Job 32

¹De tre menn svarte ikke Job mere, fordi han var rettferdig i sine egne øine.

²Da optendtes Elihus vrede - han stammet fra Bus og var sønn av Barak'el, av Rams ætt. Mot Job optendtes hans vrede, fordi han holdt sig selv for å være rettferdig for Gud,

³og mot hans tre venner optendtes hans vrede, fordi de ikke fant noget svar og allikevel dømte Job skyldig.

⁴Elihu hadde ventet med å tale til Job, fordi de andre var eldre av år enn han.

⁵Da nu Elihu så at det ikke var noget svar i de tre menns munn, da optendtes hans vrede.

⁶Så tok da Elihu, sønn av Barak'el, busitten, til orde og sa: Jeg er ung av år, og I er gråhårede; derfor holdt jeg mig tilbake og torde ikke uttale for eder hvad jeg vet.

⁷Jeg tenkte: La alderen tale og de mange år forkynne visdom!

⁸Dog, det er menneskets ånd og den Allmektiges åndepust som gjør forstandig.

⁹De gamle er ikke alltid vise, ikke alltid forstår oldinger hvad rett er.

¹⁰Derfor sier jeg: Hør nu på mig! Også jeg vil uttale hvad jeg vet.

¹¹Jeg ventet på eders ord, jeg lyttet efter forstandig tale fra eder, mens I grundet på hvad I skulde si.

¹²Jeg gav akt på eder; men det var ingen av eder som gjendrev Job, ingen som svarte på hans ord.

¹³Si ikke: Vi har funnet visdom hos ham; bare Gud kan få bukt med ham, ikke noget menneske!

¹⁴Han har jo ikke rettet sin tale mot mig, og med eders ord vil jeg ikke svare ham.

¹⁵De er forferdet og svarer ikke mere; ordene er blitt borte for dem.

¹⁶Skal jeg vente, fordi de ikke taler, fordi de står der og ikke svarer mere?

¹⁷Også jeg vil nu svare for min del; også jeg vil uttale hvad jeg vet.

¹⁸For jeg er full av ord; ånden i mitt indre driver mig.

¹⁹Mitt indre er som innestengt vin; som nyfylte skinnsekker vil det revne.

²⁰Jeg vil tale, så jeg kan få luft; jeg vil åpne mine leber og svare.

²¹Jeg vil ikke ta parti for nogen, og jeg vil ikke smigre for noget menneske;

²²for jeg forstår ikke å smigre; ellers kunde min skaper lett rykke mig bort.

Job 32

¹Dei tri mennerne svara ikkje Job meir, av di han heldt seg sjølv for rettferdig.

²Men då loga harmen upp hjå Elihu, son åt Barak’el, buziten, av Rams-ætti. Han vart harm på Job, av di han heldt seg sjølv rettferdigare enn Gud.

³Han harmast og på dei tri venerne, av di dei ikkje kunde finna noko svar, og endå dømde Job skuldig.

⁴For Elihu hadde venta med å tala til Job, av di dei andre var eldre enn han;

⁵men då Elihu såg at dei tri mennerne ikkje hadde noko å svara, vart han brennande harm.

⁶Og Elihu, son åt Barak’el, buziten, tok til ords og sagde: «Ung er eg etter år å rekna; de derimot er gamle menn. Difor eg blygdest og var rædd å segja til dykk det eg veit.

⁷Eg tenkte: «Åri tala lyt og alderen forkynna visdom.»

⁸Nei, ånd lyt til hjå menneski; og Allvalds ande gjev deim vit.

⁹Dei gamle er ’kje alltid vise, kvithærde veit ’kje stødt det rette.

¹⁰Difor eg segjer: Høyr på meg; eg vil og segja det eg veit.

¹¹Eg venta hev på dykkar ord og lydde vel på dykkar lærdom, alt med de leita etter ord.

¹²Og eg gav nøgje agt på dykk, men ingen sagde Job imot, ingen av dykk gav honom svar.

¹³Seg ikkje: «Visdom der me fann; Gud slå han ned, folk kann det ikkje.»

¹⁴Han hev ’kje tala imot meg, og ei med dykkar ord eg svarar.

¹⁵Dei er forstøkte, svarar ikkje, dei vantar ord å føra fram.

¹⁶Treng eg vel venta når dei tegjer og stend der reint forutan svar?

¹⁷Eg vil og svara, eg for meg, eg vil og segja det eg veit.

¹⁸For eg er full av ord til svars; i bringa sprengjer åndi på.

¹⁹Mitt indre er som innstengd vin, lik nye vinhit vil det sprengjast.

²⁰Eg tala vil so eg fær luft, vil opna lipporne og svara.

²¹Eg ikkje tek parti for nokon og smeikjer ei for nokor mann;

²²å smeikja kann eg ikkje med; min skapar elles burt meg reiv.