Lukas 22 Comparison: Norsk vs Norwegian
Lukas 22
1Men de usyrede brøds høitid, som kalles påske, var nær;
2og yppersteprestene og de skriftlærde søkte råd til å få ryddet ham av veien; for de fryktet for folket.
3Men Satan fór inn i Judas med tilnavnet Iskariot, som var en av de tolv,
4og han gikk bort og talte med yppersteprestene og høvedsmennene om hvorledes han skulde forråde ham til dem.
5Og de blev glade, og lovte å gi ham penger,
6og han gav sitt tilsagn og søkte leilighet til å forråde ham til dem uten opstyr.
7Så kom de usyrede brøds dag, da påskelammet skulde slaktes.
8Og han sendte Peter og Johannes avsted og sa: Gå bort og gjør i stand påskelammet for oss, så vi kan ete det!
9De sa til ham: Hvor vil du vi skal gjøre det i stand?
10Han sa til dem: Se, når I kommer inn i byen, skal det møte eder en mann som bærer en krukke vann; følg ham til det hus hvor han går inn,
11og si til husbonden: Mesteren sier til dig: Hvor er det herberge der jeg kan ete påskelammet med mine disipler?
12Så skal han vise eder en stor sal med benker og hynder; der skal I gjøre det i stand.
13De gikk da avsted, og fant det så som han hadde sagt dem; og de gjorde i stand påskelammet.
14Og da timen kom, satte han sig til bords, og apostlene med ham.
15Og han sa til dem: Jeg har hjertelig lengtet efter å ete dette påskelam med eder før jeg lider;
16for jeg sier eder: Jeg skal aldri mere ete det før det er blitt fullkommet i Guds rike.
17Og han tok en kalk, takket og sa: Ta dette og del det mellem eder!
18For jeg sier eder: Fra nu av skal jeg aldri mere drikke av vintreets frukt før Guds rike er kommet.
19Og han tok et brød, takket og brøt det, gav dem og sa: Dette er mitt legeme, som gis for eder; gjør dette til minne om mig!
20Likeså kalken, efterat de hadde ett, og sa: Denne kalk er den nye pakt i mitt blod, som utgydes for eder.
21Men se, hans hånd som forråder mig, er med mig over bordet.
22For Menneskesønnen går vel bort, som bestemt er; men ve det menneske ved hvem han blir forrådt!
23De begynte da å spørre hverandre om hvem av dem det vel kunde være som skulde gjøre denne gjerning.
24Det blev også en trette mellem dem om hvem av dem skulde gjelde for å være størst.
25Da sa han til dem: Kongene hersker over sine folk, og de som bruker makt over dem, kalles deres velgjørere.
26Så er det ikke med eder; men den største blandt eder skal være som den yngste, og den øverste som den som tjener.
27For hvem er størst, den som sitter til bords, eller den som tjener? Er det ikke den som sitter til bords? Men jeg er som en tjener iblandt eder.
28Men I er de som har holdt ut hos mig i mine prøvelser,
29og jeg tilsier eder riket, likesom min Fader har tilsagt mig det,
30så I skal ete og drikke ved mitt bord i mitt rike, og sitte på troner og dømme Israels tolv stammer.
31Simon! Simon! se, Satan krevde å få eder i sin vold for å sikte eder som hvete;
32men jeg bad for dig at din tro ikke måtte svikte, og når du engang omvender dig, da styrk dine brødre!
33Men han sa til ham: Herre! med dig er jeg rede til å gå både i fengsel og i død.
34Da sa han: Jeg sier dig, Peter: Hanen skal ikke gale idag før du tre ganger har nektet at du kjenner mig.
35Og han sa til dem: Da jeg sendte eder ut uten pung og skreppe og sko, fattedes eder da noget? De sa: Nei, intet.
36Han sa da til dem: Men nu skal den som har pung, ta den med, likeså skreppe, og den som ikke har sverd, han selge sin kappe og kjøpe sig et!
37For jeg sier eder at dette som er skrevet, må opfylles på mig, dette ord: Og han blev regnet blandt ugjerningsmenn; for det som er sagt om mig, er til ende.
38Da sa de: Herre! se, her er to sverd. Men han sa til dem: Det er nok.
