Lukas 24

¹Men på den første dag i uken, tidlig i dagningen, kom de til graven, og hadde med sig de velluktende urter som de hadde tilberedt.

²Men de fant stenen veltet fra graven,

³og da de gikk inn i den, fant de ikke den Herre Jesu legeme.

⁴Og det skjedde mens de stod rådville ved dette, se, da stod to menn hos dem i skinnende klædebon;

⁵og da de blev forferdet og bøide sitt ansikt mot jorden, sa de til dem: Hvorfor søker I den levende blandt de døde?

⁶Han er ikke her, han er opstanden; kom i hu hvorledes han talte til eder mens han ennu var i Galilea, da han sa

⁷at Menneskesønnen skulde overgis i syndige menneskers hender og korsfestes og opstå på den tredje dag!

⁸Da kom de hans ord i hu.

⁹Og de vendte tilbake fra graven, og fortalte alt dette til de elleve og til alle de andre.

¹⁰Det var Maria Magdalena og Johanna og Maria, Jakobs mor, og de andre kvinner med dem. De sa dette til apostlene,

¹¹og deres ord syntes dem å være løs tale, og de trodde dem ikke.

¹²Men Peter stod op og løp til graven, og da han bøide sig ned, så han bare liksvøpet; og han gikk hjem og undret sig over det som var skjedd.

¹³Og se, to av dem gikk samme dag til en by som ligger seksti stadier fra Jerusalem, og som heter Emmaus,

¹⁴og de talte med hverandre om alt dette som hadde hendt.

¹⁵Og det skjedde mens de talte sammen og spurte hverandre, da kom Jesus selv nær til dem og vandret sammen med dem;

¹⁶men deres øine blev holdt igjen, så de ikke kjente ham.

¹⁷Han sa til dem: Hvad er dette for tale som I fører med hverandre på veien? Og de stod stille med sorgfullt åsyn.

¹⁸Men en av dem, som hette Kleopas, tok til orde og sa til ham: Er du alene fremmed i Jerusalem og vet ikke det som er skjedd der i disse dager?

¹⁹Han sa til dem: Hvad da? Og de sa til ham: Det med Jesus fra Nasaret, som var en profet, mektig i gjerning og ord for Gud og alt folket,

²⁰og hvorledes våre yppersteprester og rådsherrer har overgitt ham til dødsdom og korsfestet ham.

²¹Men vi håpet at han var den som skulde forløse Israel. Og dog - med alt dette er det idag den tredje dag siden dette skjedde.

²²Men så har og nogen av våre kvinner forferdet oss; de kom tidlig imorges til graven,

²³og da de ikke fant hans legeme, kom de og sa at de hadde sett et syn av engler, som sa at han lever;

²⁴og nogen av dem som var med oss, gikk bort til graven og fant det så som kvinnene hadde sagt; men ham så de ikke.

²⁵Da sa han til dem: I dårer og senhjertede til å tro alt det profetene har talt!

²⁶Måtte ikke Messias lide dette og så gå inn til sin herlighet?

²⁷Og han begynte fra Moses og fra alle profetene og utla for dem i alle skriftene det som er skrevet om ham.

²⁸Og de var nær ved byen som de gikk til, og han lot som han vilde gå videre.

²⁹Da nødde de ham og sa: Bli hos oss; for det stunder til aften, og dagen heller! Og han gikk inn og blev hos dem.

³⁰Og det skjedde da han satt til bords med dem, da tok han brødet og velsignet det, og brøt det og gav dem;

³¹da blev deres øine åpnet, og de kjente ham; og han blev usynlig for dem.

³²Og de sa til hverandre: Brente ikke vårt hjerte i oss da han talte til oss på veien og oplot skriftene for oss?

³³Og de stod op i samme stund og vendte tilbake til Jerusalem, og de fant de elleve samlet, og dem som var med dem, og disse sa:

³⁴Herren er sannelig opstanden, og er sett av Simon!

³⁵Og de fortalte hvad som var skjedd på veien, og hvorledes han blev kjent av dem da han brøt brødet.

³⁶Mens de talte om dette, stod han selv midt iblandt dem og sa til dem: Fred være med eder!

