1. Korinterbrev 11

¹Bli mine efterfølgere, likesom jeg efterfølger Kristus!

²Jeg roser eder for at I kommer mig i hu i alle ting og holder fast ved mine forskrifter, således som jeg gav eder dem.

³Men jeg vil at I skal vite at Kristus er enhver manns hoved, og mannen er kvinnens hoved, og Gud er Kristi hoved.

⁴Hver mann som beder eller taler profetisk med noget på hodet, vanærer sitt hode;

⁵men hver kvinne som beder eller taler profetisk med utildekket hode, vanærer sitt hode; for det er aldeles det samme som om hun var raket.

⁶For hvis en kvinne ikke tildekker sig, da la henne også klippe håret av; men er det usømmelig for en kvinne å klippe eller rake av sig håret, da la henne tildekke sig.

⁷For en mann skal ikke tildekke sitt hode, eftersom han er Guds billede og ære; men kvinnen er mannens ære.

⁸For mannen er ikke av kvinnen, men kvinnen er av mannen;

⁹mannen blev jo heller ikke skapt for kvinnens skyld, men kvinnen for mannens skyld.

¹⁰Derfor bør kvinnen ha et undergivenhets-tegn på sitt hode for englenes skyld.

¹¹Dog, i Herren er hverken kvinnen noget fremfor mannen eller mannen noget fremfor kvinnen;

¹²for likesom kvinnen er av mannen, så er også mannen ved kvinnen, og alt er av Gud.

¹³Døm hos eder selv: passer det sig at en kvinne beder til Gud med utildekket hode?

¹⁴Lærer ikke endog selve naturen eder at dersom en mann lar håret vokse langt, er det ham til vanære,

¹⁵men dersom en kvinne lar håret vokse langt, er det henne til ære? for det lange hår er gitt henne til slør.

¹⁶Men dersom nogen vil være trettekjær, da har ikke vi en sådan skikk, heller ikke Guds menigheter.

¹⁷Men idet jeg påbyder dette, roser jeg ikke at I kommer sammen, ikke til det bedre, men til det verre.

¹⁸For for det første, når I kommer sammen i menighets-samling, hører jeg at det er splid iblandt eder, og for en del tror jeg det;

¹⁹for det må være partier iblandt eder, forat de ekte kan bli åpenbare iblandt eder.

²⁰Når I altså kommer sammen, da blir det ikke Herrens nattverd I eter;

²¹for idet I eter, tar hver på forhånd sin egen mat, og den ene er hungrig, og den annen er drukken.

²²Har I da ikke hus til å ete og drikke i? eller forakter I Guds menighet og vanærer dem som intet har? Hvad skal jeg si til eder? skal jeg rose eder? I dette roser jeg eder ikke.

²³For jeg har mottatt fra Herren dette som jeg også har overgitt eder, at den Herre Jesus i den natt da han blev forrådt, tok et brød,

²⁴takket og brøt det og sa: Dette er mitt legeme, som er for eder; gjør dette til minne om mig!

²⁵Likeså også kalken efter aftensmåltidet, idet han sa: Denne kalk er den nye pakt i mitt blod; gjør dette, så ofte som I drikker den, til minne om mig!

²⁶For så ofte som I eter dette brød og drikker denne kalk, forkynner I Herrens død, inntil han kommer.

²⁷Derfor, hver som eter brødet eller drikker Herrens kalk uverdig, han blir skyldig i Herrens legeme og blod.

²⁸Men hvert menneske prøve sig selv, og så ete han av brødet og drikke av kalken!

²⁹for den som eter og drikker, han eter og drikker sig selv til dom dersom han ikke gjør forskjell på Herrens legeme.

³⁰Derfor er det mange skrøpelige og syke iblandt eder, og mange sovner inn.

³¹Men dersom vi dømte oss selv, blev vi ikke dømt;

³²men når vi dømmes, da refses vi av Herren, forat vi ikke skal fordømmes sammen med verden.

³³Derfor, mine brødre, når I kommer sammen for å ete, da del med hverandre;

³⁴og hvis nogen hungrer, da ete han hjemme, forat I ikke skal komme sammen til dom! Det annet skal jeg foreskrive når jeg kommer.

1. Korinterbrev 11

¹Vert mine etterfylgjarar, liksom eg fylgjer etter Kristus!