39Og han gikk ut og vandret efter sedvane til Oljeberget; men hans disipler fulgte og med ham.
40Og da han kom til stedet, sa han til dem: Bed at I ikke må komme i fristelse!
41Og han slet sig fra dem så lang som et stenkast, og falt på kne, bad og sa:
42Fader! om du vil, da la denne kalk gå mig forbi! Dog, skje ikke min vilje, men din!
43Og en engel fra himmelen åpenbarte sig for ham og styrket ham.
44Og han kom i dødsangst og bad enda heftigere, og hans sved blev som blodsdråper, som falt ned på jorden.
45Så stod han op fra bønnen og kom til sine disipler og fant dem sovende av bedrøvelse,
46og han sa til dem: Hvorfor sover I? Stå op og bed at I ikke må komme i fristelse!
47Mens han ennu talte, se, da kom en flokk, og han som hette Judas, en av de tolv, gikk foran dem og trådte nær til Jesus for å kysse ham.
48Men Jesus sa til ham: Judas! forråder du Menneskesønnen med et kyss?
49Da nu de som var om ham, så hvad som vilde skje, sa de: Herre! skal vi slå til med sverd?
50Og en av dem slo til yppersteprestens tjener og hugg det høire øre av ham.
51Men Jesus svarte og sa: La dem bare gå så vidt! Og han rørte ved hans øre og lægte ham.
52Og Jesus sa til yppersteprestene og høvedsmennene over tempel-vakten og de eldste som var kommet imot ham: I er gått ut som mot en røver med sverd og stokker;
53da jeg daglig var hos eder i templet, rakte I ikke eders hender ut mot mig. Men dette er eders time og mørkets makt.
54Da de nu hadde grepet ham, drog de avsted med ham og førte ham inn i yppersteprestens hus; og Peter fulgte langt bakefter.
55De hadde tendt en ild midt i gårdsrummet og satt der sammen, og Peter satt midt iblandt dem.
56Men en tjenestepike fikk se ham sitte mot lyset, og stirret på ham og sa: Også denne var med ham.
57Men han fornektet ham og sa: Jeg kjenner ham ikke, kvinne!
58Litt efter fikk en annen se ham og sa: Du er også en av dem. Men Peter sa: Menneske! jeg er ikke det.
59Og omkring én time efter stadfestet en annen det og sa: Sannelig, også denne var med ham; han er jo en galileer.
60Men Peter sa: Menneske! jeg forstår ikke hvad det er du mener! Og straks, mens han ennu talte, gol hanen.
61Og Herren vendte sig og så på Peter; og Peter kom Herrens ord i hu, hvorledes han hadde sagt til ham: Før hanen galer idag, skal du fornekte mig tre ganger.
62Og han gikk ut og gråt bitterlig.
63Og mennene som holdt Jesus, spottet ham og slo ham,
64og de kastet et klæde over ham og spurte ham og sa: Spå nu: Hvem var det som slo dig?
65Og mange andre spottord talte de til ham.
66Da det nu blev dag, samledes folkets eldste og yppersteprestene og de skriftlærde, og de førte ham frem i sitt rådsmøte
67og sa: Er du Messias, da si oss det! Men han sa til dem: Om jeg sier eder det, tror I det ikke;
68og om jeg spør, svarer I ikke.
69Men fra nu av skal Menneskesønnen sitte ved Guds krafts høire hånd.
70Da sa de alle: Er du da Guds Sønn? Han sa til dem: I sier det; jeg er det.
71Da sa de: Hvad skal vi mere med vidnesbyrd? Vi har jo selv hørt det av hans munn.
Lukas 22
1No leid det nær innåt søtebrødhelgi, som dei kallar påske.
2Og øvsteprestarne og dei skriftlærde grunda på korleis dei skulde bera seg åt for å få rudt honom or vegen; for dei var rædde folket.
3Då for Satan i Judas, han som dei kalla Iskariot, og som var ein av dei tolv;
4han gjekk av stad og tala med øvsteprestarne og hovdingarne for tempelvakti um korleis han skulde få gjeve Jesus yver til deim.
5Dei vart glade og lova honom pengar.
6Han slo til, og sidan leita han etter eit laglegt høve til å gjeva han yver til deim utan uppstyr.
