Salmene 119 Comparison: Norwegian vs Norsk
Salmene 119
1Sæle er dei som gjeng ein ulastande veg, dei som ferdast i Herrens lov!
2Sæle er dei som tek vare på hans vitnemål, som søkjer honom av alt sitt hjarta,
3dei som ikkje gjer urett, men vandrar på hans vegar.
4Du hev gjeve dine fyresegner, at ein skal halda deim vel.
5Å, kunde vegarne mine verta faste, so eg heldt dine fyreskrifter!
6Då skal eg ikkje verta til skammar når eg gjev gaum etter alle dine bodord.
7Eg vil takka deg av eit ærlegt hjarta når eg lærer dine rettferdsdomar.
8Dine fyreskrifter vil eg halda, du må ikkje reint forlata meg.
9Korleis skal ein ungdom halda stigen sin rein? Når han held seg etter ditt ord.
10Av alt mitt hjarta hev eg søkt deg, lat meg ikkje villast burt frå dine bodord!
11I hjarta mitt hev eg gøymt ditt ord, so eg ikkje skal synda imot deg.
12Lova vere du, Herre! Lær meg dine fyreskrifter!
13Med lipporne mine hev eg forkynt alle rettar frå din munn.
14Eg er glad i vegen etter dine vitnemål som i all rikdom.
15På dine fyresegner vil eg grunda og skoda på dine stigar.
16I dine fyreskrifter vil eg hava hugnad, og ikkje vil eg gløyma ditt ord.
17Gjer vel imot din tenar, at eg må liva! so vil eg halda ditt ord.
18Lat upp augo mine, at eg kann skoda underlege ting i di lov!
19Ein gjest er eg på jordi, løyn ikkje dine bodord for meg!
20Mi sjæl er sunderknasa av lengting etter dine rettar all tid.
21Du hev truga dei stormodige, dei forbanna, som fer vilt frå dine bodord.
22Tak burt frå meg skam og vanvyrdnad! for dine vitnemål hev eg teke vare på.
23Jamvel hovdingar hev sete i samrøda mot meg; din tenar grundar på dine fyreskrifter.
24Dine vitnemål er og min hugnad, dei er mine rådgjevarar.
25Mi sjæl ligg nedi dusti, haldt meg i live etter ditt ord!
26Eg fortalde um mine vegar, og du svara meg; lær meg dine fyreskrifter!
27Lat meg få skyna vegen etter dine fyresegner! So vil eg grunda på dine under.
28Mi sjæl græt av sorg; reis meg upp etter ditt ord!
29Snu lygnevegen burt frå meg, og unn meg di lov!
30Truskaps veg hev eg valt, dine rettar hev eg sett framfyre meg.
31Eg heng fast ved dine vitnemål, Herre, lat meg ikkje verta til skammar!
32Vegen etter dine bodord vil eg springa, for du trøystar mitt hjarta.
33Herre, vis meg vegen etter dine fyreskrifter! so vil eg fara honom alt til endes.
34Gjev meg skyn, so vil eg taka vare på di lov og halda henne av alt mitt hjarta.
35Leid meg på dine bodords stig, for han er til hugnad for meg.
36Bøyg mitt hjarta til dine vitnemål og ikkje til urett vinning!
37Vend augo mine burt, so dei ikkje ser etter fåfengd, haldt meg i live på din veg!
38Uppfyll for din tenar ordet ditt, som gjer at ein ottast deg!
39Tak burt ifrå meg mi skjemsla som eg er rædd, for dine rettar er gode.
40Sjå, eg lengtar etter dine fyresegner, haldt meg i live ved di rettferd.
41Lat di miskunn, Herre, koma yver meg, di frelsa etter ditt ord!
42Eg vil gjeva svar til honom som spottar meg; for eg lit på ditt ord.
43Riv ikkje sannings ord so reint or munnen min, for på dine domar ventar eg.
44Stødt vil eg halda di lov, æveleg og alltid.
45Lat meg ferdast i det frie, for eg spør etter dine fyresegner!
