Salmene 39 Comparison: Norwegian vs Norsk

Salmene 39

¹Til songmeisteren, til Jedutun; ein salme av David.

²Eg sagde: «Eg vil vakta mine vegar, so eg ikkje syndar med mi tunga; eg vil leggja taum på min munn, so lenge den ugudlege er meg for augo.»

³Eg tagna og var kurende still; eg tagde utan von um lukka, men mi liding vart rørd upp.

⁴Mitt hjarta brann i min barm; ved mi grunding kveiktest eld - eg tala med mi tunga.

⁵Herre, lat meg få vita min ende og målet på mine dagar, kva det er; lat meg vita kor snargjengd eg er!

⁶Sjå, som ei lovebreidd hev du sett mine dagar, og mi livstid er som ingen ting for deg; berre som den tome fåfengd er kvart menneskje sett her. Sela.

⁷Berre som ein skugge gjeng mannen ikring, berre til fåfengs ståkar dei; han dungar i hop og veit ikkje kven som skal sanka det inn.

⁸Og no, kva vonar eg, Herre? Mi von stend til deg.

⁹Frels meg frå alle mine misgjerningar, set meg ikkje til spott for dåren!

¹⁰Eg er tagna og let ikkje upp min munn; for du hev gjort det.

¹¹Tak di plåga burt frå meg! Ved slag av di hand er det ute med meg.

¹²Tuktar du ein mann med refsing for skuld, so fortærer du hans fagerleik som motten. Berre fåfengd er kvart menneskje. Sela.

¹³Høyr mi bøn, Herre, og vend øyra til mitt rop; teg ikkje til min gråt! for eg er framand hjå deg, ein gjest som alle mine feder. Sjå burt frå meg, so eg kann kvikna til, fyrr eg fer herifrå og er ikkje meir!

Salmene 39

¹Til sangmesteren, til Jedutun; en salme av David.

²Jeg sa: Jeg vil vokte mine veier, så jeg ikke synder med min tunge; jeg vil legge munnkurv på min munn, så lenge den ugudelige ennu er for mine øine.

³Jeg blev taus og var aldeles stille, jeg tidde uten gagn, og min smerte blev oprørt.

⁴Mitt hjerte blev hett inneni mig, ved min grublen optendtes ild; - jeg talte med min tunge:

⁵La mig vite, Herre, min ende, og mine dagers mål, hvad det er! La mig få vite hvad tid jeg skal bort!

⁶Se, som en håndsbredd har du satt mine dager, og min livstid er som intet for dig; visselig, bare tomhet er hvert menneske, hvor fast han enn står. Sela.

⁷Bare som et skyggebillede vandrer mannen, bare tomhet er deres uro; han dynger op og vet ikke hvem som skal samle det inn.

⁸Og nu, hvad håper jeg på Herre? - Mitt håp står til dig.

⁹Frels mig fra alle mine overtredelser, gjør mig ikke til spott for dåren!

¹⁰Jeg tier, jeg later ikke op min munn; for du har gjort det.

¹¹Ta bort fra mig din plage! For din hånds slag er jeg blitt til intet.

¹²Tukter du en mann med straff for misgjerning, da fortærer du hans herlighet likesom møll; bare tomhet er hvert menneske. Sela.

¹³Hør min bønn, Herre, og vend øret til mitt rop, ti ikke til min gråt! for jeg er en fremmed hos dig, en gjest som alle mine fedre. Se bort fra mig, så mitt åsyn må bli opklaret, før jeg går herfra og er ikke mere!