7So kom søtebrødsdagen, den dagen då påskelambet skulde slagtast.
8Då sende han Peter og Johannes i veg og sagde: «Gakk av stad og stell til påskemålet åt oss, so me kann halda måltid!»
9«Kvar vil du me skal stella det til?» spurde dei.
10«Høyr her!» svara han; «når de kjem inn i byen, møter de ein mann som ber ei krukka med vatn. Honom skal de fylgja til han gjeng inn i eit hus,
11og so skal de segja til huseigaren: «Meisteren helsar: Kvar er romet der eg kann halda påskemåltid med læresveinarne mine?»
12Då syner han dykk ein stor sal med duka bord. Der skal de stella til.
13So gjekk dei, og fann det so som han hadde sagt, og dei stelte til påskemålet.
14Då tidi kom, sette han seg til bords, og apostlarne med honom.
15Og han sagde til deim: Eg hev lengta so etter å eta dette påskemålet i lag med dykk, fyrr eg skal lida;
16for eg segjer dykk: Eg kjem aldri til å eta det meir, fyrr det hev fenge fullnaden sin i Guds rike.»
17So tok han ein kalk i handi, og takka og sagde: «Tak dette og skift det imillom dykk!
18For eg segjer dykk: Heretter skal eg aldri drikka av druvesafti fyrr Guds rike er kome.»
19Og han tok brødet, takka, og braut det, og gav deim og sagde: «Dette er likamen min, som vert gjeven for dykk! Gjer dette til minne um meg!»
20Like eins kalken etter dei hadde ete kveldverden, og sagde: «Denne kalken er den nye pakt i blodet mitt, det som renn for dykk.
21Men sjå: svikaren held handi si framyver bordet med meg!
22Menneskjesonen gjeng fulla burt; for so er det laga. Men ve yver den mannen som veld at han vert gjeven i fiendehand!»
23Då tok dei til å dryfta seg imillom kven av deim det kunde vera som skulde koma til å gjera dette.
24Det vart og ein ordstrid millom deim um kven av deim som skulde gjelda for den største.
25Då sagde han til deim: «Kongarne råder yver folki sine, og dei som held deim i age, vert kalla velgjerdsmenner.
26So må det ikkje vera med dykk; men den som er største ibland dykk, skal vera som han var yngst, og styraren som han var tenar.
27For kven er størst, den som sit til bords, eller den som ber på bordet? Er det ’kje den som sit til bords? Men eg er berre som ein bordsvein ibland dykk.
28De er dei som heldt ut hjå meg i røyningarne mine,
29og eg eignar dykk kongedøme, liksom far min eigna meg det;
30de skal eta og drikka ved bordet mitt i mitt rike, og sitja i kvar sitt høgsæte og styra dei tolv Israels-ætterne.
31Simon, Simon, høyr kva eg segjer: Satan kravde å få sælda dykk liksom korn.
32Men eg hev bede for deg at trui di ikkje må trjota, og når du ein gong vender um, so styrk brørne dine!»
33«Herre,» sagde Peter, «med deg gjeng eg gjerne både i fangehus og i dauden.»
34«Eg segjer deg, Peter,» svara Herren: «Hanen gjel ikkje i natt, fyrr du tri gonger hev neitta at du kjenner meg.»
35So sagde han til deim: «Då eg sende dykk i veg forutan pung og skreppa og skor, vanta de då nokon ting?» «Ingen ting,» svara dei.
36«Men no lyt den som hev pung taka honom med,» sagde han, «og like eins den som hev skreppa, og den som ikkje hev noko sverd, lyt selja kjolen sin og kjøpa seg eit.
37For eg segjer dykk at på meg lyt det sannast det ordet som stend skrive: «Og han vart rekna millom brotsmenner.» For med meg lid det mot enden.»
38«Herre,» sagde dei, «sjå her er tvo sverd.» «Det er nok,» svara han.
39So gjekk han ut og tok vegen til Oljeberget, som han var van ved; og læresveinarne fylgde og med.
40Då han var komen dit, sagde han til deim: «Bed at de ikkje må koma i freisting!»