46Eg vil tala um dine vitnemål for kongar, og eg skal ikkje verta til skammar.
47Eg vil frygda meg ved dine bodord, som eg elskar.
48Eg vil lyfta mine hender til dine bodord som eg elskar, og eg vil grunda på dine fyreskrifter.
49Kom i hug ditt ord til din tenar, med di du hev gjeve meg von!
50Det er mi trøyst i min vesaldom, at ditt ord hev halde meg i live.
51Ovmodige hev spotta meg mykje, frå di lov hev eg ikkje vike.
52Eg kom i hug, Herre, dine domar frå gamle dagar, og eg vart trøysta.
53Brennande harm hev eg vorte på dei ugudlege som forlet di lov.
54Dine fyreskrifter hev vorte mine lovsongar i det hus der eg bur som framand.
55Um natti kom eg ditt namn i hug, Herre, og eg heldt di lov.
56Dette timdest meg, at eg fekk taka vare på dine fyreskrifter.
57Herren er min lut, sagde eg, med di eg heldt dine ord.
58Eg naudbad deg av alt mitt hjarta: «Ver miskunnsam imot meg etter ditt ord!»
59Eg tenkte på mine vegar og vende mine føter til dine vitnemål.
60Eg skunda meg og tøvra ikkje med å halda dine bodord.
61Bandi til dei ugudlege hev snørt meg inn, di lov hev eg ikkje gløymt.
62Midt på natti stend eg upp og vil takka deg for dine rettferdslover.
63Eg held meg til alle deim som ottast deg, og som held dine fyresegner.
64Av di miskunn, Herre, er jordi full; lær meg dine fyreskrifter!
65Tenaren din hev du gjort vel imot, Herre, etter ditt ord.
66Lær meg god skynsemd og kunnskap! for eg trur på dine bodord.
67Fyrr eg vart nedbøygd, for eg vilt, men no held eg ditt ord.
68Du er god og gjer godt, lær meg dine fyreskrifter!
69Dei ovmodige hev spunne i hop lygn imot meg, av alt mitt hjarta held eg dine fyresegner.
70Deira hjarta er feitt som talg; eg fegnast ved di lov.
71Det var godt for meg at eg vart nedbøygd, so eg kunde læra dine fyreskrifter.
72Lovi frå din munn er betre for meg enn tusund stykke gull og sylv.
73Dine hender hev gjort meg og laga meg til, gjev meg skyn, so eg kann læra dine bodord!
74Dei som ottast deg, skal sjå meg og gleda seg, for på ditt ord ventar eg.
75Eg veit, Herre, at dine domar er rettferd, og at du i truskap hev bøygt meg ned.
76Lat di miskunn vera til trøyst for meg, etter det du hev sagt til din tenar!
77Lat di miskunn koma yver meg so eg kann liva! for di lov er mi lyst.
78Lat dei ovmodige verta skjemde! for dei hev trykt meg utan årsak. Eg grundar på dine fyresegner.
79Lat deim snu seg til meg, dei som ottast deg, og kjenner dine vitnemål!
80Lat mitt hjarta vera fullkome i dine fyreskrifter, so eg ikkje skal verta til skammar!
81Mi sjæl naudstundar etter di frelsa, eg ventar på ditt ord.
82Mine augo naudstundar etter ditt ord, og eg segjer: «Når vil du trøysta meg?»
83For eg er som ei lerflaska i røyk; dine fyreskrifter gløymer eg ikkje.
84Kor mange er vel dagarne for din tenar? Når vil du halda dom yver deim som forfylgjer meg?
85Dei ovmodige hev grave graver for meg, dei som ikkje liver etter di lov.
86Alle dine bodord er trufaste; med lygn forfylgjer dei meg; hjelp meg!
87Dei hadde so nær tynt meg i landet, men eg hev ikkje forlate dine fyresegner.
88Haldt meg i live etter di miskunn! So vil eg taka vare på vitnemålet frå din munn.
