Salmene 73 Comparison: Norwegian vs Norsk

Salmene 73

¹Ein salme av Asaf. Ja, Gud er god mot Israel, mot deim som hev eit reint hjarta.

²Men eg - mine føter hadde so nær snåva, det skilde lite at mine stig hadde skride ut.

³For eg harmast på dei ovmodige, når eg såg at det gjekk dei gudlause godt.

⁴For dei er frie frå verk til dei døyr, og deira kropp er feit.

⁵Dei veit ikkje av naud som andre folk, og dei vert ikkje plåga som andre menneskje.

⁶Difor er ovmod deira halsprydnad, vald sveiper seg um deim som eit klædeplagg.

⁷Augo deira glytter ut or feitt, deira hjartans tankar bryt fram.

⁸Dei spottar og talar i vondskap um valdsverk, frå høgdi talar dei.

⁹Dei set sin munn til himmelen, og deira tunga fer fram yver jordi.

¹⁰Difor vendar deira folk seg til, og mykje vatn syg dei inn.

¹¹Og dei segjer: «Korleis skulde Gud vita noko? Finst det vel kunnskap hjå den Høgste?»

¹²Sjå desse er ugudlege, og æveleg trygge veks dei i magt.

¹³Ja, fåfengt hev eg reinsa mitt hjarta og tvege mine hender i uskyld,

¹⁴eg vart like vel plåga heile dagen, og kvar morgon fekk eg tukt.

¹⁵Dersom eg hadde sagt: «Eg vil tala soleis,» då hadde eg vore utru mot ætti av dine born.

¹⁶Og når eg tenkte etter korleis eg skulda skyna dette, vart det for mødesamt var det for meg

¹⁷- til dess eg gjekk inn i Guds heilagdomar og agta på deira ende.

¹⁸Ja, på hålka set du deim; du let deim falla radt til grunns.

¹⁹Kor dei vart øydelagde i ein augneblink! Dei gjekk under, fekk ein skræmeleg ende.

²⁰Som ein vanvyrder ein draum når ein vaknar, soleis vanvyrder du, Herre, deira bilæte når du vert vaken.

²¹Når mitt hjarta var beiskt, og eg fekk styng i nyro,

²²då var eg uvitug og skyna inkje, eit fe var eg imot deg.

²³Men eg er alltid hjå deg, du hev gripe mi høgre hand.

²⁴Du vil leida meg med di råd og sidan tek du meg upp til æra.

²⁵Kven hev eg i himmelen? Og når du er min, hev eg ingen hug til jordi.

²⁶Um mitt kjøt og hjarta vert til inkjes, so er Gud æveleg mitt hjartans berg og min deil.

²⁷For sjå, dei som er langt burte frå deg, skal ganga til grunnar; du tyner alle som i hor gjeng frå deg.

²⁸Men for meg er det godt å halda meg nær til Gud, eg set mi lit til Herren, Herren, at eg må fortelja alle dine gjerningar.

Salmene 73

¹En salme av Asaf. Ja, Gud er god mot Israel, mot de rene av hjertet.

²Men jeg - nær hadde mine føtter snublet, på lite nær var mine trin glidd ut.

³For jeg harmedes over de overmodige da jeg så at det gikk de ugudelige vel.

⁴For de er fri for lidelser inntil sin død, og deres styrke er vel ved makt.

⁵De kjenner ikke til nød som andre folk, og de blir ikke plaget som andre mennesker.

⁶Derfor er overmot deres halssmykke, vold omhyller dem som et klædebon.

⁷Deres øine står ut av fedme, hjertets tanker bryter frem.

⁸De håner og taler i ondskap om undertrykkelse; fra det høie taler de.

⁹De løfter sin munn op til himmelen, og deres tunge farer frem på jorden.

¹⁰Derfor får de sitt folk til å vende sig om til dem, og vann i overflod suger de i sig.

¹¹Og de sier: Hvorledes skulde Gud vite noget? Er det vel kunnskap hos den Høieste?

¹²Se, dette er de ugudelige, og evig trygge vokser de i velmakt.

¹³Ja, forgjeves har jeg renset mitt hjerte og tvettet mine hender i uskyld;

¹⁴jeg blev dog plaget hele dagen, og hver morgen kom til mig med tukt.

¹⁵Dersom jeg hadde sagt: Jeg vil tale således, se, da hadde jeg vært troløs mot dine barns slekt.

¹⁶Og jeg tenkte efter for å forstå dette; det var en plage i mine øine

¹⁷- inntil jeg gikk inn i Guds helligdommer og gav akt på deres endelikt.

¹⁸Ja, på glatte steder setter du dem; du lot dem falle, så de gikk til grunne.

¹⁹Hvor de blev ødelagt i et øieblikk! De gikk under og tok ende med forferdelse.

²⁰Likesom en akter for intet en drøm når en har våknet op, således akter du, Herre, deres skyggebillede for intet når du våkner op.

²¹Når mitt hjerte var bittert, og det stakk mig i mine nyrer,

²²da var jeg ufornuftig og forstod intet; som et dyr var jeg imot dig.

²³Men jeg blir alltid hos dig, du har grepet min høire hånd.

²⁴Du leder mig ved ditt råd, og derefter optar du mig i herlighet.

²⁵Hvem har jeg ellers i himmelen? Og når jeg har dig, har jeg ikke lyst til noget på jorden.

²⁶Vansmekter enn mitt kjød og mitt hjerte, så er dog Gud mitt hjertes klippe og min del evindelig.

²⁷For se, de som holder sig borte fra dig, går til grunne; du utrydder hver den som faller fra dig i hor.

²⁸Men for mig er det godt å holde mig nær til Gud; jeg setter min lit til Herren, Israels Gud, for å fortelle alle dine gjerninger.