²Eg rosar dykk, brør, at de minnest meg i alle ting, og at de held fast på mine fyreskrifter, so som eg gav dykk deim.

³Men eg vil de skal vita, at hovudet for kvar mann er Kristus, og hovudet for kvinna er mannen, og hovudet for Kristus er Gud.

⁴Kvar mann som bed eller talar profetord og då hev noko på hovudet, han vanærar hovudet sitt.

⁵Men kvar kvinna som bed eller talar profetord utan hovudbunad, ho vanærar hovudet sitt; for det er eitt og det same som ho var raka.

⁶For dersom ei kvinna ikkje brukar hovudbunad, so lat henne og klyppa av seg håret; men er det usømelegt for ei kvinna å klyppa eller raka av seg håret, so lat henne bruka hovudbunad!

⁷For ein mann skal ikkje hava noko på hovudet, då han er Guds bilæte og æra; men kvinna er mannsens æra.

⁸For mannen er ikkje av kvinna, men kvinna av mannen.

⁹For mannen vart ikkje heller skapt for kvinna skuld, men kvinna for mannen skuld.

¹⁰Difor skal kvinna hava lydskyldnads-merke på hovudet for englarne skuld.

¹¹Men i Herren er korkje kvinna noko framfor mannen eller mannen noko framfor kvinna.

¹²For liksom kvinna er av mannen, so er og mannen ved kvinna; og alt er av Gud.

¹³Døm hjå dykk sjølve! Er det sømelegt at ei kvinna bed til Gud utan hovudbunad?

¹⁴Lærer ikkje sjølve naturi dykk, at um ein mann let håret veksa langt, er det honom til vanæra,

¹⁵men um ei kvinna let håret veksa langt, er det henne til æra? for det lange håret er gjeve henne til sveip.

¹⁶Men dersom nokon vil vera trættekjær, so hev ikkje me den sedvane, og ikkje Guds kyrkjelydar heller.

¹⁷Men når eg fyreskriv dette, rosar eg ikkje at de kjem saman, ikkje til det betre, men til det verre.

¹⁸For fyrst so høyrer eg, at når de kjem saman i kyrkjelyden, so er der usamnad hjå dykk, og eg trur det for ein deil.

¹⁹For det lyt vera serflokkar hjå dykk, so dei velrøynde kann verta openberre millom dykk.

²⁰Når de so kjem saman, vert det ikkje Herrens nattverd det et.

²¹For når de et, so tek kvar fyrst sin eigen mat, og den eine hungrar, men den andre fyller seg.

²²Hev de ikkje hus til å eta og drikka i? Eller vanvyrder de Guds kyrkja og vanærar deim som ingen ting hev? Kva skal eg segja dykk? Skal eg rosa dykk? I dette rosar eg dykk ikkje.

²³For eg hev fenge frå Herren det som eg og hev yvergjeve dykk, at Herren Jesus, den natti han vart sviken, tok han eit brød,

²⁴og takka og braut det og sagde: «Dette er min likam som er for dykk. Gjer dette til minne um meg!»

²⁵Like eins tok han og kalken etter kveldverden og sagde: «Denne kalk er den nye pakt i mitt blod. So ofte som de drikk av han, so gjer dette til minne um meg!»

²⁶For so ofte som de et dette brødet og drikk denne kalken, so forkynner de Herrens daude, til dess han kjem.

²⁷Difor, den som et brødet og drikk Herrens kalk uverdigt, han vert skuldig i Herrens likam og blod.

²⁸Men kvart menneskje prøve seg sjølv, og so ete han av brødet og drikke av kalken!

²⁹For den som et og drikk, han et og drikk seg sjølv til dom, når han ikkje gjer skil på Herrens likam.

³⁰Difor er det mange veike og sjuke hjå dykk, og mange sovnar av.

³¹Men dersom me dømde oss sjølve, vart me ikkje dømde.

³²Men når me vert dømde, vert me refste av Herren, so me ikkje skal verta fordømde saman med verdi.

³³Difor, mine brør, når de kjem saman til å eta, so skift med kvarandre!

³⁴Men dersom nokon hungrar, so ete han heime, so de ikkje skal koma saman til dom. Det andre skal eg fyreskriva når eg kjem.