89Til æveleg tid, Herre, stend ditt ord fast i himmelen.
90Frå ætt til ætt varer din truskap, du hev grunnfest jordi, og ho stend.
91Til å setja dine domar i verk stend dei der i dag; for alle ting er dine tenarar.
92Dersom ikkje di lov hadde vore mi lyst, so hadde eg forgjengest i mi djupe naud.
93I all æva skal eg ikkje gløyma dine fyresegner, for ved deim hev du halde meg i live.
94Din er eg, frels meg! for dine fyresegner hev eg spurt etter.
95På meg hev dei ugudlege venta og vil tyna meg; på dine vitnemål agtar eg.
96På alt det fullkomne hev eg set ein ende; men dine bodord rekk ovleg vidt.
97Kor eg hev lovi di kjær! Heile dagen er ho i min tanke.
98Dine bodord gjer meg visare enn mine fiendar, for æveleg eig eg deim.
99Eg hev vorte klokare enn alle mine lærarar, for eg grundar på dine vitnemål.
100Eg er vitugare enn dei gamle, for dine fyresegner hev eg teke vare på.
101Frå kvar vond stig hev eg halde mine føter burte, so eg kunde halda ditt ord.
102Frå dine lover hev eg ikkje vike, for du hev lært meg upp.
103Kor søt din tale er for gomen min, betre enn honning for munnen min.
104Av dine fyresegner fær eg vit, difor hatar eg kvar lygnestig.
105Ditt ord er ei lykt for min fot og eit ljos for min stig.
106Eg hev svore og hev halde det, å taka vare på dine rettferdslover.
107Eg er ovleg nedbøygd; Herre, haldt meg i live etter ditt ord!
108Lat min munns offer tekkjast deg, Herre, og lær meg dine rettar!
109Eg gjeng alltid med livet i neven, men di lov hev eg ikkje gløymt.
110Dei ugudlege hev lagt snara for meg; men frå dine fyresegner hev eg ikkje villa meg burt.
111Til æveleg eiga hev eg fenge dine vitnemål, for dei er mi hjartans gleda.
112Eg hev bøygt mitt hjarta til å gjera etter dine fyreskrifter, æveleg og til endes.
113Dei tvihuga hatar eg, men di lov elskar eg.
114Du er mi livd og min skjold, og på ditt ord ventar eg.
115Vik frå meg, de som gjer vondt, at eg kann halda min Guds bodord!
116Haldt meg uppe etter ditt ord, so eg kann liva, og lat meg ikkje verta til skammar med mi von!
117Haldt meg uppe, so eg kann verta frelst! So vil eg alltid sjå med lyst på dine fyreskrifter.
118Du agtar for inkje alle deim som fer vilt frå dine fyreskrifter; for deira svik er fåfengd.
119Som slagg kastar du burt alle ugudlege på jordi; difor elskar eg dine vitnemål.
120Eg rys i holdet av rædsla for deg, og for dine domar ottast eg.
121Eg hev gjort rett og rettferd, du vil ikkje gjeva meg yver til deim som trykkjer meg.
122Gakk i borg for tenaren din, so det må ganga honom vel! lat ikkje dei ovmodige trykkja meg!
123Augo mine naudstundar etter di frelsa og etter ditt rettferdsord.
124Gjer med din tenar etter di miskunn og lær meg dine fyreskrifter!
125Eg er din tenar; gjev meg vit, so eg kann kjenna dine vitnemål!
126Det er tid for Herren til å gripa inn, dei hev brote di lov.
127Difor elskar eg dine bodord meir enn gull, ja, meir enn fint gull.
128Difor held eg alle fyresegner um alle ting for rette; eg hatar kvar lygnestig.
129Underfulle er dine vitnemål, difor tek mi sjæl vare på deim.
130Når ordi dine opnar seg, gjev dei ljos, og dei gjer dei einfalde kloke.
131Eg let munnen upp og sukka av lengting; for etter dine bodord stunda eg.