³⁷Men de blev forferdet og fulle av frykt, og trodde at de så en ånd.

³⁸Og han sa til dem: Hvorfor er I forferdet, og hvorfor opstiger tvilende tanker i eders hjerte?

³⁹Se mine hender og mine føtter, og se at det er mig selv! Kjenn på mig og se! En ånd har jo ikke kjøtt og ben, som I ser at jeg har.

⁴⁰Og da han hadde sagt dette, viste han dem sine hender og sine føtter.

⁴¹Men da de ennu ikke trodde for glede, og undret sig, sa han til dem: Har I her noget å ete?

⁴²Da gav de ham et stykke av en stekt fisk og noget av en honningkake,

⁴³og han tok det og åt for deres øine.

⁴⁴Og han sa til dem: Dette er mine ord som jeg talte til eder mens jeg ennu var hos eder, at alt det måtte opfylles som er skrevet i Mose lov og profetene og salmene om mig.

⁴⁵Da oplot han deres forstand, så de kunde forstå skriftene.

⁴⁶Og han sa til dem: Så står skrevet, at Messias skal lide og opstå fra de døde på den tredje dag,

⁴⁷og at i hans navn skal omvendelse og syndenes forlatelse forkynnes for alle folkeslag, fra Jerusalem av.

⁴⁸I er vidner om dette.

⁴⁹Og jeg sender over eder det som min Fader har lovt; men I skal bli i byen inntil I blir iklædd kraft fra det høie.

⁵⁰Og han førte dem ut imot Betania, og han løftet op sine hender og velsignet dem;

⁵¹og det skjedde da han velsignet dem, at han skiltes fra dem og blev optatt til himmelen.

⁵²Og de tilbad ham og vendte tilbake til Jerusalem med stor glede,

⁵³Og de var alltid i templet og lovet og priste Gud.

Lukas 24

¹Men den fyrste dagen i vika, tidleg i otta, kom dei til gravi, og hadde med seg kryddorne som dei hadde laga til.

²Då fekk dei sjå at steinen var velt ifrå gravi;

³dei gjekk inn, men fann ikkje likamen åt Herren Jesus.

⁴Dei visste ikkje kva dei skulde tenkja um dette; då stod det med ein gong tvo menner i skinande klæde innmed deim,

⁵og med dei fulle av otte stirde nedfyre seg, sagde mennerne til deim: «Kvi leitar de etter den livande millom dei daude?

⁶Han er ikkje her; han hev stade upp att. Kom i hug kva han sagde med dykk då han endå var i Galilæa,

⁷at Menneskjesonen skulde gjevast i henderne på synduge menneskje og krossfestast, og standa upp att tridje dagen!»

⁸Då kom dei i hug ordi hans,

⁹og dei gjekk burt att frå gravi, og fortalde alt dette til dei elleve og alle dei andre.

¹⁰Det var Maria Magdalena og Johanna og Jakobs-Maria og dei hine kvinnorne i fylgjet deira - dei sagde dette med apostlarne;

¹¹men dei tenkte det var noko vas dei for med, og trudde deim ikkje.

¹²Peter sprang like vel av stad til gravi, og då han lutte seg ned, såg han ikkje anna enn likklædi; so gjekk han burt att, og undrast med seg yver det som var hendt.

¹³Same dagen gjekk tvo av deim utetter til ein liten by som heiter Emmaus, og ligg ei mil frå Jerusalem,

¹⁴og på vegen tala dei med einannan um alt det som nyst hadde hendt.

¹⁵Med dei no gjekk og tala og dryfte det med kvarandre, kom Jesus sjølv innåt og slo fylgje med deim;

¹⁶men augo deira var fjetra, so dei kjende honom ikkje.

¹⁷«Kva er det for ting de røder so um, med de gjeng etter vegen?» spurde han. Då stana dei, og det var sjåande til at dei sturde.

¹⁸Og den eine av deim - han heitte Kleopas - tok til ords og sagde til honom: «Du må visst vera den einaste som held til i Jerusalem og ikkje veit kva som hev hendt der desse dagarne!»

