Salmene 106 Comparison: Norwegian vs Norsk

Salmene 106

¹Halleluja! Prisa Herren, for han er god, for æveleg varer hans miskunn!

²Kven kann fullt ut nemna Herrens velduge verk, forkynna all hans lov?

³Sæle er dei som tek vare på det som rett er, den som gjer rettferd til kvar tid!

⁴Herre, kom meg i hug med den godhug du hev for ditt folk, gjesta meg med di frelsa!

⁵so eg kann skoda lukka åt dine utvalde, gleda meg med ditt folks gleda, rosa meg med din arv.

⁶Me hev synda med våre feder, me hev gjort ille, me hev vore ugudlege.

⁷Våre feder i Egyptarland agta ikkje på dine under, dei kom ikkje i hug dine mange nådegjerningar, men dei var tråssuge ved havet, ved Raudehavet.

⁸Men endå frelste han deim for sitt namn skuld, av di han vilde kunngjera si magt,

⁹og han truga Raudehavet so det vart turt, og han let deim ganga gjenom djupi som på slette marki,

¹⁰og han frelste deim frå hans hand som hata deim, og løyste deim ut or fiendehand,

¹¹og vatn gøymde deira motstandarar, ikkje ein vart att av deim.

¹²Då trudde dei på ordi hans, då song dei hans lov.

¹³Men snart gløymde dei hans gjerningar, dei bia ikkje på hans råd;

¹⁴men dei fekk ein gir i seg i øydemarki, og dei freista Gud på den ubygde stad.

¹⁵Då gav han deim det dei vilde hava, men sende tærande sjukdom yver deira liv.

¹⁶Og dei vart ovundsjuke på Moses i lægret, på Aron, Herrens heilage.

¹⁷Då opna jordi seg og slukte Datan, og ho let seg att yver flokken åt Abiram,

¹⁸og det kveiktest eld på flokken deira, ein loge brende upp dei ugudlege.

¹⁹Dei gjorde ein kalv ved Horeb og tilbad eit støypt bilæte,

²⁰og dei bytte burt si æra for bilætet av ein ukse som et gras.

²¹Dei gløymde Gud, sin frelsar, som hadde gjort store ting i Egyptarland,

²²undergjerningar i Khams land, skræmelege ting ved Raudehavet.

²³Og han tenktest til å tyna deim, dersom ikkje Moses, hans utvalde, hadde kasta seg imillom for hans åsyn til å avvenda hans vreide, at han ikkje skulde øydeleggja.

²⁴Og dei vanvyrde det herlege landet, dei trudde ikkje ordet hans,

²⁵og dei knurra i sine tjeld, høyrde ikkje på Herrens røyst.

²⁶Då lyfte han si hand imot deim til å slå deim ned i øydemarki,

²⁷og slå deira etterkomarar ned millom heidningarne og spreida deim kring i landi.

²⁸Og dei batt seg saman med Ba’al-Peor, og dei åt av offer til dei daude,

²⁹og dei vekte harm ved si åtferd, og ei plåga braut ut millom deim.

³⁰Då stod Pinehas fram og heldt dom, og plåga stilltest;

³¹og det vart rekna honom til rettferd frå ætt til ætt æveleg.

³²Og dei vekte vreide ved Meribavatnet, og det gjekk Moses ille for deira skuld;

³³for dei var tråssuge mot hans ande, og han tala tankelaust med sine lippor.

³⁴Dei øydelagde ikkje dei folki som Herren hadde tala med deim um,

³⁵men dei blanda seg med heidningarne og lærde deira gjerningar,

³⁶og dei tente deira avgudar, og desse vart deim til ei snara,

³⁷og dei ofra sine søner og døtter til magterne,

³⁸og dei rende ut skuldlaust blod, blod av sine søner og døtter som dei ofra til Kana’ans avgudar, og landet vart vanhelga med blodskuld.

³⁹Og dei vart ureine ved sine gjerningar og dreiv hor ved si åtferd.

⁴⁰Då loga Herrens vreide upp imot hans folk, og han stygdest ved sin arv.

⁴¹Og han gav deim i handi på heidningar, og dei som hata deim, vart herrar yver deim,

⁴²og deira fiendar trengde deim, og dei laut bøygja seg under deira hand.

⁴³Mange gonger fria han deim ut, men dei var tråssuge og sjølvrådige, og dei kom reint i vesaldom for si misgjerning.

⁴⁴Men han såg til deim då dei var i naud, med di han høyrde deira klagerop.

⁴⁵Og han kom i hug si pakt for deim, og han ynkast etter si store miskunn.

⁴⁶Og han let deim finna miskunn hjå alle som hadde fanga deim.

⁴⁷Frels oss, Herre vår Gud, og samla oss frå heidningarne, so me kann prisa ditt heilage namn, rosa oss av ditt lov!

