2. Korinterbrev 3 Comparison: Norsk vs Norwegian

2. Korinterbrev 3

¹Begynner vi atter å gi oss selv skussmål, eller mon vi, således som visse folk, trenger til skussmålsbrev til eder eller fra eder?

²I er vårt brev, innskrevet i våre hjerter, kjent og lest av alle mennesker,

³idet det blir vitterlig at I er Kristi brev, tilblitt ved vår tjeneste, innskrevet ikke med blekk, men med den levende Guds Ånd, ikke på stentavler, men på hjertets kjødtavler.

⁴Men en sådan tillit har vi til Gud ved Kristus,

⁵ikke at vi av oss selv duer til å uttenke noget som av oss selv, men vår duelighet er av Gud,

⁶som og gjorde oss duelige til å være tjenere for en ny pakt, ikke for bokstav, men for Ånd; for bokstaven slår ihjel, men Ånden gjør levende.

⁷Dersom da dødens tjeneste, som med bokstaver var innhugget i stener, fremtrådte i herlighet, så at Israels barn ikke tålte å se på Mose åsyn for hans åsyns herlighets skyld, som dog svant,

⁸hvor skal da ikke Åndens tjeneste enn mere være i herlighet!

⁹For dersom fordømmelsens tjeneste er herlighet, da er rettferdighetens tjeneste ennu langt mere rik på herlighet;

¹⁰for det herlige har i dette stykke ingen herlighet mot hin overvettes rike herlighet.

¹¹For når det som svinner, var i herlighet, da skal meget mere det som blir, være i herlighet.

¹²Eftersom vi da har et sådant håp, går vi frem med stor frimodighet,

¹³og gjør ikke som Moses, som la et dekke over sitt åsyn, forat Israels barn ikke skulde skue enden av det som svant.

¹⁴Men deres sinn er blitt forherdet; for like til denne dag blir det samme dekke liggende når de leser den gamle pakt, uten at det blir åpenbaret at den opheves i Kristus.

¹⁵Men til denne dag ligger et dekke over deres hjerte når Moses leses;

¹⁶men når det omvender sig til Herren, blir dekket tatt bort.

¹⁷Men Herren er Ånden, og hvor Herrens Ånd er, der er frihet.

¹⁸Men vi som med utildekket åsyn skuer Herrens herlighet som i et speil; vi blir alle forvandlet til det samme billede fra herlighet til herlighet, som av Herrens Ånd.

2. Korinterbrev 3

¹Byrjar me å gjeva oss sjølve lovord att? eller treng me då, liksom sume folk, til å hava lovords brev til dykk eller frå dykk?

²De er vårt brev, innskrive i våre hjarto, kjent og lese av alle menneskje,

³med di det er kunnigt at de er Kristi brev, tilkome ved vår tenesta, innskrive ikkje med blekk, men med den livande Guds Ande, ikkje på steintavlor, men på hjartans kjøttavlor.

⁴Men ei slik tiltru hev me til Gud ved Kristus,

⁵ikkje at me av oss sjølve duger til å tenkja ut noko som av oss sjølve, men dugleiken vår er av Gud,

⁶han som og gjorde oss duglege til å vera tenarar for ei ny pakt, ikkje for bokstav, men for ande; for bokstaven slær i hel, men Anden gjer livande.

⁷Når då daudens tenesta, som var innhoggi med bokstavar på steinar, kom med herlegdom, so Israels-borni ikkje greidde å sjå på Mose åsyn på grunn av herlegdomen i hans åsyn, endå det var ein som kvarv burt,

⁸kor skal ikkje då Andens tenesta endå meir vera i herlegdom!

⁹For er fordømings-tenesta herlegdom, so er rettferds-tenesta endå mykje meir rik på herlegdom.

¹⁰For endå det herlege er i dette stykke ikkje herlegt mot den ovrike herlegdomen.

¹¹For når det burtkvervande var i herlegdom, so skal det vedvarande so mykje meir vera i herlegdom.

¹²Sidan me då hev slik ei von, so gjeng me fram med stort frimod

¹³og gjer ikkje som Moses, som lagde eit sveip yver si åsyn, so Israels-borni ikkje skulde skoda enden av det som kvarv burt.

¹⁴Men deira hug vart forherd; for like til denne dag ligg det same sveipet der når dei les den gamle pakti, og det vert ikkje openberra at ho vert avlyst i Kristus.

¹⁵Men til denne dag ligg det eit sveip yver hjarta deira når Moses vert lesen.

¹⁶Men når det vender um til Herren, då vert sveipet burtteke.

¹⁷Men Herren er Anden; men der Herrens Ande er, der er fridom.

¹⁸Men me som med usveipt åsyn ser Herrens herlegdom som i ein spegel, me vert alle umlaga til det same bilæte frå herlegdom til herlegdom, liksom av Herrens Ande.