132Vend deg til meg og ver meg nådig, som rett er mot deim som elskar ditt namn!
133Gjer mine stig faste ved ditt ord, og lat ingen urett råda yver meg!
134Løys du meg ut or menneskjevald! So vil eg halda dine fyresegner.
135Lat di åsyn lysa på din tenar, og lær meg dine fyreskrifter!
136Vatsbekkjer renn or augo mine, av di folk ikkje held di lov.
137Rettferdig er du, Herre, og rette er dine domar.
138Du hev fyreskrive dine vitnemål i rettferd og i stor truskap.
139Min brennhug hev tært meg upp, av di mine motstandarar hev gløymt dine ord.
140Ditt ord er vel reinsa, og din tenar elskar det.
141Liten er eg og vanvyrd; dine fyresegner hev eg ikkje gløymt.
142Di rettferd er ei æveleg rettferd, og di lov er sanning.
143Naud og trengsla fann meg; dine bodord er mi lyst.
144Rettferdige er dine vitnemål til æveleg tid; gjev meg skyn, so eg kann liva!
145Eg ropar av alt mitt hjarta, svara meg, Herre! Dine fyreskrifter vil eg taka vare på.
146Eg ropar til deg, frels meg! so vil eg halda dine vitnemål.
147Tidleg i dagningi var eg uppe og ropa um hjelp; eg venta på ditt ord.
148Mine augo var uppe fyre nattevakterne, so eg kunde grunda på ditt ord.
149Høyr mi røyst etter di miskunn, Herre, haldt meg i live etter dine domar!
150Dei er nær som renner etter ugjerning; frå di lov er dei langt burte.
151Du er nær, Herre, og alle dine bodord er sanning.
152Longe sidan veit eg av dine vitnemål, at du hev grunnfest deim i all æva.
153Sjå til mi djupe naud og fria meg ut! For di lov hev eg ikkje gløymt.
154Før mi sak, og løys meg ut, haldt meg i live etter ditt ord!
155Frelsa er langt frå dei ugudlege, for dine fyreskrifter spør dei ikkje etter.
156Di miskunn er stor, Herre; haldt meg i live etter dine domar!
157Mange er dei som forfylgjer meg og stend meg imot; frå dine vitnemål hev eg ikkje vike.
158Eg såg dei utrue og fekk uhug, av di dei ikkje heldt ditt ord.
159Sjå at eg hev elska dine fyresegner! Herre, haldt meg i live etter di miskunn!
160Summen av ditt ord er sanning, og æveleg stend all di rettferds lov.
161Hovdingar forfylgde meg utan orsak, men mitt hjarta ottast dine ord.
162Eg gled meg yver ditt ord, som når ein finn mykje herfang.
163Lygn hev eg hata og havt stygg til; di lov hev eg elska.
164Sju gonger um dagen hev eg lova deg for dine rettferdige domar.
165Mykje fred hev dei som elskar di lov, og ingen støyt fær deim til fall.
166Eg hev venta på di frelsa, Herre, og dine bodord hev eg halde.
167Mi sjæl hev halde dine vitnemål, og eg elska deim mykje.
168Eg hev halde dine fyresegner og dine vitnemål, for alle mine vegar er for di åsyn.
169Lat mitt klagerop koma fram for di åsyn, Herre! Gjev meg skyn etter ditt ord.
170Lat mi bøn koma for di åsyn! Frels meg etter ditt ord!
171Mine lippor skal fløda yver av lovsong, for du lærer meg dine fyreskrifter;
172Mi tunga skal syngja um ditt ord; for alle dine bodord er rettferd.
173Lat di hand vera meg til hjelp! for dine fyresegner hev eg valt ut.
174Eg lengtar etter di frelsa, Herre, og di lov er mi lyst.
175Lat mi sjæl leva og lova deg, og lat dine domar hjelpa meg!
176Eg hev fare vilt; leita upp din tenar som ein burtkomen sau! for dine bodord hev eg ikkje gløymt.
Salmene 119
1Salige er de hvis vei er ulastelig, som vandrer i Herrens lov.