⁴⁸Lova vere Herren, Israels Gud, frå æva og til æva! Og alt folket segje: Amen. Halleluja!

Salmene 106

¹Halleluja! Pris Herren, for han er god, hans miskunnhet varer evindelig.

²Hvem kan utsi Herrens veldige gjerninger, forkynne all hans pris?

³Salige er de som tar vare på det som rett er, den som gjør rettferdighet til enhver tid.

⁴Kom mig i hu, Herre, efter din nåde mot ditt folk, se til mig med din frelse,

⁵så jeg kan se på dine utvalgtes lykke, glede mig med ditt folks glede, rose mig med din arv!

⁶Vi har syndet med våre fedre, vi har gjort ille, vi har vært ugudelige.

⁷Våre fedre i Egypten aktet ikke på dine undergjerninger, de kom ikke i hu dine mange nådegjerninger, men var gjenstridige ved havet, ved det Røde Hav.

⁸Dog frelste han dem for sitt navns skyld, for å kunngjøre sitt velde,

⁹og han truet det Røde Hav, og det blev tørt, og han lot dem gå gjennem dypene som i en ørken,

¹⁰og han frelste dem av hans hånd som hatet dem, og forløste dem av fiendens hånd,

¹¹og vannet skjulte deres motstandere, det blev ikke én av dem tilbake.

¹²Da trodde de på hans ord, de sang hans pris.

¹³Men snart glemte de hans gjerninger, de bidde ikke på hans råd;

¹⁴men de blev grepet av begjærlighet i ørkenen, og de fristet Gud på det øde sted.

¹⁵Da gav han dem det de vilde ha, men sendte tærende sykdom over deres liv.

¹⁶Og de blev avindsyke mot Moses i leiren, mot Aron, Herrens hellige.

¹⁷Jorden oplot sig og slukte Datan og skjulte Abirams hop,

¹⁸og en ild satte deres hop i brand, en lue brente op de ugudelige.

¹⁹De gjorde en kalv ved Horeb og tilbad et støpt billede,

²⁰og de byttet sin ære mot billedet av en okse, som eter gress.

²¹De glemte Gud, sin frelser, som hadde gjort store ting i Egypten,

²²undergjerninger i Kams land, forferdelige ting ved det Røde Hav.

²³Da sa han at han vilde ødelegge dem, dersom ikke Moses, hans utvalgte, hadde stilt sig i gapet for hans åsyn for å avvende hans vrede fra å ødelegge dem.

²⁴Og de foraktet det herlige land, de trodde ikke hans ord,

²⁵og de knurret i sine telt, de hørte ikke på Herrens røst.

²⁶Da opløftet han sin hånd og svor at han vilde la dem falle i ørkenen

²⁷og la deres avkom falle iblandt hedningene og sprede dem i landene.

²⁸Og de bandt sig til Ba'al-Peor og åt av offere til døde,

²⁹og de vakte harme ved sine gjerninger, og en plage brøt inn iblandt dem.

³⁰Da stod Pinehas frem og holdt dom, og plagen stanset;

³¹og det blev regnet ham til rettferdighet fra slekt til slekt evindelig.

³²Og de vakte vrede ved Meribas vann, og det gikk Moses ille for deres skyld;

³³for de var gjenstridige mot hans Ånd, og han talte tankeløst med sine leber.

³⁴De ødela ikke de folk som Herren hadde talt til dem om,

³⁵men de blandet sig med hedningene og lærte deres gjerninger,

³⁶og de tjente deres avguder, og disse blev dem til en snare,

³⁷og de ofret sine sønner og sine døtre til maktene.

³⁸og de utøste uskyldig blod, sine sønners og sine døtres blod, som de ofret til Kana'ans avguder, og landet blev vanhelliget ved blod.

³⁹De blev urene ved sine gjerninger og drev hor ved sin adferd.

⁴⁰Da optendtes Herrens vrede mot hans folk, og han fikk avsky for sin arv.

⁴¹Og han gav dem i hedningers hånd, og de som hatet dem, hersket over dem,

⁴²og deres fiender trengte dem, og de blev ydmyket under deres hånd.

⁴³Mange ganger utfridde han dem; men de var gjenstridige i sine råd, og de sank ned i usseldom for sin misgjernings skyld.

⁴⁴Og han så til dem når de var i nød, idet han hørte deres klagerop.

⁴⁵Og i sin godhet mot dem kom han sin pakt i hu, og det gjorde ham ondt efter hans store miskunnhet,

⁴⁶og han lot dem finne barmhjertighet for alle deres åsyn som hadde ført dem i fangenskap.

⁴⁷Frels oss, Herre vår Gud, og samle oss fra hedningene til å love ditt hellige navn, rose oss av å kunne prise dig!

⁴⁸Lovet være Herren, Israels Gud, fra evighet og til evighet! Og alt folket sier: Amen. Halleluja!