Job 33 Comparison: Norsk vs Norwegian

Job 33

¹Men hør nu, Job, på min tale og lytt til alle mine ord!

²Se, jeg har åpnet mine leber, allerede taler min tunge i min munn.

³Ærlige og opriktige er mine ord, og hvad jeg vet, skal mine leber uttale likefrem.

⁴Guds Ånd har skapt mig, og den Allmektiges ånde holder mig live.

⁵Hvis du kan, så svar mig! Rust dig mot mig, tred frem!

⁶Se, jeg er din like for Gud, også jeg er dannet av ler.

⁷Redsel for mig skal ikke overvelde dig, og min myndighet ikke tynge dig.

⁸Sannelig, du har sagt i mitt nærvær, så lød dine ord som jeg hørte:

⁹Ren er jeg, uten brøde, plettfri er jeg og fri for misgjerning;

¹⁰men Gud søker grunn til fiendskap mot mig, han akter mig for sin uvenn;

¹¹han setter mine føtter i stokken og vokter på alle mine veier.

¹²Nei, i dette har du ikke rett, svarer jeg dig; Gud er jo større enn et menneske.

¹³Hvorfor går du i rette med ham? Han svarer jo ikke et eneste ord.

¹⁴Men én gang taler Gud, ja to ganger hvis mennesket ikke akter på det.

¹⁵I drøm, i nattlig syn, når dyp søvn faller på menneskene, når de slumrer på sitt leie,

¹⁶da åpner han deres ører og trykker sitt segl på advarselen til dem,

¹⁷for å få mennesket til å la sin gjerning fare og for å utrydde overmotet hos mannen,

¹⁸for å berge hans sjel fra graven og hans liv fra å rammes av det drepende spyd.

¹⁹Mennesket tuktes også med smerter på sitt leie, og en stadig uro går gjennem marg og ben.

²⁰Han vemmes ved brød og hans sjel ved lekker mat.

²¹Hans kjøtt tæres bort, så en ikke ser det mere, og hans ben, som en før ikke så, ligger bare;

²²hans sjel kommer nær til graven og hans liv til dødens engler.

²³Er det da hos ham en engel, en tolk, en av tusen, som forkynner mennesket dets rette vei,

²⁴da ynkes Gud over ham og sier: Fri ham fra å fare ned i graven! Jeg har fått løsepenger.

²⁵Hans kropp blir da frodigere enn i ungdommen, han blir atter som i sin ungdoms dager.

²⁶Han beder til Gud, og han er ham nådig; han ser Guds åsyn med jubel, og han gir mennesket dets rettferdighet tilbake.

²⁷Han synger for menneskene og sier: Jeg hadde syndet og gjort det rette kroket, men han gjengjeldte mig det ikke;

²⁸han har fridd min sjel fra å fare ned i graven, og mitt liv ser lyset med lyst.

²⁹Se, alt dette gjør Gud to ganger, ja tre, mot en mann

³⁰for å frelse hans sjel fra graven, så han omstråles av de levendes lys.

³¹Gi akt, Job, hør på mig! Ti, så jeg får tale.

³²Har du ord, så svar mig, tal! Jeg vil gjerne gi dig rett.

³³Hvis ikke, så hør du på mig! Ti, så jeg får lære dig visdom.

Job 33

¹Men høyr no, Job, på talen min, lyd vel på alle mine ord!

²Sjå eg hev opna mine lippor, og tunga talar i min munn.

³Frå ærlegt hjarta kjem min tale, rein kunnskap lipporne ber fram.

⁴Guds ånd er det som meg hev skapt, og Allvalds ande gjev meg liv.

⁵Um du det kann, so gjev meg svar! Væpna deg mot meg, og stig fram!

⁶Eg er din likemann for Gud, eg og av leiret forma er.

⁷Du tarv ’kje vera rædd for meg, min trykk skal ikkje tyngja deg.

⁸Men du hev sagt for øyro mine - eg høyrde ljoden av ditt ord -:

⁹«Eg skuldfri er og utan synd, eg flekkfri er og utan skuld;

¹⁰men han fører uvensgrunnar mot meg og held meg for sin fiendsmann;

¹¹han legg i stokken mine føter og vaktar alle mine vegar.»

¹²Men du hev urett, svarar eg; Gud større er enn menneskja.

¹³Men kvifor vil du klaga på han: Han aldri svarar i sin sak?

¹⁴På eit vis talar Gud, ja tvo, um enn dei ikkje agtar på det.

¹⁵I draumar og i syn ved natt, når tunge svevnen fell på folk, når dei på lægjet ligg og blundar,

¹⁶då let han øyro upp på folk, og innsiglar åtvaring til deim,

¹⁷for burt frå synd å driva mannen, og rydja ovmod ut or honom

¹⁸og berga sjæli hans frå gravi og livet hans frå spjotodd-daude.

¹⁹Han tuktast og med sjukelægje, med stendig uro inn til beini,

²⁰hans liv fær mothug imot brød, og sjæli hans mot lostemat.

²¹Hans misser holdet, vert usjåleg, og beini morknar, syner ikkje,

²²og sjæli ned mot gravi lutar, hans liv mot daude-englarne.

²³Er det då yver han ein engel, ein millommann, ein utav tusund, som lærer mannen um hans plikt,

²⁴Han ynkast yver han og segjer: «Frels honom frå i grav å ganga! Eg hev ei løysepening funne.»

²⁵Hans likam skal av helsa bløma, sin ungdom skal han atter få.

²⁶Han bed til Gud og nåde fær, so han hans åsyn ser med jubel. Og so fær mannen att si rettferd.

²⁷Han syng for folk og segjer so: «Eg synda hev og krenkt det rette, men hev ’kje fenge lika for det;

²⁸mi sjæl frå gravi berga han, med gleda fær eg ljoset sjå.»

²⁹Og sjå: alt dette gjerer Gud tvo gonger, ja tri gong’ mot mannen,

³⁰og ber hans sjæl frå gravi burt, so livsens ljos kann lysa for han.

³¹So gjev no gaum og høyr meg, Job, ver tagall du, so eg kann tala!

³²Um du hev ord, so gjev meg svar! Tala, eg gjev deg gjerne rett.

³³I anna fall so høyr på meg, teg medan eg deg visdom lærer!»