Job 31

¹En pakt hadde jeg gjort med mine øine, at jeg ikke skulde se på en jomfru.

²Hvad lodd vilde jeg ellers få av Gud i himmelen, eller hvad arv av den Allmektige i det høie?

³Rammer ikke fordervelse den urettferdige, og ulykke dem som gjør det onde?

⁴Ser ikke han mine veier, og teller han ikke alle mine skritt?

⁵Dersom jeg har faret frem med falskhet, og min fot har hastet til svik

⁶- la Gud veie mig på rettferds vektskål, og han skal se at jeg er uten skyld -

⁷dersom mine skritt har bøid av fra veien, og mitt hjerte har fulgt mine øine, og dersom der er nogen flekk på mine hender,

⁸gid da en annen må ete det jeg har sådd, og gid det jeg har plantet, må rykkes op med rot!

⁹Dersom mitt hjerte har latt sig dåre for en kvinnes skyld, og jeg har luret ved min næstes dør,

¹⁰gid da min hustru må male korn for en annen, og andre menn bøie sig over henne!

¹¹For slikt er en skjenselsdåd, det er en misgjerning, hjemfalt til dom;

¹²det er en ild som fortærer like til avgrunnen; alt mitt gods skulde den gjøre ende på.

¹³Har jeg krenket min træls og min trælkvinnes rett, når de hadde nogen trette med mig?

¹⁴Hvad skulde jeg da gjøre om Gud stod op, og hvad skulde jeg svare ham om han gransket saken?

¹⁵Har ikke han som skapte mig i mors liv, skapt også dem, og har ikke en og den samme dannet oss i mors liv?

¹⁶Har jeg nektet fattigfolk det de ønsket, og latt enkens øine tæres bort?

¹⁷Har jeg ett mitt brød alene, så den farløse ikke fikk ete av det?

¹⁸Nei, fra min ungdom av vokste han op hos mig som hos en far, og fra min mors liv av førte jeg henne ved hånden.

¹⁹Har jeg kunnet se en ulykkelig uten klær eller en fattig uten et plagg å ha på sig?

²⁰Måtte ikke hans lender velsigne mig, fordi han fikk varme sig med ull av mine får?

²¹Har jeg løftet min hånd mot den farløse, fordi jeg var viss på å få medhold i retten?

²²Gid da min skulder må falle fra sitt ledd, og min arm bli brutt løs fra sin skål!

²³For Guds straff fylte mig med redsel, og mot hans velde maktet jeg intet.

²⁴Har jeg satt mitt håp til gullet og sagt til gullklumpen: Du er min tillit?

²⁵Har jeg gledet mig fordi min rikdom blev stor, og fordi min hånd vant mig meget gods?

²⁶Når jeg så sollyset, hvorledes det strålte, og månen, hvor herlig den skred frem,

²⁷blev da mitt hjerte dåret i lønndom, så jeg sendte dem håndkyss?

²⁸Nei, også det vilde være en misgjerning, hjemfalt til dom; for da hadde jeg fornektet Gud i det høie.

²⁹Har jeg gledet mig ved min fiendes uferd og jublet når ulykken rammet ham?

³⁰Nei, jeg tillot ikke min munn å synde ved å forbanne ham og ønske ham døden.

³¹Må ikke mine husfolk vidne at enhver fikk mette sig ved mitt bord?

³²Aldri måtte en fremmed ligge utenfor mitt hus om natten; jeg åpnet mine dører for den veifarende.

³³Har jeg, som mennesker pleier, skjult mine synder og dulgt min misgjerning i min barm,

³⁴fordi jeg fryktet den store mengde og var redd for de fornemme slekters forakt, så jeg tidde stille og ikke gikk ut av min dør?

³⁵Å, om jeg hadde nogen som vilde høre på mig! Se, her er min underskrift, la den Allmektige svare mig! Å, om jeg hadde det skrift min motpart har satt op!

³⁶Sannelig, jeg skulde ta det på min skulder, jeg skulde feste det til mitt hode som en krone;

³⁷jeg skulde gjøre ham regnskap for alle mine skritt, som en fyrste skulde jeg møte ham.