¹⁹«Kva for noko?» spurde han. «Det med Jesus frå Nasaret,» svara dei, «han som var ein profet, megtig i gjerning og ord for Gud og alt folket,

²⁰korleis øvsteprestarne og rådsherrarne våre fekk dømt honom frå livet og krossfeste honom.

²¹Og me vona at han var den som skulde løysa ut Israel. Og med alt det so er det no på tridje dagen sidan dette gjekk fyre seg.

²²Men so hev og nokre kvinnor i flokken vår sett oss i uro og undring; dei var i otta ved gravi,

²³og fann ikkje likamen hans, men kom og fortalde at dei hadde set ei syn av englar, og at englarne hadde sagt at han liver.

²⁴Nokre av felagerne våre gjekk då ut til gravi, og fann det heiltupp so som kvinnorne hadde sagt, men honom såg dei ikkje.»

²⁵«Å, for uvituge de er,» svara han, «og for seinhuga til å tru alt det som profetarne hev tale!

²⁶Laut ikkje Messias lida dette, fyrr han kunde ganga inn til sin herlegdom?»

²⁷So tok han til frå Moses og alle profetarne, og i alle skrifterne lagde han ut for deim det som er sagt um honom der.

²⁸Då dei var tett innmed den byen dei skulde til, lest han vilja ganga lenger.

²⁹Men dei nøydde honom og sagde: «Ver hjå oss! Det lid til kvelds, og dagen hallar.» So gjekk han inn og var hjå deim.

³⁰Som han no sat til bords med deim, tok han brødet og velsigna det, og braut det og gav deim.

³¹Då vart augo deira upplatne, so dei kjende honom att; men i det same kvarv han burt for augo deira.

³²Då sagde dei med einannan: «Brann ikkje hjarta i oss då han tala med oss på vegen, då han lagde ut skrifterne åt oss?»

³³Og dei tok ut i same stund, og gjekk attende til Jerusalem. Dei fann dei elleve og felagarne deira samla, og dei sagde:

³⁴«Herren hev sanneleg stade upp att, og hev synt seg for Simon.»

³⁵Og sjølve fortalde dei um det som hadde hendt på vegen, og korleis dei hadde kjent honom då han braut brødet.

³⁶Best dei tala um dette, stod han sjølv midt ibland deim og sagde: «Fred vere med dykk!»

³⁷Dei kvakk og vart rædde, og trudde det var ei ånd dei såg.

³⁸Då sagde han til deim: «Kvi er de so forstøkte, og kvifor vaknar det tvil i hjarta dykkar?

³⁹Sjå henderne og føterne mine, at det er eg sjølv! Kjenn på meg og sjå! Ei ånd hev då ’kje kjøt og bein, som de ser eg hev.»

⁴⁰Då han hadde sagt det, synte han deim henderne og føterne sine.

⁴¹Då dei endå ikkje kunde tru for gleda, men berre undra seg, sagde han: «Hev de noko etande her?»

⁴²Dei gav han eit stykke steikt fisk og noko av ei honningkaka,

⁴³og han tok det og åt det for augo deira.

⁴⁴So sagde han til deim: «Dette var det eg tala til dykk um då eg endå var i lag med dykk, at alt som er skrive um meg i Moselovi og profetarne og salmarne, laut sannast.»

⁴⁵So let han upp for tankarne deira, so dei kunde skyna skrifterne.

⁴⁶«So stend skrive,» sagde han, «at Messias skal lida og standa upp frå dei daude tridje dagen,

⁴⁷og i hans namn skal umvending og syndeforlating ropast ut for alle folkeslag; frå Jerusalem skal det ganga ut.

⁴⁸De skal sjølve vitna um dette.

⁴⁹Og no vil eg senda yver dykk det som far min hev lova; men de skal halda dykk rolege i byen, til de vert budde med kraft frå det høge.»

⁵⁰Sidan tok han deim med seg ut or byen, til burt imot Betania, og han lyfte upp henderne og velsigna deim.

⁵¹Og med han lyste velsigningi, skildest han frå deim og for upp til himmelen.

⁵²Og dei kasta seg på kne og tilbad honom. So gjekk dei attende til Jerusalem i stor gleda,

⁵³og sidan var dei allstødt i templet og lova og prisa Gud.