41Han drog seg ifrå deim so langt som eit steinkast og lagde seg på kne og bad:
42«Fader, um du vilde taka denne skåli ifrå meg! Men lat det ikkje vera som eg vil, berre som du vil!»
43Ein engel frå himmelen synte seg for honom og styrkte honom.
44Og i si såre hjartekvida bad han endå heitare, og sveiten hans vart som blodsdråpar, som fall ned på jordi.
45So reiste han seg frå bøni. Då han kom til læresveinarne, såg han at dei hadde sovna av sorg.
46Då sagde han til deim: «Kvi søv de? Statt upp, og bed at de ikkje må koma i freisting!»
47Fyrr han hadde tala ut, fekk han sjå ein flokk som kom; han som heitte Judas - ein av dei tolv - gjekk fyre deim og kom burtåt Jesus, vilde kyssa honom.
48Då sagde Jesus til honom: «Judas, svik du Menneskjesonen med ein kyss?»
49Då dei som var ikring honom såg korleis det bar i veg, sagde dei: «Herre, skal me slå til med sverdet?»
50Og ein av deim hogg til tenaren åt øvstepresten, og sneidde av honom det høgre øyra.
51Då tok Jesus til ords og sagde: «Lat det vera nok med det!» Og han tok burtpå øyra hans og lækte honom.
52So sagde han til deim som var komne og skulde taka honom, øvsteprestarne og tempelhovdingarne og styresmennerne: «De kjem med sverd og stavar som eg skulde vera ein røvar!
53Den tid eg var saman med dykk i templet dag etter dag, då baud de ’kje til å gripa meg. Men no er det dykkar time, no er det myrkret som råder.»
54So tok dei honom og førde honom burt og inn i garden åt øvstepresten; og Peter fylgde eit langt stykke etter.
55Dei hadde gjort upp ein eld midt i gardsromet og sett seg ikring, og Peter sette seg midt ibland deim.
56Med han sat der i ljoset, vart ei tenestgjenta var honom; ho stirde på honom og sagde: «Denne var og med honom!»
57Men han neitta og sagde: «Eg kjenner honom ikkje, kvinna!»
58Eit lite bil etter vart ein annan var honom og sagde: «Du er og ein av deim!» «Nei, mann, det er eg ikkje!» svara Peter.
59Då um lag ein time var liden, var det ein til som sanna det og sagde: «Jau visst var denne og med honom; han er då ein galilæar.»
60«Eg veit ’kje kva du talar um, mann!» sagde Peter. Og straks, fyrr han hadde tala ut, gol hanen.
61Då vende Herren seg og såg på Peter; og Peter kom i hug det ordet Herren hadde sagt til honom: «Fyrr hanen gjel i natt, hev du avneitta meg tri gonger.»
62Og han gjekk ut og gret sårt.
63Dei mennerne som heldt Jesus, spotta honom og slo honom.
64Dei kasta eit klæde yver honom og spurde: «Kven var det som slo deg? Seg oss det, du som er ein profet!»
65Og mange andre hædingsord tala dei til honom.
66Då det vart dag, kom styresmennerne åt folket i hop, og øvsteprestarne og dei skriftlærde; dei førde honom fram i rådsmøtet sitt
67og sagde: «Er du Messias, so seg oss det!» «Um eg segjer det åt dykk, trur de det ikkje,» svara han,
68«og um eg spør, svarar de ikkje.
69Men heretter skal Menneskjesonen sitja ved høgre handi åt Guds allmagt.»
70Då spurde dei alle: «Er du då Guds Son?» Han svara: «De segjer det, og eg er det.»
71«Kva skal me med fleire vitnemål?» sagde dei då; «no høyrde me det av hans eigen munn!»
Understanding Norsk vs Norwegian in Lukas 22
Norsk (Norsk)
En eldre norsk oversettelse.
Norwegian
En historisk og respektert norsk oversettelse.
You are viewing a side-by-side comparison of Lukas 22 in the Norsk and Norwegian. Comparing these two versions can help shed light on the nuances of the original text.
Key Comparison: Lukas 22:16
"for jeg sier eder: Jeg skal aldri mere ete det før det er blitt fullkommet i Guds rike."
"for eg segjer dykk: Eg kjem aldri til å eta det meir, fyrr det hev fenge fullnaden sin i Guds rike.»"
