Salmene 78

¹Ein song til lærdom av Asaf. Lyd, mitt folk, på læra mi, legg øyra til det munnen min talar!

²Eg vil opna min munn med fyndord, eg vil lata gåtor frå gamall tid strøyma ut.

³Det me hev høyrt og veit, og det våre feder hev fortalt oss,

⁴det vil me ikkje dylja for deira born, men fortelja Herrens pris for den komande ætti, og hans styrke og hans under, som han hev gjort.

⁵Han hev sett upp eit vitnemål i Jakob, og ei lov hev han lagt i Israel, som han baud våre feder, til å kunngjera deim for borni,

⁶so den komande ætti, dei born som skulde verta fødde, kunde kjenna deim, at dei kunde koma fram og fortelja um deim til sine born,

⁷og setja si von til Gud, og ikkje gløyma Guds verk, men taka vare på hans bodord,

⁸og ikkje vera som deira feder, ei tver og tråssug ætt, ei ætt som ikkje gjorde sitt hjarta fast, og som i si ånd ikkje var trufast mot Gud.

⁹Efraims born, dei væpna bogeskyttarar, dei snudde på stridsdagen.

¹⁰Dei heldt ikkje Guds pakt og vilde ikkje ferdast i hans lov.

¹¹Og dei gløymde hans storverk og hans under som han hadde synt deim.

¹²For deira feder hadde han gjort under i Egyptarlandet på Soans mark.

¹³Han kløyvde havet og let deim ganga igjenom, og let vatnet standa som ein haug.

¹⁴Og han leidde deim med skyi um dagen, og heile natti ved elds ljos.

¹⁵Han kløyvde berg i øydemarki og let deim drikka som av store vatsdjup.

¹⁶Og han let bekkjer koma or fjellet og fekk vatn til å renna ned som elvar.

¹⁷Men dei heldt endå på og synda imot honom, og var tråssuge mot den Høgste i øydemarki.

¹⁸Og dei freista Gud i sitt hjarta, so dei kravde mat for si lyst.

¹⁹Og dei tala imot Gud, dei sagde: «Kann vel Gud duka bord i øydemarki?

²⁰Sjå, han slo i berg, so vatn rann ut, og bekkjer fløymde. Tru han og kann gjeva brød, eller koma med kjøt til sitt folk?»

²¹Difor, då Herren høyrde det, vart han harm, og eld loga upp mot Jakob, og vreide reiste seg mot Israel;

²²for dei trudde ikkje på Gud og leit ikkje på hans frelsa.

²³Og han gav skyerne ovantil, og himmelportarne let han upp.

²⁴Og han let manna regna yver deim til føda, og himmelkorn gav han deim.

²⁵Englebrød fekk menneskje eta, nista sende han deim til mette.

²⁶Han let austanvinden fara ut i himmelen, og han førde sunnanvinden fram ved si magt.

²⁷Og han let kjøt regna yver deim som dust, og fljugande fuglar som havsens sand,

²⁸og han let deim falla ned midt i deira læger, kringum deira bustader.

²⁹Og dei åt og vart ovleg mette, og det dei hadde hug på, let han deim få.

³⁰Dei var ikkje komne burt frå si lyst, endå hadde dei maten i munnen,

³¹då steig Guds vreide upp imot deim, og han drap deira sterke menner hjå deim, og Israels ungdomar slo han ned.

³²Med alt dette synda dei endå, og dei trudde ikkje på hans under.

³³Og han let deira dagar kverva i fåfengd, og deira år i rædsla.

³⁴Når han slo deim ned, då spurde dei etter honom, og vende um og søkte Gud,

³⁵og kom i hug at Gud var deira berg og den høgste Gud var deira atterløysar.

³⁶Men dei gjølte for honom med sin munn, og laug for honom med si tunga.

³⁷Og deira hjarta hekk ikkje fast ved honom, og dei var ikkje true mot hans pakt.

³⁸Men han er miskunnsam, han forlet skuld og tyner ikkje, og mange gonger let han sin vreide venda um, og han vakte ikkje heile sin harm.

³⁹Og han kom i hug at dei var kjøt, ein andepust som kverv og ikkje kjem att.

⁴⁰Kor ofte dei tråssa honom i øydemarki og gjorde honom sorg i audni!

⁴¹Og dei freista atter Gud og krenkte Israels Heilage.

⁴²Dei kom ikkje handi hans i hug, eller den dagen då han fria deim frå fienden,

⁴³då han gjorde sine teikn i Egyptarland, og sine undergjerningar på Soans mark.

⁴⁴Og han gjorde deira elvar til blod, og sine rennande vatn kunde dei ikkje drikka.

⁴⁵Han sende imot deim flugesvermar som åt deim upp, og froskar som tynte deim.

⁴⁶Og han gav deira grøda til gnagaren og deira arbeid til grashoppen.

⁴⁷Han slo deira vintre ned med hagl og deira morbærtre med haglsteinar.

⁴⁸Og han gav deira fe til haglet og deira hjorder til eldingarne.

