Salmene 38

¹Ein salme av David; til minnesofferet.

²Herre, refs meg ikkje i din vreide, og tukta meg ikkje i din harm!

³For dine piler er farne ned i meg, og di hand hev falle tungt på meg.

⁴Det finst inkje friskt i mitt kjøt for din vreide skuld; det er ikkje fred i mine bein for mi synd skuld.

⁵For mine misgjerningar stig meg yver hovudet, som ei tung byrd er dei meg for tunge.

⁶Det luftar ilt av mine sår, dei renn av verk for min dårskap skuld.

⁷Eg er krøkt, reint samanbøygd, heile dagen gjeng eg svartklædd.

⁸For mine lender er fulle av brand, og det finst inkje frisk i mitt kjøt.

⁹Eg er reint valen og sundslegen, eg skrik høgt av hjartestynjing.

¹⁰Herre, for di åsyn er alt mitt ynskje, og min sukk er ikkje løynd for deg.

¹¹Mitt hjarta slær hardt, mi kraft hev forlate meg, og jamvel mine augo hev mist sitt ljos for meg.

¹²Mine vener og frendar held seg undan frå mi plåga, og mine næmaste stend langt burte.

¹³Og dei som ligg etter mitt liv, dei legg ut snaror, og dei som søkjer mi ulukka, dei talar um undergang og tenkjer på svik heile dagen.

¹⁴Og eg er som ein dauv, eg høyrer ikkje, og liksom ein mållaus som ikkje let upp sin munn.

¹⁵Ja, eg er som ein mann som ikkje høyrer, og som ikkje hev motmæle i sin munn.

¹⁶For til deg, Herre, stend mi von; du vil svara meg, Herre, min Gud!

¹⁷For eg segjer: «Dei vil elles gleda seg yver meg; når min fot vaggar, høgmodast dei yver meg.»

¹⁸For eg er nær på å falla, og min hugverk er stendigt framfyre meg.

¹⁹For eg må sanna mi skuld, syrgja yver mi synd.

²⁰Og mine fiendar liver, dei er mannsterke, og dei er mange som hatar meg utan orsak.

²¹Og dei som løner godt med vondt, stend meg imot, av di eg fer etter det gode.

²²Forlat meg ikkje, Herre! Min Gud, ver ikkje langt ifrå meg! Kom meg snart til hjelp, Herre, mi frelsa!

¹En salme av David; til ihukommelse.

²Herre, straff mig ikke i din vrede, og tukt mig ikke i din harme!

³For dine piler har rammet mig, og din hånd er falt tungt på mig.

⁴Det er intet friskt i mitt kjød for din vredes skyld, det er ingen fred i mine ben for min synds skyld.

⁵For mine misgjerninger går over mitt hode, som en tung byrde er de mig for tunge.

⁶Mine bylder lukter ille, de råtner for min dårskaps skyld.

⁷Jeg er kroket, aldeles nedbøiet; hele dagen går jeg i sørgeklær.

⁸For mine lender er fulle av brand, og det er intet friskt i mitt kjød.

⁹Jeg er kold og stiv og aldeles knust, jeg hyler for mitt hjertes stønnen.

¹⁰Herre, for ditt åsyn er all min lengsel, og mitt sukk er ikke skjult for dig.

¹¹Mitt hjerte slår heftig, min kraft har sviktet mig, og mine øines lys, endog det er borte for mig.

¹²Mine venner og mine frender holder sig i avstand fra min plage, og mine nærmeste står langt borte.

¹³Og de som står mig efter livet, setter snarer, og de som søker min ulykke, taler om undergang, og på svik tenker de den hele dag.

¹⁴Og jeg er som en døv, jeg hører ikke, og som en stum, som ikke later op sin munn.

¹⁵Ja, jeg er som en mann som ikke hører, og som ikke har motsigelse i sin munn.

¹⁶For til dig, Herre, står mitt håp; du skal svare, Herre min Gud!

¹⁷For jeg sier: De vil ellers glede sig over mig; når min fot vakler, ophøier de sig over mig.

¹⁸For jeg er nær ved å falle, og min smerte er alltid for mig.

¹⁹For jeg bekjenner min misgjerning, jeg sørger over min synd.

²⁰Og mine fiender lever, er mektige, og mange er de som hater mig uten årsak.

²¹Og de som gjengjelder godt med ondt, står mig imot, fordi jeg jager efter det gode.

²²Forlat mig ikke, Herre! Min Gud, vær ikke langt borte fra mig! Skynd dig å hjelpe mig, Herre, min frelse!