Job 14 Comparison: Norsk vs Norwegian

Job 14

¹Et menneske, født av en kvinne, lever en kort tid og mettes med uro.

²Som en blomst skyter han op og visner, han farer bort som skyggen og holder ikke stand.

³Endog over en sådan holder du dine øine åpne, og mig fører du frem for din domstol!

⁴Kunde det bare komme en ren av en uren! Ikke én!

⁵Når hans dager er fastsatt, hans måneders tall bestemt hos dig, når du har satt ham en grense som han ikke kan overskride,

⁶så vend ditt øie bort fra ham, så han kan ha ro så vidt at han kan glede sig som en dagarbeider ved sin dag!

⁷For treet er det håp; om det hugges, så spirer det igjen, og på nye skudd mangler det ikke;

⁸om dets rot eldes i jorden, og dets stubb dør ut i mulden,

⁹så setter det allikevel knopper ved eimen av vannet og skyter grener som et nyplantet tre.

¹⁰Men når en mann dør, så ligger han der, når et menneske opgir ånden, hvor er han da?

¹¹Som vannet minker bort i en sjø, og som en elv efterhånden blir grunnere og tørker ut,

¹²så legger et menneske sig ned og reiser sig ikke igjen; så lenge himmelen er til, våkner de ikke - de vekkes ikke op av sin søvn.

¹³Å om du vilde gjemme mig i dødsriket og skjule mig der til din vrede var over - om du vilde sette mig et tidsmål og så komme mig i hu!

¹⁴Når en mann dør, lever han da op igjen? Alle min krigstjenestes dager skulde jeg da vente, til min avløsning kom;

¹⁵du skulde da rope, og jeg skulde svare dig; efter dine henders verk skulde du lenges.

¹⁶Men nu teller du mine skritt og akter stadig på min synd.

¹⁷Forseglet i en pung ligger min brøde, og du syr til over min misgjerning.

¹⁸Men som et fjell faller og smuldres bort, og en klippe flyttes fra sitt sted,

¹⁹som vannet huler ut stener og flommen skyller bort mulden, således gjør du menneskets håp til intet;

²⁰du overvelder ham for alltid, og han farer bort; du forvender hans åsyn og lar ham fare.

²¹Kommer hans barn til ære, da vet han det ikke, og blir de ringeaktet, da blir han det ikke var.

²²Bare over ham selv kjenner hans legeme smerte, og bare over ham selv sørger hans sjel.

Job 14

¹Sjå - menneskjet, av kvinna født, det liver stutt, av uro mett.

²Som blom det sprett og visnar burt, ja, lik ein skugge burt det fer.

³Men du med honom auga held, og meg du dreg for domen din.

⁴Skal tru det av ein urein kjem ein som er rein? Nei, ikkje ein!

⁵Når dagetalet hans er sett, hans månads-tal sett fast hjå deg, når du for han ei grensa drog som ei han yverskrida kann,

⁶so snu deg frå, lat han få fred og ha sin dag som leigekaren!

⁷For treet er det endå von; um det vert det hogge, sprett det att, på renningar det vantar ikkje.

⁸Når røterne i jordi eldest, og stomnen døyr i turre mold,

⁹ved dåm av vatnet skyt det knupp, fær som ein stikling grøne greiner.

¹⁰Men døyr ein mann, då ligg han der; han andast, og kvar er han då?

¹¹Som vatnet renn ut or ein sjø, som elvi minkar, turkast ut,

¹²so ligg ein mann, ris ikkje upp; til himmeln kverv, dei vaknar ikkje; ein kann ’kje vekkja deim or svevnen.

¹³Å, gjev du gøymde meg i helheim, løynde meg, til din vreide gav seg, gav meg ein frest, og so meg hugsa!

¹⁴Tru mannen døyr og livnar att? I all min strid eg skulde vona og venta til avløysing kom.

¹⁵Eg skulde svara, når du ropa og lengta mot dine eige verk.

¹⁶Men no du tel kvart stig eg tek og agtar vel på syndi mi;

¹⁷mi synd er læst i pungen inn, og på mi skuld du gøymer vel!

¹⁸Som fjellet fell og smuldrast burt, og berget frå sin stad vert flutt,

¹⁹Som vatnet holar steinen ut, og flaumen skolar moldi burt, so tek du ifrå mannen voni

²⁰og tyngjer honom ned for alltid. Han fer av stad; med åsyn rengd du sender honom burt frå deg.

²¹Han veit ’kje um hans born vert heidra; han merkar ikkje um dei armast;

²²Hans eigen kropp hans liding valdar, og sjæli græt for eigi sorg.»