Salmene 88

¹Ein song, ein salme av Korahs born. Til songmeisteren; etter Mahalat leannot; ein song til lærdom av ezrahiten Heman.

²Herre, min Frelse-Gud! Dag og natt ropar eg framfyre deg.

³Lat mi bøn koma for di åsyn, bøyg ditt øyra til mitt klagerop!

⁴For mi sjæl er mett av ulukkor, og mitt liv er kome nær til helheimen.

⁵Eg er rekna lik deim som fer ned i gravi, eg er som ein mann utan livskraft.

⁶Eg er forlaten millom dei daude, som dei ihelslegne som ligg i gravi, som du ikkje meir kjem i hug, då dei er avskorne frå di hand.

⁷Du hev lagt meg i den djupe hola, i myrkrer, i ovdjup.

⁸Din harm kvilar tungt på meg, og med alle dine bylgjor trengjer du meg. Sela.

⁹Du hev drive mine kjenningar langt burt frå meg, du hev gjort meg til ein styggedom for deim, eg er innestengd og kann ikkje koma ut.

¹⁰Mitt auga hev vanmegtast av liding, eg hev kalla på deg kvar dag, Herre, eg hev rett ut mine hender til deg.

¹¹Gjer du vel under for dei daude? eller vil skuggar stand upp og lova deg? Sela.

¹²Tru dei i gravi fortel um di miskunn, og um di truskap i avgrunnen?

¹³Vert dine under kjende i myrkret, og di rettferd i gløymelandet?

¹⁴Men eg ropar til deg, Herre, og um morgonen kjem mi bøn imot deg.

¹⁵Kvifor, Herre, støyter du burt mi sjæl? Kvifor løyner du ditt andlit for meg?

¹⁶Arm er eg og døyande frå ungdomen av, eg ber dine rædslor, eg lyt gjeva meg yver.

¹⁷Logarne av din harm hev gjenge yver meg, dine skræmor hev gjort meg til inkjes.

¹⁸Dei hev ringa seg um meg som vatn all dagen, dei hev i samlag kringsett meg. Du hev drive langt burt frå meg ven og næste, mine kjenningar er myrkret.

Salmene 88

¹En sang; en salme av Korahs barn; til sangmesteren; efter Mahalat leannot; en læresalme av Heman, esrahitten.

²Herre, min frelses Gud! Om dagen og om natten roper jeg for dig.

³La min bønn komme for ditt åsyn, bøi ditt øre til mitt klagerop!

⁴For min sjel er mett av ulykker, og mitt liv er kommet nær til dødsriket.

⁵Jeg aktes like med dem som farer ned i hulen; jeg er som en mann uten kraft,

⁶frigitt som en av de døde, lik de ihjelslagne som ligger i graven, som du ikke mere kommer i hu, fordi de er skilt fra din hånd.

⁷Du har lagt mig i dypenes hule, på mørke steder, i avgrunner.

⁸Din vrede tynger på mig, og med alle dine bølger trenger du mig. Sela.

⁹Du har drevet mine kjenninger langt bort fra mig, du har gjort mig vederstyggelig for dem; jeg er stengt inne og kommer ikke ut.

¹⁰Mitt øie er vansmektet av elendighet; jeg har påkalt dig, Herre, hver dag, jeg har utbredt mine hender til dig.

¹¹Mon du gjør undergjerninger for de døde, eller mon dødninger står op og priser dig? Sela.

¹²Mon der fortelles i graven om din miskunnhet, i avgrunnen om din trofasthet?

¹³Mon din undergjerning blir kjent i mørket, og din rettferdighet i glemselens land?

¹⁴Men jeg roper til dig, Herre, og om morgenen kommer min bønn dig i møte.

¹⁵Hvorfor, Herre, forkaster du min sjel? Hvorfor skjuler du ditt åsyn for mig?

¹⁶Elendig er jeg og døende fra ungdommen av; jeg bærer dine redsler, jeg må fortvile.

¹⁷Din vredes luer har gått over mig, dine redsler har tilintetgjort mig.

¹⁸De har omgitt mig som vann hele dagen, de har omringet mig alle sammen. Du har drevet venn og næste langt bort fra mig; mine kjenninger er det mørke sted.