Salmene 94 Comparison: Norwegian vs Norsk

Salmene 94

¹Herre, du hemns Gud, du hemns Gud, syn deg i herlegdom!

²Statt upp, du domar yver jordi, lat dei ovmodige få lika for si gjerning!

³Kor lenge skal ugudlege, Herre, kor lenge skal ugudlege fegnast?

⁴Dei gøyser or seg og fører skamlaus tale; dei skrøyter, alle ugjerningsmenner.

⁵Ditt folk, Herre, krasar dei, og din arv plågar dei.

⁶Enkja og den framande slær dei i hel, og dei myrder dei farlause.

⁷Og dei segjer: «Herren ser ikkje, og Jakobs Gud merkar det ikkje.»

⁸Merka då, de uvituge i folket! Og de vitlause, når vil de taka til vitet?

⁹Han som hev sett inn øyra, skulde han ikkje høyra? Han som hev laga til auga, skulde han ikkje sjå?

¹⁰Han som tuktar heidningar, skulde han ikkje refsa, han som gjev menneski kunnskap?

¹¹Herren kjenner mannsens tankar, at dei er fåfengd.

¹²Sæl er den mann som du, Herre, tuktar, og som du gjev lærdom or lovi di,

¹³til å gjeve honom ro for vonde dagar, til dess det vert grave ei grav for den ugudlege.

¹⁴For ikkje støyter Herren burt sitt folk, og arven sin forlet han ikkje.

¹⁵For domen skal venda um att til rettferd, og alle ærlege i hjarta skal halda med honom.

¹⁶Kven stend upp for meg imot dei vonde? Kven stig fram for meg mot deim som gjer urett?

¹⁷Dersom ikkje Herren var mi hjelp, so vilde sjæli mi snart bu i stilla.

¹⁸Når eg segjer: «Foten min er ustød, då held di miskunn meg uppe, Herre.»

¹⁹Når det kjem mange tunge tankar i mitt hjarta, då huggar dine trøystarord mi sjæl.

²⁰Er vel tynings-domstolen i samlag med deg, der dei lagar urett i hop til rett?

²¹Dei flokkar seg i hop mot sjæli åt den rettferdige, og dei fordømer uskuldigt blod.

²²Då vert Herren ei borg for meg, og min Gud vert eit berg som eg flyr til.

²³Og han let deira urett koma attende yver deim, og for deira vondskap skal han gjera ende på deim, ja, Herren, vår Gud, skal gjera ende på deim.

Salmene 94

¹Du hevnens Gud, Herre, du hevnens Gud, åpenbar dig i herlighet!

²Reis dig, du jordens dommer, la gjengjeldelse komme over de overmodige!

³Hvor lenge skal de ugudelige, Herre, hvor lenge skal de ugudelige fryde sig?

⁴De utgyder en strøm av ord, de fører frekk tale; alle de som gjør urett, taler store ord.

⁵Ditt folk, Herre, knuser de, og din arv plager de.

⁶Enken og den fremmede slår de ihjel, og farløse myrder de.

⁷Og de sier: Herren ser ikke, og Jakobs Gud gir ikke akt.

⁸Gi dog akt, I ufornuftige blandt folket, og I dårer, når vil I bli kloke?

⁹Mon han som planter øret, ikke skulde høre? Mon han som skaper øiet, ikke skulde se?

¹⁰Mon han som refser hedningene, ikke skulde straffe, han som gir menneskene forstand?

¹¹Herren kjenner menneskenes tanker, han vet at de er tomhet.

¹²Salig er den mann som du, Herre, refser og gir lærdom av din lov

¹³for å gi ham ro for onde dager, inntil det blir gravd en grav for den ugudelige.

¹⁴For Herren skal ikke forkaste sitt folk og ikke forlate sin arv;

¹⁵for dommen skal vende tilbake til rettferdighet, og alle de opriktige av hjertet skal gi den medhold.

¹⁶Hvem reiser sig for mig imot de onde? Hvem stiller sig frem for mig imot dem som gjør urett?

¹⁷Dersom ikke Herren var min hjelp, vilde min sjel snart bo i dødsrikets stillhet.

¹⁸Når jeg sier: Min fot vakler, da holder din miskunnhet mig oppe, Herre!

¹⁹Når mine urolige tanker i mitt hjerte blir mange, da husvaler din trøst min sjel.

²⁰Har vel fordervelsens domstol noget samfund med dig, der hvor de skaper urett under skinn av rett?

²¹De slår sig skarevis sammen imot den rettferdiges sjel, og uskyldig blod dømmer de skyldig.

²²Da blir Herren mig en borg, og min Gud min tilflukts klippe.

²³Og han lar deres urett komme tilbake over dem, og for deres ondskaps skyld skal han utrydde dem; ja, Herren vår Gud skal utrydde dem.