bir durumu tanımlar.
Tasarımdan Sapma
Bu nedenle Kutsal Kitap, “Mastürbasyon günah mıdır?” sorusunu dar bir yasal anlamda yanıtlamaz. Bunun yerine daha temel bir soruyu yanıtlar: Cinsellik ne içindir?
Cinsellik; antlaşmaya dayalı birliktelik, karşılıklı kendini verme ve adanmış bir ilişki içindeki somutlaşmış sevgi içindir. Bu amaçlardan sürekli uzaklaşan herhangi bir cinsel ifade, Kutsal Kitap’ın tasarımına ters düşer.
Bu ışık altında mastürbasyon, teknik bir suçtan ziyade, cinselliğin telos‘undan (nihai amacından) bir sapma olarak anlaşılır. İlişkiden, karşılıklılıktan ve sevginin disiplininden kopuk bir cinsel ifade biçimini temsil eder. Açıkça “yasaklanmış” bir ayet olmasa bile, Kutsal Yazıların bedene ve arzuya verdiği yapıyla gerilim halindedir.
En azından mastürbasyon, Kutsal Kitap’ın insan cinselliği için Tanrı’nın “en iyisi” olarak sunduğu şeyin gerisinde kalmaktadır.
