Salmene 77

¹Til songmeisteren, for Jedutun; ein salme av Asaf.

²Eg ropar til Gud, og eg vil skrika; eg ropar til Gud, og han vil venda øyra til meg.

³Den Dagen eg er i naud, søkjer eg Herren, um natti retter eg ut handi, og ho vert ikkje trøytt, mi sjæl vil ikkje lata seg trøysta.

⁴Eg vil koma Gud i hug og sukka, eg vil tenkja etter, og mi ånd vanmegtast. Sela.

⁵Du held augo mine vakande, eg er uroleg og talar ikkje.

⁶Eg tenkjer på fordoms dagar, på lengst framfarne år.

⁷Eg vil koma i hug min strengleik um natti, i mitt hjarta vil eg grunda, og mi ånd vil ransaka.

⁸Vil Herren æveleg støyta burt? vil han ikkje lenger visa nåde?

⁹Er det for all tid ute med hans miskunn? Hev hans lovnad vorte upp i inkje frå ætt til ætt?

¹⁰Hev Gud gløymt å vera nådig? Eller hev han i vreide stengt for sin godhug? Sela.

¹¹Eg segjer: Dette er mi plåga, det er år frå høgre handi til den Høgste.

¹²Eg vil forkynna Herrens gjerningar, for eg vil minnast dine under frå fordoms tid.

¹³Og eg vil tenkja etter alt ditt verk, og på dine store gjerningar vil eg grunda.

¹⁴Gud, i heilagdom er din veg, kven er ein gud, stor som Gud?

¹⁵Du er den Gud som gjer under; du hev kunngjort din styrke millom folkeslagi.

¹⁶Du hev løyst ditt folk ut med velde, borni åt Jakob og Josef. Sela

¹⁷Vatni såg deg, Gud, vatni såg deg og bivra, ja, djupi skalv.

¹⁸Skyerne gav vatn, himmelen dunde, ja, dine piler flaug ikring.

¹⁹Di tora dunde i kvervelstormen, eldingar lyste upp jordriket, jordi skalv og riste.

²⁰I havet gjekk din veg, og dine stigar gjenom store vatn, og dine fotspor vart ikkje kjende. Du førde ditt folk som ei hjord ved handi åt Moses og Aron.

Salmene 77

¹Til sangmesteren, for Jedutun; av Asaf; en salme.

²Min røst er til Gud, og jeg vil rope; min røst er til Gud, og han vil vende øret til mig.

³På min nøds dag søker jeg Herren; min hånd er utrakt om natten og blir ikke trett, min sjel vil ikke la sig trøste.

⁴Jeg vil komme Gud i hu og sukke; jeg vil gruble, og min ånd vansmekter. Sela.

⁵Du holder mine øine oppe i nattevaktene; jeg er urolig og taler ikke.

⁶Jeg tenker på fordums dager, på de lengst fremfarne år.

⁷Jeg vil komme i hu mitt strengespill om natten, i mitt hjerte vil jeg gruble, og min ånd ransaker.

⁸Vil da Herren forkaste i all evighet, og vil han ikke mere bli ved å vise nåde?

⁹Er det for all tid ute med hans miskunnhet? er hans løfte blitt til intet slekt efter slekt?

¹⁰Har Gud glemt å være nådig? Har han i vrede tillukket sin barmhjertighet? Sela.

¹¹Jeg sier: Dette er min plage, det er år fra den Høiestes høire hånd.

¹²Jeg vil forkynne Herrens gjerninger; for jeg vil komme dine under i hu fra fordums tid.

¹³Og jeg vil eftertenke alt ditt verk, og på dine store gjerninger vil jeg grunde.

¹⁴Gud! Din vei er i hellighet; hvem er en gud stor som Gud?

¹⁵Du er den Gud som gjør under; du har kunngjort din styrke blandt folkene.

¹⁶Du har forløst ditt folk med velde, Jakobs og Josefs barn. Sela.

¹⁷Vannene så dig, Gud, vannene så dig, de bevet, ja avgrunnene skalv.

¹⁸Skyene utøste vann, himlene lot sin røst høre, ja dine piler fløi hit og dit.

¹⁹Din tordens røst lød i stormhvirvelen, lyn lyste op jorderike, jorden bevet og skalv.

²⁰Gjennem havet gikk din vei, og dine stier gjennem store vann, og dine fotspor blev ikke kjent. Du førte ditt folk som en hjord ved Moses' og Arons hånd.