Job 20 Comparison: Norsk vs Norwegian

Job 20

¹Da tok Sofar fra Na'ama til orde og sa:

²Derfor legger mine tanker mig svaret i munnen, og derfor stormer det i mig;

³hånende tilrettevisning må jeg høre, og min ånd gir mig svar ut fra min innsikt.

⁴Vet du da ikke at slik har det vært fra evighet, fra den tid mennesker blev satt på jorden,

⁵at de ugudeliges jubel er kort, og den gudløses glede bare varer et øieblikk?

⁶Stiger enn hans stolthet til himmelen, og når enn hans hode til skyen,

⁷så går han dog likesom sitt skarn til grunne for evig; de som så ham, spør: Hvor er han?

⁸Som en drøm flyr han bort, og ingen finner ham mere; han jages bort som et nattesyn.

⁹Det øie som så ham, ser ham ikke mere, og hans sted skuer ham ikke lenger.

¹⁰Hans barn må søke småfolks yndest, og hans hender må gi hans gods tilbake.

¹¹Hans ben var fulle av ungdomskraft, men nu ligger den med ham i støvet.

¹²Smaker enn det onde søtt i hans munn, skjuler han det under sin tunge,

¹³sparer han på det og slipper det ikke, men holder det tilbake under sin gane,

¹⁴så blir dog hans mat omskapt i hans innvoller og blir til ormegift i hans liv.

¹⁵Han slukte gods, og han må spy det ut igjen; Gud driver det ut av hans buk.

¹⁶Ormegift må han innsuge; huggormens tunge dreper ham.

¹⁷Han skal ikke få se bekker, elver av honning og elver av melk.

¹⁸Han må gi tilbake det han har tjent, og får ikke nyte det; meget gods har han vunnet, men han får liten glede av det.

¹⁹For han knuste småfolk og lot dem ligge der; han rante hus til sig, men får ikke bygge dem om;

²⁰han kjente aldri ro i sitt indre; han skal ikke slippe unda med sine skatter.

²¹Det var intet som undgikk hans grådighet; derfor varer ikke hans lykke.

²²Midt i hans rikdom blir det trangt for ham; hver nødlidende vender sin hånd mot ham.

²³For å fylle hans buk sender Gud sin brennende vrede mot ham og lar sin mat regne på ham.

²⁴Flykter han for våben av jern, så gjennemborer en bue av kobber ham.

²⁵Når han så drar pilen ut av sin rygg, og den lynende odd kommer frem av hans galle, da faller dødsredsler over ham.

²⁶Alt mørke er opspart for hans vel gjemte skatter; en ild som intet menneske puster til, fortærer ham; den eter det som er igjen i hans telt.

²⁷Himmelen åpenbarer hans misgjerning, og jorden reiser sig mot ham.

²⁸Det han har samlet i sitt hus, føres bort, det skylles bort på Guds vredes dag.

²⁹Dette er den lodd som et ugudelig menneske får av Gud, den arv som er tilkjent ham av den Allmektige.

Job 20

¹Då tok Sofar frå Na’ama til ords og sagde:

²«Difor gjev mine tankar svar, og difor stormar det i meg.

³Ei skamleg skrapa fær eg høyra, men kloke svar mi ånd gjev meg.

⁴Veit du ’kje at frå ævords tid, frå mannen fyrst på jord vart sett,

⁵ugudlege hev stokkut jubel, vanheilage stuttvarug gleda?

⁶Når modet hans til himmels stig, når hovudet mot sky han lyfter,

⁷han evig gjeng til grunns som skarnet; «Kvar er han?» spør dei, honom såg.

⁸Lik draumen glid han burt og kverv, vert jaga som ei nattesyn.

⁹Han burte er for alle augo, hans stad veit ikkje til han meir.

¹⁰Hans born lyt hjelpa fatigfolk; hans hender gjev hans gods attende.

¹¹Hans bein var full’ av ungdomskraft; men den i moldi ligg med honom.

¹²Er i hans munn det vonde søtt, vil han det under tunga gøyma,

¹³sparer han det og slepper ikkje, held han det under gomen fast,

¹⁴so vert i kroppen maten hans til orme-eiter i hans buk.

¹⁵Det gods han gløypte, spyr han ut; Gud driv det ut or magen hans.

¹⁶Han orme-eiter i seg saug, og ødle-tunga honom drep.

¹⁷Han fær visst ikkje skoda bekkjer, ei heller flaum av mjølk og honning.

¹⁸Han rikdom vinn, men nyt han ikkje; han samlar gods, men vert ’kje glad.

¹⁹Han krasa småfolk, let deim liggja, han rana hus som han ei byggjer.

²⁰Han kjende ikkje ro inni seg, men med sin skatt han slepp ’kje undan.

²¹Hans hækna sparer ingen ting; og difor kverv hans lukka burt.

²²I all si ovnøgd lid han naud; kvar armings-hand kjem yver honom.

²³Og til å fylla buken hans han sender vreiden yver honom, let maten sin på honom regna.

²⁴Og um han frå jarnvåpen flyr, han såra vert frå koparbogen;

²⁵ut gjenom ryggen pili kjem, den blanke odd ut or hans gall, og dauderædslor fell på honom.

²⁶Alt myrker gøymt er åt hans skattar, ja, ukveikt eld et honom upp, og øyder all hans eigedom.

²⁷Himmelen ter hans brotsverk fram, og jordi reiser seg imot han.

²⁸Hans heime-forråd fer sin veg, renn burt på vreidedagen hans.

²⁹Slikt etlar Gud til gudlaus mann; det lovar Gud til arv åt honom.»