Salmene 74

¹Ein song til lærdom av Asaf. Kvifor hev du, Gud, støytt oss burt til æveleg tid? Kvifor ryk din vreide mot den hjord du beiter?

²Kom i hug din lyd som du fekk deg i fordoms tid, som du løyste ut til å vera din arvs ætt, Sions fjell der du bur.

³Stig upp til dei ævelege øydehus! Alt hev fienden brote sund i heilagdomen.

⁴Dine motstandarar hev bura midt i ditt samlingshus, dei hev sett sine merke upp til merke.

⁵Det såg ut som når ein lyfter øksar og høgg i tettvakse tre.

⁶Og no, alt som fanst av utskurd, det slo dei sund med øks og hamar.

⁷Dei hev sett eld på heilagdomen din, reint til grunnen hev dei vanhelga bustaden for ditt namn.

⁸Dei hev sagt i sitt hjarta: «Lat oss tyna deim alle i hop!» Dei hev brent upp alle Guds samlingshus i landet.

⁹Våre merke ser me ikkje, det finst ingen profet lenger, og ingen hjå oss som veit kor lenge.

¹⁰Gud, kor lenge skal motstandaren spotta, fienden vanvyrda ditt namn æveleg?

¹¹Kvifor dreg du di hand, di høgre hand, attende? Tak henne ut or barmen, og øydelegg!

¹²Gud er då min konge frå gamall tid, som skaper frelsa midt på jordi.

¹³Du skilde havet ved din styrke, du krasa hovudi til drakarne på vatnet.

¹⁴Du slo sund hovudi til Livjatan, du gjorde honom til føda for folk i øydemarki.

¹⁵Du let kjelda og bekk renna fram, du turka ut årgangs elvar.

¹⁶Deg høyrer dagen til, deg høyrer og natti til, du hev laga ljosi og soli.

¹⁷Du hev sett fast alle grensor på jordi, sumar og vinter - du hev laga deim.

¹⁸Kom i hug dette: Fiendar hev spotta Herren, og eit dårlegt folk hev vanvyrdt ditt namn.

¹⁹Gjev ikkje turtelduva di til den mordfuse flokken, gløym ikkje æveleg flokken av dine armingar!

²⁰Sjå til di pakt! for løyndekrokarne i landet er fulle av valds-bøle.

²¹Lat ikkje den nedtrykte snu um med skam, lat den arme og fatige lova ditt namn!

²²Statt upp, Gud! før di sak! Kom i hug at du vert spotta av dåren heile dagen!

²³Gløym ikkje røysti åt dine fiendar, ståket frå dine motstandarar som alltid stig upp!

¹En læresalme av Asaf. Hvorfor, Gud, har du forkastet oss for evig tid? Hvorfor ryker din vrede mot den hjord du før?

²Kom i hu din menighet, som du vant din i fordums tid, som du gjenløste til å være din arvs stamme, Sions berg, hvor du tok bolig!

³Opløft dine trin til de evige grushoper! Alt har fienden fordervet i helligdommen.

⁴Dine motstandere har brølt midt i ditt forsamlingshus; de har satt sine egne tegn op til tegn.

⁵Det var et syn som når økser løftes i tykke skogen.

⁶Og nu, alt det som fantes av billedverk, det slo de sønder med øks og hammer.

⁷De har satt ild på din helligdom; like til grunnen har de vanhelliget ditt navns bolig.

⁸De har sagt i sitt hjerte: Vi vil ødelegge dem alle tilsammen! De har opbrent alle Guds forsamlingshus i landet.

⁹Våre egne tegn ser vi ikke; det er ikke nogen profet mere, ikke nogen hos oss som vet hvor lenge det skal vare.

¹⁰Hvor lenge, Gud, skal motstanderen håne, fienden forakte ditt navn evindelig?

¹¹Hvorfor drar du din hånd, din høire hånd tilbake? Ta den ut av din barm og ødelegg!

¹²Gud er dog min konge fra fordums tid, han som skaper frelse på den vide jord.

¹³Du er den som skilte havet med din styrke, knuste dragenes hoder på vannene.

¹⁴Du sønderslo Leviatans hoder, du gav den til føde for ørkenens folk.

¹⁵Du lot kilde og bekk bryte frem, du uttørket evige strømmer.

¹⁶Dig hører dagen til, dig også natten; du har skapt himmellysene og solen.

¹⁷Du har fastsatt alle jordens grenser; sommer og vinter - du har dannet dem.

¹⁸Kom dette i hu: Fienden har hånet Herren, og et dårlig folk har foraktet ditt navn!

¹⁹Overgi ikke din turteldue til den mordlystne skare, glem ikke dine elendiges skare evindelig!

²⁰Se til pakten! For landets mørke steder er fulle av volds boliger.

²¹La ikke den undertrykte vende tilbake med skam, la den elendige og fattige love ditt navn!

²²Reis dig, Gud, før din sak, kom i hu at du blir hånet av dåren hele dagen!

²³Glem ikke dine fienders røst, dine motstanderes bulder, som stiger op all tid!