Job 11 Comparison: Norsk vs Norwegian

Job 11

¹Da tok Sofar fra Na'ama til orde og sa:

²Skulde en ordflom bli uten svar, eller en ordgyter få rett?

³Skulde dine store ord drive menn til taushet, skulde du spotte uten at nogen skammer dig ut?

⁴Og skal du få si: Ren er min lære, og skyldfri er jeg i dine øine?

⁵Men bare Gud vilde tale og oplate sine leber mot dig

⁶og åpenbare dig visdommens hemmeligheter, at det i dem er dobbelt forstand! Da måtte du nok innse at Gud tilgir dig noget av din misgjerning.

⁷Mon du kan finne bunn i Guds vesen eller nå frem til den Allmektiges ytterste grense?

⁸Himmelhøi er den, hvad kan du gjøre? Dypere enn dødsriket, hvad vet du?

⁹Lengere enn jorden er dens mål og bredere enn havet.

¹⁰Om han farer frem og setter i fengsel og sammenkaller retten, hvem vil da hindre ham?

¹¹For han, han kjenner de falske folk og ser uretten, uten at han trenger å gi akt på den,

¹²og selv en uvettig mann får forstand, og et ungt villesel blir født til menneske.

¹³Hvis du retter ditt hjerte og utbreder dine hender til ham -

¹⁴er det synd i din hånd, da ha den bort og la ikke urett bo i dine telt -

¹⁵ja, da skal du, fri for lyte, opløfte ditt åsyn og stå fast og ikke frykte;

¹⁶for du skal glemme din møie, som forbifarne vann skal du komme den i hu.

¹⁷Og lysere enn middagen blir da ditt liv; mørket blir for dig som morgenen.

¹⁸Og du skal være trygg, for da er det håp, og når du har sett dig vel omkring, kan du legge dig trygt til ro.

¹⁹Og du skal hvile, og ingen skal skremme dig op, og mange skal søke din yndest.

²⁰Men de ugudeliges øine tæres bort; de har ingen tilflukt mere, og deres håp er å utånde sjelen.

Job 11

¹Då tok Sofar frå Na’ama til ords og sagde:

²«Skal slik ei svalling ei få svar? Skal slik ein storpratar få rett?

³Skal menner for din ordflaum tegja? Skal du få spotta utan skjemsla?

⁴Du segjer: «Rein er læra mi, eg skuldfri er i dine augo.»

⁵Men dersom berre Gud vil tala og opna munnen sin mot deg,

⁶og syna deg sin løynde visdom, kor han eig vit i dobbelt mål! Då skulde du nok skyna at Gud gjev deg noko til av syndi.

⁷Skal tru Guds tankedjup du kjenner? Hev du nått fram til Allvalds grensa?

⁸Høgar’ enn himmelen - kva gjer du? Djupar’ enn helheimen - kva veit du?

⁹Lenger enn jordi strekkjer seg og breidare enn havet sjølv.

¹⁰Når han skrid fram og legg i lekkjor, stemnar til doms, kven stoggar honom?

¹¹Han kjenner deim som talar lygn; han ser den falske utan leiting.

¹²Det tome hovud fær forstand, og asenfolen vert til mann.

¹³Men vil du bu ditt hjarta rett og henderne mot honom breida

¹⁴og halda svik frå handa di og urett burte frå ditt tjeld,

¹⁵då kann du lyt’laust hovud lyfta, då stend du fast og ræddast ikkje;

¹⁶då kann du gløyma all di møda, liksom ei elv som framum rann.

¹⁷Klårar’ enn dagen stend ditt liv, og myrkret vert til morgongråe;

¹⁸då er du trygg, då hev du von, du ottelaus til kvile gjeng.

¹⁹Du ligg, og ingen upp deg skræmer, og mange vil deg gjerne tekkjast.

²⁰Men augo veiknar på dei vonde; dei hev ’kje nokor tilflugt meir, men ventar på å anda ut.»