³⁸Dersom min aker skriker over mig, og alle dens furer gråter,

³⁹dersom jeg har fortæret dens grøde uten betaling og utslukket dens eiers liv,

⁴⁰gid det da må vokse torner på min aker istedenfor hvete og ugress istedenfor bygg! Her ender Jobs ord.

Job 31

¹Med augo hev eg gjort ei pakt; eg skal ’kje skygna etter møy.

²Kva gav meg elles Gud der uppe? Kva arv gav Allvald frå det høge?

³Kjem ikkje udådsmann i naud? Og illgjersmenn i ulukka?

⁴Ser ikkje han på mine vegar? Tel ikkje han kvart stig eg gjeng?

⁵Dersom eg fram med fals hev fare, og foten sprunge etter svik

⁶- Gud vege meg på rettferds vegt, so han kann sjå eg skuldlaus er! -

⁷Veik mine stig frå vegen av, hev hjarta etter augo gjenge, var det ein flekk på mine hender,

⁸so gjev ein annan et mitt såd, og riv mi planting upp med rot!

⁹Let eg min hug av kvinna dåra, sneik eg til grannens dør meg fram,

¹⁰so lat mitt viv åt andre mala, og andre yver ho seg bøygje!

¹¹For dette er ei skjemdarferd, eit brot som dom og straff fortener,

¹²ein eld som eta vil til avgrunns og øydeleggja all mi eiga.

¹³Vanvyrd’ eg retten åt min træl og trælkvinna i trætta med deim?

¹⁴- Kva gjord’ eg då, når Gud reis upp? Kva svara eg, når han meg klaga?

¹⁵Dei er som meg i morsliv skapte; ein forma oss i moderfang -

¹⁶Um eg sagde nei når arming bad, og let enkja gråtande gå burt,

¹⁷hev eg mitt brød åleine ete, so farlaus inkje fekk ein bit,

¹⁸- nei, far for han eg var frå yngdi, frå morsliv var eg hennar førar -

¹⁹Såg eg ein stakar utan klæde, ein fatig utan yverplagg,

²⁰og so hans lender ei meg signa, og ei mi saueull han vermde,

²¹hev eg mot farlaus handi lyft, av di eg medhald fekk i retten:

²²Let herdi mi or led då losna, og armen brotna frå sitt bein!

²³For eg var ovleg rædd Guds straff, eg magtlaus stod framfor hans velde.

²⁴Um eg mi lit til gullet sette, og voni til det fine gull,

²⁵Gledde eg meg ved auka rikdom, og alt eg vann meg med mi hand,

²⁶såg eg på ljoset når det stråla, på månen der han skreid i glans,

²⁷vart hjarta mitt i løyndom dåra, so kyss på hand til deim eg sende,

²⁸so var det og straffande brot, då neitta eg min Gud der uppe.

²⁹Hev eg meg gledt ved uvens uferd, og jubla når han kom i skade,

³⁰- men eg let ikkje munnen synda og banna honom ifrå livet -

³¹hev ei mitt husfolk stendigt sagt: «Kven gjekk vel svolten frå hans bord?»

³²- Eg let ’kje framand natta ute; for ferdamann eg opna døri -

³³hev eg som Adam dult mi synd, og løynt mi misgjerd i min barm,

³⁴di eg var rædd den store hop og ottast spott frå ættefrendar, so stilt eg heldt meg innum dører?

³⁵Å, vilde nokon høyra på meg! Sjå her er underskrifti mi, lat berre Allvald svara meg! Fekk eg den skrift min motpart skreiv,

³⁶den skulde eg på oksli bera og binda på meg som ein krans

³⁷eg melde honom kvart mitt stig, og som ein hovding møta honom.

³⁸Dersom min åker klagar meg, og um plogforerne lyt gråta,

³⁹åt eg hans grøda ubetalt, tok livet eg av eigarmannen:

⁴⁰Lat då for kveite klunger gro, og ugras der eg sådde bygg!» Her endar Jobs tale.