2Salige er de som tar vare på hans vidnesbyrd, som søker ham av hele sitt hjerte
3og ikke gjør urett, men vandrer på hans veier.
4Du har gitt dine befalinger forat en skal holde dem nøie.
5O, at mine veier måtte bli faste, så jeg holder dine forskrifter!
6Da skal jeg ikke bli til skamme når jeg gir akt på alle dine bud.
7Jeg vil prise dig i hjertets opriktighet når jeg lærer din rettferdighets lover å kjenne.
8Dine forskrifter vil jeg holde; du må ikke rent forlate mig!
9Hvorved skal den unge holde sin sti ren? Ved å holde sig efter ditt ord.
10Av hele mitt hjerte har jeg søkt dig; la mig ikke fare vill fra dine bud!
11I mitt hjerte har jeg gjemt ditt ord forat jeg ikke skal synde imot dig.
12Lovet være du, Herre! Lær mig dine forskrifter!
13Med mine leber har jeg forkynt alle lover fra din munn.
14Over dine vidnesbyrds vei har jeg gledet mig, som over all rikdom.
15På dine befalinger vil jeg grunde og tenke på dine stier.
16I dine forskrifter forlyster jeg mig, jeg glemmer ikke ditt ord.
17Gjør vel imot din tjener, så jeg kan leve! Da vil jeg holde ditt ord.
18Lat op mine øine, så jeg kan skue de underfulle ting i din lov!
19Jeg er en gjest på jorden; skjul ikke dine bud for mig!
20Min sjel er knust, så jeg lenges efter dine lover til enhver tid.
21Du har truet de overmodige, de forbannede, som farer vill fra dine bud.
22Ta skam og forakt bort fra mig! For jeg har tatt vare på dine vidnesbyrd.
23Fyrster har også sittet og talt sammen imot mig; din tjener grunder på dine forskrifter.
24Dine vidnesbyrd er også min lyst; de er mine rådgivere.
25Min sjel er nedtrykt i støvet; hold mig i live efter ditt ord!
26Jeg fortalte dig mine veier, og du svarte mig; lær mig dine forskrifter!
27La mig forstå dine befalingers vei! Så vil jeg grunde på dine undergjerninger.
28Min sjel gråter av sorg; reis mig op efter ditt ord!
29Vend løgnens vei bort fra mig, og unn mig din lov!
30Trofasthets vei har jeg utvalgt, dine lover har jeg satt for mig.
31Jeg henger ved dine vidnesbyrd; Herre, la mig ikke bli til skamme!
32Dine buds vei vil jeg løpe; for du frir mitt hjerte fra angst.
33Lær mig, Herre, dine forskrifters vei! Så vil jeg ta vare på den inntil enden.
34Lær mig! Så vil jeg ta vare på din lov og holde den av hele mitt hjerte.
35Led mig frem på dine buds sti! For i den har jeg min lyst.
36Bøi mitt hjerte til dine vidnesbyrd og ikke til vinning!
37Vend mine øine bort fra å se efter tomhet, hold mig i live på din vei!
38Opfyll for din tjener ditt ord, som er for dem som frykter dig!
39Ta bort min vanære, som jeg frykter for! For dine lover er gode.
40Se, jeg lenges efter dine befalinger; hold mig i live ved din rettferdighet!
41La dine nådegjerninger, Herre, komme over mig, din frelse efter ditt ord!
42Jeg vil gi den svar som håner mig; for jeg setter min lit til ditt ord.
43Ta ikke sannhets ord så rent bort fra min munn! For jeg bier på dine dommer.
44Jeg vil holde din lov stadig, evindelig og alltid.
45La mig vandre i fritt rum! For jeg spør efter dine befalinger.
46Jeg vil tale om dine vidnesbyrd for konger og skal ikke bli til skamme.
47Jeg har min lyst i dine bud, som jeg elsker.
48Jeg løfter mine hender til dine bud, som jeg elsker, og jeg vil grunde på dine forskrifter.
