Jakob 1 Comparison: Norsk vs Norwegian

Jakob 1

¹Jakob, Guds og den Herre Jesu Kristi tjener, hilser de tolv stammer som er spredt omkring i landene.

²Akt det for bare glede, mine brødre, når I kommer i allehånde fristelser,

³da I vet at prøvelsen av eders tro virker tålmodighet;

⁴men tålmodigheten må føre til fullkommen gjerning, forat I kan være fullkomne og hele og ikke mangle noget.

⁵Men dersom nogen av eder mangler visdom, da bede han Gud, han som gir alle villig og uten onde ord, og den skal gis ham.

⁶Men han bede i tro, uten å tvile; for den som tviler, ligner havsbølgen, som drives og kastes av vinden.

⁷For ikke må det menneske tro at han skal få noget av Herren,

⁸slik en tvesinnet mann, ustø på alle sine veier.

⁹Men den ringe bror rose sig av sin høihet,

¹⁰og den rike av sin ringhet; for han skal forgå som blomst på gress;

¹¹solen gikk op med sin brand og tørket gresset bort, og blomsten på det falt av, og dets fagre skikkelse blev ødelagt; således skal og den rike visne bort på sine veier.

¹²Salig er den mann som holder ut i fristelse; for når han har stått sin prøve, skal han få livsens krone, som Gud har lovt dem som elsker ham.

¹³Ingen si når han fristes: Jeg fristes av Gud. For Gud fristes ikke av det onde, og selv frister han ingen.

¹⁴Men hver fristes idet han drages og lokkes av sin egen lyst;

¹⁵derefter, når lysten har undfanget, føder den synd; men når synden er blitt fullmoden, føder den død.

¹⁶Far ikke vill, mine elskede brødre!

¹⁷All god gave og all fullkommen gave kommer ovenfra, fra lysenes Fader, hos hvem det ikke er forandring eller skiftende skygge.

¹⁸Efter sin vilje har han født oss ved sannhets ord, forat vi skal være en førstegrøde av hans skapninger.

¹⁹I vet det jo, mine elskede brødre! Men hvert menneske være snar til å høre, sen til å tale, sen til vrede;

²⁰for manns vrede virker ikke det som er rett for Gud.

²¹Avlegg derfor all urenhet og all levning av ondskap, og ta med saktmodighet imot det ord som er innplantet i eder, og som er mektig til å frelse eders sjeler!

²²Men vær ordets gjørere, og ikke bare dets hørere, idet I dårer eder selv.

²³For dersom en er ordets hører og ikke dets gjører, da ligner han en mann som ser på sitt naturlige åsyn i et speil:

²⁴han så på sig selv og gikk bort, og glemte straks hvordan han så ut.

²⁵Men den som skuer inn i frihetens fullkomne lov og holder ved med det, så han ikke blir en glemsom hører, men gjerningens gjører, han skal være salig i sin gjerning.

²⁶Dersom en mener at han er en gudsdyrker, og ikke holder sin tunge i tømme, men dårer sitt eget hjerte, hans gudsdyrkelse er forgjeves.

²⁷En ren og usmittet gudsdyrkelse for Gud og Faderen er dette: å se til farløse og enker i deres trengsel, å holde sig selv uplettet av verden.

Jakob 1

¹Jakob, Guds og Herren Jesu Kristi tenar, helsar dei tolv ætterne som er spreidde i framande land.

²Haldt det for berre gleda, mine brør, når de kjem ut i ymse freistingar,

³etter di de veit at prøvingi av dykkar tru verkar tolmod!

⁴Men tolmodet må føra til fullkome verk, so de kann vera fullkomne og heile og ikkje vanta noko.

⁵Men dersom nokon av dykk vantar visdom, so bede han Gud, han som gjev alle viljugt og utan vondord, og han skal få.

⁶Men han må beda med tru og ikkje tvilande; for den som tvilar, er liksom havbåra, som vert rørd og rugga av vinden.

⁷For ikkje må det menneskjet tru at han skal få noko av Herren,

⁸slik ein tvihuga mann, ustød på alle sine vegar.

⁹Men den låge broren rose seg av sin høgleik,

¹⁰og den rike av sin lågleik; for han skal kverva burt som blomen på graset:

¹¹Soli gjekk upp med sin hite og gjorde graset turt, og blomen på det fall av, og hans fagre åsyn vart øydelagd. Soleis skal og den rike visna på sine vegar.

¹²Sæl den mannen som held ut i freisting! for når han er prøvd, skal han få livsens kruna, som Gud hev lova deim som elskar honom.

¹³Ingen må segja når han vert freista: «Eg vert freista av Gud;» for Gud er ikkje freista av det vonde, og sjølv freistar han ingen.

¹⁴Men kvar ein vert freista når han vert dregen og lokka av si eigi lyst!

¹⁵sidan, når lysti vert med barn, ber ho synd; men når syndi er fullmogna, føder ho daude.

¹⁶Far ikkje vilt, mine kjære brør!

¹⁷All god gåva og all fullkomi gåva kjem ovantil frå faderen til ljosi, han som det ikkje er umbrøyte ved eller skiftande skugge.

¹⁸Etter sin vilje hev han født oss ved sannings ord, so me skulde vera ei fyrstegrøde av hans skapningar.

¹⁹Det veit de, kjære brør! Men kvart menneskje vere snar til å høyra, sein til å tala, sein til vreide,

²⁰for ein manns vreide verkar ikkje det som er rett for Gud.

²¹Legg difor av all ureinskap og alt som er att av vondskap, og tak med spaklynde imot ordet som er innplanta i dykk, og som er megtigt til å frelsa sjælerne dykkar!

²²Men vert slike som gjer etter ordet og ikkje berre høyrer det og dermed dårar dykk sjølve!

²³For dersom nokon høyrer ordet og ikkje gjer etter det, då er han lik ein mann som skodar sitt naturlege andlit i ein spegel;

²⁴han skoda seg sjølv og gjekk burt og gløymde straks korleis han såg ut.

²⁵Men den som ser inn i fridomens fullkomne lov og held ved med det, so han ikkje vert ein gløymsam tilhøyrar, men ein som gjer gjerningi, han skal vera sæl i si gjerning.

²⁶Dersom nokon meiner at han er ein gudsdyrkar, og ikkje tøymer tunga si, men dårar sitt eige hjarta, hans gudsdyrking er fåfengd.

²⁷Ei rein og lytelaus gudsdyrking for Gud og Faderen er dette: å sjå til faderlause og enkjor i deira trengsla, å halda seg sjølv uflekka av verdi.