Job 12 Comparison: Norsk vs Norwegian

Job 12

¹Da tok Job til orde og sa:

²Ja sannelig, I er de rette folk, og med eder dør visdommen ut.

³Også jeg har forstand, likesom I, jeg står ikke tilbake for eder, og hvem vet ikke dette?

⁴Til spott for mine venner er jeg, jeg som ropte til Gud og fikk svar; til spott er jeg, den rettskafne og ulastelige.

⁵Ulykken fortjener bare forakt efter de trygges mening; forakt venter dem hvis fot vakler.

⁶Ødeleggeres telt blir i ro, og trygge er de som egger Gud til vrede, de som fører sin gud i sin hånd.

⁷Men spør du dyrene, de skal lære dig, og himmelens fugler, de skal si dig det,

⁸eller tal til jorden, og den skal lære dig, og havets fisker skal fortelle dig det.

⁹Hvem skjønner ikke av alt dette at det er Herrens hånd som har skapt det,

¹⁰han som har i sin hånd hver levende sjel og hvert menneskelegemes ånd?

¹¹Mon ikke øret prøver ord, likesom ganen smaker mat?

¹²Hos gråhårede er visdom, og langt liv gir forstand.

¹³Hos ham er visdom og velde, ham hører råd og forstand til.

¹⁴Se, han river ned, og det bygges ikke op igjen; han stenger for en mann, og det lukkes ikke op.

¹⁵Han demmer for vannene, og de tørker bort, og han slipper dem løs, og de velter om jorden.

¹⁶Hos ham er styrke og visdom; i hans makt er både den som farer vill, og den som fører vill.

¹⁷Han fører rådsherrer bort som fanger, og dommere gjør han til dårer.

¹⁸Kongers tvangsbånd løser han og binder rep om deres lender.

¹⁹Han fører prester bort som fanger, og mektige menn støter han ned.

²⁰Han fratar prøvede menn mælet og oldinger deres innsikt.

²¹Han utøser forakt over fyrster, og de sterkes belte løser han.

²²Han drar det skjulte frem av mørket og fører dødsskygge frem i lyset.

²³Han lar folkene bli store, og han lar dem gå til grunne; han gir folkene vidt rum, og han fører dem bort.

²⁴Høvdingene i landet fratar han forstanden og lar dem fare vill i et uveisomt øde;

²⁵de famler i mørke uten lys, og han lar dem rave likesom drukne.

Job 12

¹Då svara Job og sagde:

²«Ja visst, de er dei rette folk, og visdomen døyr ut med dykk.

³Men eg hev vit so vel som de; eg ei til atters stend for dykk; kven kjenner ikkje dette fyrr?

⁴Til spott for venen min vert eg som bad til Gud og bønhøyrd vart. Til spott vert rettvis mann og ærleg.

⁵Vanvyrd ulukka! tenkjer trygg mann, vanvyrdnad ventar deim som vinglar.

⁶Valdsmenn bur roleg i sitt tjeld; trygge er dei som tergar Gud, dei som hev Gud i neven sin.

⁷Spør bølingen, han skal deg læra, og fugl i luft, han segja skal,

⁸og tal til jordi, ho skal læra, og fisk i hav, skal melda deg:

⁹Kven skynar ei på alt i hop, at Herrens hand hev skapa det?

¹⁰Kvar livand’ sjæl han hev i handi og åndi åt kvart menneskje.

¹¹Vert ordi ei med øyra prøvde, som du med gomen maten smakar?

¹²Hjå folk med gråe hår er visdom, og vit hjå deim som liver lenge.

¹³Hjå honom visdom er og kraft, hjå honom råd og dømekraft.

¹⁴Når han riv ned, kven byggjer upp? Når han set fast, kven løyser ut?

¹⁵Han stengjer vatnet, turkar det, slepper det, so det jordi øyder.

¹⁶Hjå honom kraft og klokskap er; han eig båd’ vegvill og vill-leidar;

¹⁷rådsherrar fører han som fangar, og domarar han gjer til dårar.

¹⁸Han løyser konge-styring upp, legg reip kring livet på deim sjølve.

¹⁹Han fører prestar plundra burt og øyder ut eld’-gamle ætter.

²⁰Han mælet tek frå øvde talar og vitet frå dei gamle menn,

²¹og yver stormenn skam han øys og løyser beltet på dei sterke.

²²Han myrkret driv or holor ut og fører dimma fram i dagen.

²³Han aukar folk og tynar deim; han spreider folk og fører deim;

²⁴Han vitet tek frå jordheimsfyrstar og let veglaus heid deim vildra;

²⁵dei sviv i myrkret utan ljos, han let dei raga liksom drukne.