49Kom i hu ordet til din tjener, fordi du har gitt mig håp!
50Det er min trøst i min elendighet at ditt ord har holdt mig i live.
51De overmodige har spottet mig såre; fra din lov er jeg ikke avveket.
52Jeg kom dine dommer fra evighet i hu, Herre, og jeg blev trøstet.
53En brennende harme har grepet mig over de ugudelige, som forlater din lov.
54Dine forskrifter er blitt mine lovsanger i min utlendighets hus.
55Jeg kom om natten ditt navn i hu, Herre, og jeg holdt din lov.
56Dette blev mig gitt: at jeg har tatt vare på dine befalinger.
57Herren er min del, sa jeg, idet jeg holdt dine ord.
58Jeg bønnfalt dig av hele mitt hjerte: Vær mig nådig efter ditt ord!
59Jeg eftertenkte mine veier og vendte mine føtter til dine vidnesbyrd.
60Jeg hastet og ventet ikke med å holde dine bud.
61De ugudeliges strikker har omspent mig, din lov har jeg ikke glemt.
62Midt om natten står jeg op for å prise dig for din rettferdighets lover.
63Jeg holder mig til alle dem som frykter dig, og som holder dine befalinger.
64Jorden er full av din miskunnhet, Herre; lær mig dine forskrifter!
65Du har gjort vel imot din tjener, Herre, efter ditt ord.
66Lær mig god skjønnsomhet og kunnskap! For jeg tror på dine bud.
67Før jeg blev ydmyket, fór jeg vill; men nu holder jeg ditt ord.
68Du er god og gjør godt; lær mig dine forskrifter!
69De overmodige har spunnet løgn sammen imot mig; jeg holder dine befalinger av hele mitt hjerte.
70Deres hjerte er som en fettklump; jeg har min lyst i din lov.
71Det var mig godt at jeg blev ydmyket, forat jeg kunde lære dine forskrifter.
72Din munns lov er mig bedre enn tusen stykker gull og sølv.
73Dine hender har skapt mig og gjort mig; gi mig forstand, forat jeg må lære dine bud!
74De som frykter dig, skal se mig og glede sig; for jeg venter på ditt ord.
75Jeg vet, Herre, at dine dommer er rettferdighet, og i trofasthet har du ydmyket mig.
76La din miskunnhet være mig til trøst efter ditt ord til din tjener!
77La din miskunnhet komme over mig, forat jeg kan leve! For din lov er min lyst.
78La de overmodige bli til skamme! For de har trykket mig ned uten årsak; jeg grunder på dine befalinger.
79La dem vende tilbake til mig, de som frykter dig og kjenner dine vidnesbyrd!
80La mitt hjerte være fullkomment i dine forskrifter, forat jeg ikke skal bli til skamme!
81Min sjel vansmekter av lengsel efter din frelse; jeg venter på ditt ord.
82Mine øine vansmekter av lengsel efter ditt ord idet jeg sier: Når vil du trøste mig?
83For jeg er som en skinnsekk i røk; dine forskrifter glemmer jeg ikke.
84Hvor mange er vel din tjeners dager? Når vil du holde dom over mine forfølgere?
85De overmodige har gravd graver for mig, de som ikke skikker sig efter din lov.
86Alle dine bud er trofasthet; uten årsak forfølger de mig; hjelp mig!
87På lite nær har de tilintetgjort mig i landet; men jeg har ikke forlatt dine befalinger.
88Hold mig i live efter din miskunnhet! Så vil jeg ta vare på din munns vidnesbyrd.
89Til evig tid, Herre, står ditt ord fast i himmelen.
90Fra slekt til slekt varer din trofasthet; du grunnfestet jorden, og den stod der.
91Til å utføre dine dommer står de der enn idag; for alle ting er dine tjenere.
92Dersom din lov ikke hadde vært min lyst, var jeg omkommet i min elendighet.
93Til evig tid skal jeg ikke glemme dine befalinger; for ved dem har du holdt mig i live.