⁴⁹Han sende på deim sin brennande vreide, sinne og harm og trengsla, ei sending av uferds-englar.

⁵⁰Han braut veg for sin vreide, han sparde ikkje deira sjæl for dauden, og deira liv gav han til sotti.

⁵¹Og han slo alle fyrstefødde i Egyptarland, fyrstegrøda av dei sterke i Khams tjeld.

⁵²Og han let sitt folk fara av stad som sauer, og førde deim som ei hjord i øydemarki.

⁵³Og han leidde deim trygt, og dei ræddast ikkje, men havet løynde deira fiendar.

⁵⁴Og han førde deim til sitt heilage landmerke, det fjell som hans høgre hand hadde vunne.

⁵⁵Og han dreiv ut heidningar for deim, og let deira land falla til deim som arv, og let Israels ætter bu i deira tjeld.

⁵⁶Men dei freista Gud, den Høgste, og tråssa honom, og hans vitnemål agta dei ikkje på.

⁵⁷Og dei veik av og var utrugne som deira feder, dei vende um som ein veik boge.

⁵⁸Dei harma honom med sine haugar og eggja honom med sine avgudar.

⁵⁹Gud høyrde det og vart vreid, og han vart svært leid av Israel.

⁶⁰Og han gjekk burt frå sin bustad i Silo, det tjeld han hadde slege upp millom menneskje.

⁶¹Og han let sin styrke verta førd burt som fange, og gav si æra i fiendehand.

⁶²Og han gav sitt folk til sverdet, og på sin arv harmast han.

⁶³Eld åt deira unge menner, og deira møyar fekk ingen bruresong.

⁶⁴Deira prestar fall for sverdet, og deira enkjor fekk ikkje syrgja

⁶⁵Då vakna Herren som ein sovande, som ei kjempa frå rus av vin.

⁶⁶Og han slo sine fiendar attende, og han førde yver deim æveleg skam.

⁶⁷Og han støytte burt Josefs tjeld, og Efraims ætt valde han ikkje ut.

⁶⁸Men han valde Judas ætt, Sions fjell som han elska.

⁶⁹Og han bygde sin heilagdom som høge fjell, liksom jordi som han hev grunnfest til æveleg tid.

⁷⁰Og han valde ut David, sin tenar, og tok honom frå sauegrindarne.

⁷¹Han førde honom frå lambsauerne som han fylgde, til å gjæta Jakob, sitt folk, og Israel, sin arv.

⁷²Og han gjætte deim etter sitt ærlege hjarta, og med si kloke hand leidde han deim.

Salmene 78

¹En læresalme av Asaf. Lytt, mitt folk, til min lære, bøi eders ører til min munns ord!

²Jeg vil oplate min munn med tankesprog, jeg vil la utstrømme gåtefulle ord fra fordums tid.

³Det vi har hørt og vet, og det våre fedre har fortalt oss,

⁴det vil vi ikke dølge for deres barn, men for den kommende slekt fortelle Herrens pris og hans styrke og de undergjerninger som han har gjort.

⁵Han har reist et vidnesbyrd i Jakob og satt en lov i Israel, som han bød våre fedre å kunngjøre sine barn,

⁶forat den kommende slekt, de barn som skulde fødes, kunde kjenne dem, kunde stå frem og fortelle dem for sine barn

⁷og sette sitt håp til Gud og ikke glemme Guds gjerninger, men holde hans bud

⁸og ikke være som deres fedre, en opsetsig og gjenstridig slekt, en slekt som ikke gjorde sitt hjerte fast, og hvis ånd ikke var trofast mot Gud.

⁹Efra'ims barn, de rustede bueskyttere, vendte om på stridens dag.

¹⁰De holdt ikke Guds pakt og vilde ikke vandre i hans lov,

¹¹og de glemte hans store gjerninger og de under som han hadde latt dem se.

¹²For deres fedres øine hadde han gjort under i Egyptens land, på Soans mark.

¹³Han kløvde havet og lot dem gå gjennem det og lot vannet stå som en dynge.

¹⁴Og han ledet dem ved skyen om dagen og hele natten ved ildens lys.

¹⁵Han kløvde klipper i ørkenen og gav dem å drikke som av store vanndyp.

¹⁶Og han lot bekker gå ut av klippen og vann flyte ned som strømmer.

¹⁷Men de blev ennu ved å synde mot ham, å være gjenstridige mot den Høieste i ørkenen.

¹⁸Og de fristet Gud i sitt hjerte, så de krevde mat efter sin lyst.

¹⁹Og de talte mot Gud, de sa: Kan vel Gud dekke bord i ørkenen?

²⁰Se, han har slått klippen så det fløt ut vann, og bekker strømmet over; mon han også kan gi brød, eller kan han komme med kjøtt til sitt folk?

²¹Derfor, da Herren hørte det, harmedes han, og ild optendtes mot Jakob, og vrede reiste sig mot Israel,

²²fordi de ikke trodde på Gud og ikke stolte på hans frelse.

²³Og han gav skyene der oppe befaling og åpnet himmelens porter.

