Salmene 50

¹Ein salme av Asaf. Gud, Gud Herren talar og kallar på jordi frå solekoma til soleglad.

²Frå Sion, fagerleiks kruna, strålar Gud fram.

³Vår Gud kjem og skal ikkje tegja. For hans åsyn gjeng etande eld, og ikring honom stormar det sterkt.

⁴Han kallar på himmelen ovantil og på jordi til å døma sitt folk.

⁵«Samla til meg mine trugne, som hev gjort pakt med meg um offer!»

⁶Og himlarne forkynner hans rettferd; for Gud er den som skal halda dom. Sela.

⁷«Høyr, mitt folk, eg vil tala; Israel, eg vil vitna imot deg; Gud, din Gud er eg.

⁸Ikkje for dine offer vil eg lasta deg; dine brennoffer er alltid framfyre meg.

⁹Eg vil ikkje taka uksar frå ditt hus eller bukkar frå dine grindar.

¹⁰For meg høyrer alle dyr i skogen til, fe på fjelli i tusundtal.

¹¹Eg kjenner alle fuglar på fjelli, og det som rører seg på marki, er meg for augo.

¹²Um eg var hungrig, vilde eg ikkje segja det til deg; for meg høyrer jordriket til med alt det som fyller det.

¹³Skulde eg eta kjøt av stutar og drikka blod av bukkar?

¹⁴Ofra lov og takk til Gud og gjev den Høgste det du hev lova,

¹⁵og kalla på meg den dag du er i naud, so vil eg frelsa deg ut, og du skal prisa meg.»

¹⁶Men til den ugudlege segjer Gud: «Kva hev du med å fortelja um mine lover og taka mi pakt i din munn,

¹⁷etter di du hatar tukt og kastar mine ord attum deg?

¹⁸Når du ser ein tjuv, er du gjerne med honom, og med horkarar er du i lag.

¹⁹Din munn slepper du laus til vondt, og di tunga spinn i hop svik.

²⁰Du sit og talar imot bror din, set ein skamflekk på son til mor di.

²¹Dette gjorde du, og eg tagde; so tenkte du eg var liksom du sjølv; men eg vil yvertyda deg og leggja det fram for deg.

²²Gjev gaum etter dette, de som gløymer Gud, so eg ikkje skal riva burt, og ingen frelser.

²³Den som ofrar meg takk, han ærar meg, og den som gjeng den rette veg, honom vil eg lata sjå Guds frelsa!»

¹En salme av Asaf. Den Allmektige, Gud Herren, taler og kaller på jorden fra solens opgang til dens nedgang.

²Fra Sion, skjønnhetens krone, stråler Gud frem.

³Vår Gud kommer og skal ikke tie; ild fortærer for hans åsyn, og omkring ham stormer det sterkt.

⁴Han kaller på himmelen der oppe og på jorden for å dømme sitt folk:

⁵Samle til mig mine fromme, som har inngått pakt med mig om offer!

⁶Og himmelen kunngjør hans rettferdighet; for Gud er den som skal dømme. Sela.

⁷Hør, mitt folk, jeg vil tale, Israel, jeg vil vidne for dig: Gud, din Gud, er jeg.

⁸Ikke for dine offers skyld vil jeg straffe dig; dine brennoffer er alltid for mig.

⁹Jeg vil ikke ta okser fra ditt hus eller bukker fra dine hegn.

¹⁰For mig hører alle dyr i skogen til, dyrene på fjellene i tusentall.

¹¹Jeg kjenner alle fjellenes fugler, og det som rører sig på marken, står for mig.

¹²Om jeg hungret, vilde jeg ikke si det til dig; for mig hører jorderike til og alt det som fyller det.

¹³Mon jeg skulde ete oksers kjøtt og drikke bukkers blod?

¹⁴Ofre Gud takksigelse og gi den Høieste det du har lovt,

¹⁵og kall på mig på nødens dag, så vil jeg utfri dig, og du skal prise mig.

¹⁶Men til den ugudelige sier Gud: Hvad har du med å fortelle om mine lover og føre min pakt i din munn?

¹⁷Du hater jo tukt og kaster mine ord bak dig.

¹⁸Når du ser en tyv, er du gjerne med ham, og med horkarler gjør du felles sak.

¹⁹Din munn slipper du løs med ondt, og din tunge spinner sammen svik.

²⁰Du sitter og taler imot din bror, du baktaler din mors sønn.

²¹Dette har du gjort, og jeg har tidd; du tenkte jeg var som du; men jeg vil straffe dig og stille det frem for dine øine.

²²Legg merke til dette, I som glemmer Gud, forat jeg ikke skal sønderrive, og det er ingen som redder!

²³Den som ofrer takksigelse, ærer mig, og den som går den rette vei, ham vil jeg la skue Guds frelse.