94Din er jeg, frels mig! For jeg har søkt dine befalinger.
95De ugudelige har bidd på mig for å ødelegge mig; jeg gir akt på dine vidnesbyrd.
96På all fullkommenhet har jeg sett en ende, men ditt bud strekker sig såre vidt.
97Hvor jeg har din lov kjær! Hele dagen grunder jeg på den.
98Dine bud gjør mig visere enn mine fiender; for til evig tid eier jeg dem.
99Jeg er blitt klokere enn alle mine lærere; for jeg grunder på dine vidnesbyrd.
100Jeg er forstandigere enn de gamle; for jeg har tatt vare på dine befalinger.
101Fra enhver ond sti har jeg holdt mine føtter borte forat jeg kunde holde ditt ord.
102Fra dine lover er jeg ikke avveket; for du har lært mig.
103Hvor dine ord er søte for min gane, mere enn honning for min munn!
104Av dine befalinger får jeg forstand; derfor hater jeg all løgnens sti.
105Ditt ord er en lykte for min fot og et lys for min sti.
106Jeg har svoret, og jeg har holdt det, å ta vare på din rettferdighets lover.
107Jeg er såre nedbøiet; Herre, hold mig i live efter ditt ord!
108La min munns frivillige offere tekkes dig, Herre, og lær mig dine lover!
109Jeg går alltid med livet i hendene, men din lov har jeg ikke glemt.
110De ugudelige har lagt snare for mig, men jeg har ikke forvillet mig fra dine befalinger.
111Jeg har fått dine vidnesbyrd i eie evindelig; for de er mitt hjertes glede.
112Jeg har bøiet mitt hjerte til å gjøre efter dine forskrifter evindelig, inntil enden.
113De tvesinnede hater jeg, men din lov elsker jeg.
114Du er mitt skjul og mitt skjold, jeg venter på ditt ord.
115Vik fra mig, I som gjør ondt, forat jeg må holde min Guds bud!
116Hold mig oppe efter ditt ord, forat jeg kan leve, og la mig ikke bli til skamme med mitt håp!
117Støtt mig, så jeg må bli frelst! Da vil jeg alltid skue med lyst på dine forskrifter.
118Du akter for intet alle dem som farer vill fra dine forskrifter; for deres svik er forgjeves.
119Som slagg bortrydder du alle ugudelige på jorden; derfor elsker jeg dine vidnesbyrd.
120Av redsel for dig gyser min kropp, og jeg frykter for dine dommer.
121Jeg har gjort rett og rettferdighet; du vil ikke overgi mig til dem som undertrykker mig.
122Gå i borgen for din tjener, forat det kan gå ham vel! La ikke de overmodige undertrykke mig!
123Mine øine vansmekter av lengsel efter din frelse og efter din rettferdighets ord.
124Gjør med din tjener efter din miskunnhet, og lær mig dine forskrifter!
125Jeg er din tjener; lær mig, så jeg kan kjenne dine vidnesbyrd!
126Det er tid for Herren å gripe inn; de har brutt din lov.
127Derfor elsker jeg dine bud mere enn gull, ja mere enn fint gull.
128Derfor holder jeg alle befalinger om alle ting for å være rette; jeg hater all løgnens sti.
129Underfulle er dine vidnesbyrd; derfor tar min sjel vare på dem.
130Dine ords åpenbaring oplyser, den gjør enfoldige forstandige.
131Jeg åpnet min munn og sukket av lengsel; for jeg stundet efter dine bud.
132Vend dig til mig og vær mig nådig, som rett er mot dem som elsker ditt navn!
133Gjør mine trin faste ved ditt ord, og la ingen urett herske over mig!
134Forløs mig fra menneskers vold! Så vil jeg holde dine befalinger.
135La ditt åsyn lyse for din tjener, og lær mig dine forskrifter!
136Mine øine flyter bort i vannstrømmer over dem som ikke holder din lov.
137Du er rettferdig, Herre, og dine dommer er rettvise.