²⁴Og han lot manna regne over dem til føde og gav dem himmelkorn.

²⁵Englebrød åt enhver; han sendte dem næring til mette.

²⁶Han lot østenvinden fare ut i himmelen og førte sønnenvinden frem ved sin styrke.

²⁷Og han lot kjøtt regne ned over dem som støv og vingede fugler som havets sand,

²⁸og han lot dem falle ned midt i deres leir, rundt omkring deres boliger.

²⁹Og de åt og blev såre mette, og det de lystet efter, gav han dem.

³⁰De hadde ennu ikke latt fare det de lystet efter, ennu var deres mat i deres munn,

³¹da reiste Guds vrede sig mot dem, og han herjet blandt deres kraftfulle menn, og Israels unge menn slo han ned.

³²Med alt dette syndet de enda og trodde ikke på hans undergjerninger.

³³Derfor lot han deres dager svinne bort i tomhet og deres år i forskrekkelse.

³⁴Når han herjet blandt dem, da spurte de efter ham og vendte om og søkte Gud

³⁵og kom i hu at Gud var deres klippe, og den høieste Gud deres gjenløser.

³⁶Men de smigret for ham med sin munn og løi for ham med sin tunge.

³⁷Og deres hjerte hang ikke fast ved ham, og de var ikke tro mot hans pakt.

³⁸Men han, han er miskunnelig, han tilgir misgjerning og forderver ikke; mange ganger lot han sin vrede vende om og lot ikke all sin harme bryte frem.

³⁹Og han kom i hu at de var kjød, et åndepust som farer avsted og ikke kommer tilbake.

⁴⁰Hvor titt var de ikke gjenstridige mot ham i ørkenen, gjorde ham sorg på de øde steder!

⁴¹Og de fristet Gud på ny og krenket Israels Hellige.

⁴²De kom ikke hans hånd i hu den dag han forløste dem fra fienden,

⁴³han som gjorde sine tegn i Egypten og sine under på Soans mark.

⁴⁴Han gjorde deres elver til blod, og sine rinnende vann kunde de ikke drikke.

⁴⁵Han sendte imot dem fluesvermer som fortærte dem, og frosk som fordervet dem.

⁴⁶Og han gav gnageren deres grøde og gresshoppen deres høst.

⁴⁷Han slo deres vintrær ned med hagl og deres morbærtrær med haglstener.

⁴⁸Og han overgav deres fe til haglet og deres hjorder til ildsluer.

⁴⁹Han slapp sin brennende vrede løs mot dem, harme og forbitrelse og trengsel, en sending av ulykkes-bud.

⁵⁰Han brøt vei for sin vrede, sparte ikke deres sjel for døden, overgav deres liv til pesten.

⁵¹Og han slo alle førstefødte i Egypten, styrkens førstegrøde i Kams telter.

⁵²Og han lot sitt folk bryte op som en fåreflokk og førte dem som en hjord i ørkenen.

⁵³Og han ledet dem tryggelig, og de fryktet ikke, men havet skjulte deres fiender.

⁵⁴Og han førte dem til sitt hellige landemerke, til det berg hans høire hånd hadde vunnet.

⁵⁵Og han drev hedningene ut for deres åsyn og lot deres land tilfalle dem som arvedel og lot Israels stammer bo i deres telter.

⁵⁶Men de fristet Gud, den Høieste, og var gjenstridige mot ham, og de aktet ikke på hans vidnesbyrd.

⁵⁷De vek av og var troløse, som deres fedre, de vendte om, likesom en bue som svikter.

⁵⁸Og de vakte hans harme med sine offerhauger og gjorde ham nidkjær med sine utskårne billeder.

⁵⁹Gud hørte det og blev vred, og han blev såre kjed av Israel.

⁶⁰Og han forlot sin bolig i Silo, det telt han hadde opslått blandt menneskene.

⁶¹Og han overgav sin styrke til fangenskap og sin herlighet i fiendens hånd.

⁶²Og han overgav sitt folk til sverdet og harmedes på sin arv.

⁶³Ild fortærte dets unge menn, og dets jomfruer fikk ingen brudesang.

⁶⁴Dets prester falt for sverdet, og dets enker holdt ikke klagemål.

⁶⁵Da våknet Herren som en sovende, som en helt som jubler av vin.

⁶⁶Og han slo sine motstandere tilbake, påførte dem en evig skam.

⁶⁷Og han forkastet Josefs telt og utvalgte ikke Efra'ims stamme,

⁶⁸men han utvalgte Juda stamme, Sions berg som han elsket.

⁶⁹Og han bygget sin helligdom lik høie fjell, lik jorden, som han har grunnfestet for evig tid.

⁷⁰Og han utvalgte David, sin tjener, og tok ham fra fårehegnene;

⁷¹fra de melkende får som han gikk bakefter, hentet han ham til å vokte Jakob, sitt folk, og Israel, sin arv.

⁷²Og han voktet dem efter sitt hjertes opriktighet og ledet dem med sin forstandige hånd.