138Du har fastsatt dine vidnesbyrd i rettferdighet og stor trofasthet.
139Min nidkjærhet har fortært mig, fordi mine motstandere har glemt dine ord.
140Ditt ord er vel renset, og din tjener elsker det.
141Jeg er liten og foraktet; jeg har ikke glemt dine befalinger.
142Din rettferdighet er en evig rettferdighet, og din lov er sannhet.
143Nød og trengsel fant mig; dine bud er min lyst.
144Dine vidnesbyrd er rettferdige til evig tid; lær mig, forat jeg kan leve!
145Jeg roper av hele mitt hjerte; svar mig, Herre! Jeg vil ta vare på dine forskrifter.
146Jeg roper til dig, frels mig! Så vil jeg holde dine vidnesbyrd.
147Jeg var årle oppe i morgenlysningen og ropte om hjelp; jeg ventet på dine ord.
148Mine øine var oppe før nattevaktene, forat jeg kunde grunde på ditt ord.
149Hør min røst efter din miskunnhet! Herre, hold mig i live efter dine lover!
150De er kommet nær som jager efter ugjerning; fra din lov er de kommet langt bort.
151Du er nær, Herre, og alle dine bud er sannhet.
152For lenge siden vet jeg av dine vidnesbyrd at du har grunnet dem for evig tid.
153Se min elendighet og utfri mig! For jeg har ikke glemt din lov.
154Før min sak og forløs mig, hold mig i live efter ditt ord!
155Frelse er langt borte fra de ugudelige; for de søker ikke dine forskrifter.
156Din miskunnhet er stor, Herre; hold mig i live efter dine dommer!
157Mange er mine forfølgere og mine motstandere; jeg er ikke avveket fra dine vidnesbyrd.
158Jeg så de troløse og vemmedes, dem som ikke holdt ditt ord.
159Se at jeg har elsket dine befalinger! Herre, hold mig i live efter din miskunnhet!
160Summen av ditt ord er sannhet, og til evig tid står all din rettferdighets lov fast.
161Fyrster forfulgte mig uten årsak, men mitt hjerte fryktet for dine ord.
162Jeg gleder mig over ditt ord som en som finner meget bytte.
163Løgn har jeg hatet og avskydd, din lov har jeg elsket.
164Syv ganger om dagen har jeg prist dig for din rettferdighets lover.
165Megen fred har de som elsker din lov, og det er ikke noget anstøt for dem.
166Jeg har ventet på din frelse, Herre, og jeg har holdt dine bud.
167Min sjel har holdt dine vidnesbyrd, og jeg elsket dem såre.
168Jeg har holdt dine befalinger og dine vidnesbyrd; for alle mine veier er for ditt åsyn.
169La mitt klagerop komme nær for ditt åsyn, Herre! Lær mig efter ditt ord!
170La min inderlige bønn komme for ditt åsyn! Frels mig efter ditt ord!
171Mine leber skal flyte over av lovsang; for du lærer mig dine forskrifter.
172Min tunge skal synge om ditt ord; for alle dine bud er rettferdighet.
173La din hånd være mig til hjelp! For jeg har utvalgt dine befalinger.
174Jeg lenges efter din frelse, Herre, og din lov er min lyst.
175La min sjel leve og love dig, og la dine dommer hjelpe mig!
176Jeg har faret vill; opsøk din tjener som et tapt får! for jeg har ikke glemt dine bud.
Understanding Norwegian vs Norsk in Salmene 119
Norwegian (NorSMB)
En historisk og respektert norsk oversettelse.
Norsk
En eldre norsk oversettelse.
You are viewing a side-by-side comparison of Salmene 119 in the Norwegian and Norsk. Comparing these two versions can help shed light on the nuances of the original text.
Key Comparison: Salmene 119:16
"I dine fyreskrifter vil eg hava hugnad, og ikkje vil eg gløyma ditt ord."
"I dine forskrifter forlyster jeg mig, jeg glemmer ikke ditt ord."
