Salmene 107 Comparison: Norwegian vs Norsk

Salmene 107

¹Prisa Herren, for han er god, for æveleg varer hans miskunn!

²So segjer Herrens utløyste, som han hev løyst ut or naudi,

³som han hev sanka i hop frå landi, frå aust og frå vest, frå nord og frå havet.

⁴Dei for vilt i øydemarki, i vegløysa, dei fann ingen by til å bu i.

⁵Hungrige og tyrste var dei, deira sjæl vanmegtast i deim.

⁶Då ropa dei til Herren i si naud, or deira trengslor fria han deim ut,

⁷og han førde deim på rett veg, so dei gjekk til ein by dei kunde bu i.

⁸Dei skal prisa Herren for hans miskunn og for hans under mot menneskjeborni,

⁹for han metta den tyrste sjæl, og den hungrige sjæl fyllte han med godt.

¹⁰Dei sat i myrker og daudeskugge, bundne i stakarsdom og jarn,

¹¹av di dei hadde tråssa mot Guds ord og vanvyrdt råderne frå den Høgste.

¹²Og han bøygde deira hjarto med liding, dei snåva, og der var ingen hjelpar.

¹³Då ropa dei til Herren i si naud, frå deira trengslor frelste han deim.

¹⁴Han førde deim ut or myrker og daudeskugge, og deira band reiv han sund.

¹⁵Dei skal prisa Herren for hans miskunn og for hans under mot menneskjeborni;

¹⁶for han krasa koparportar og hogg sund jarnbommar.

¹⁷Dårar var dei for sin brotsveg, og for sine misgjerningar vart dei plåga.

¹⁸Deira sjæl vart leid av all mat, og dei kom nær til daudens portar.

¹⁹Då ropa dei til Herren i si naud; frå deira trengslor frelste han deim.

²⁰Han sende sitt ord og lækte deim og berga deim frå deira graver.

²¹Dei skal prisa Herren for hans miskunn og for hans under mot menneskjeborni

²²og ofra takkoffer og fortelja um hans verk med fagnad.

²³Dei som for ut på havet med skip, og som dreiv handel på dei store vatni,

²⁴dei såg Herrens gjerningar og hans underverk på djupet.

²⁵Han tala og let det koma ein stormvind, og denne reiste havsens bylgjor.

²⁶Dei for upp imot himmelen, dei for ned i djupi, deira sjæl miste modet i ulukka.

²⁷Dei raga og tumla som drukne, og all deira visdom vart til inkjes.

²⁸Då ropa dei til Herren i si naud, or deira trengslor førde han deim ut.

²⁹Han let storm verta til stilla, og bylgjorne kringum deim tagna.

³⁰Og dei vart glade då dei lagde seg, og han førde deim til den hamni dei ynskte.

³¹Dei skal prisa Herren for hans miskunn og for hans under mot menneskjeborni

³²og høglova honom i folkesamling og lovsyngja honom der dei gamle sit saman.

³³Han gjorde elvar til ei øydemark og vatskjeldor til eit turrlende,

³⁴fruktsamt land til ei saltheid, for deira vondskap skuld, som budde der.

³⁵Han gjorde øydemark til innsjø og turrlende til vatskjeldor.

³⁶Og han let hungrige bu der, og dei bygde ein by til å bu i.

³⁷Og dei sådde åkrar og planta vinhagar, og dei fekk grøda til å hausta.

³⁸Og han velsigna deim, og dei auka mykje, og av fe gav han deim ikkje lite.

³⁹So minka dei att og vart nedbøygde av trykk og trengsla og sorg.

⁴⁰Han som renner ut vanvyrdnad yver hovdingar og let deim villast i veglaus øydemark,

⁴¹han lyfte upp den fatige or vesaldomen og auka ætterne som ei hjord.

⁴²Dei ærlege ser det og gled seg, og all vondskap let att sin munn.

⁴³Den som er vis, han gjeve gaum etter dette, og dei må merke Herrens nådegjerningar.

Salmene 107

¹Pris Herren, for han er god, hans miskunnhet varer evindelig.

²Så sie Herrens gjenløste, de som han har gjenløst av nødens hånd,

³og som han har samlet fra landene, fra øst og fra vest, fra nord og fra havet.

⁴De fór vill i ørkenen, i et uveisomt øde, de fant ikke en by å bo i.

⁵De var hungrige og tørste, deres sjel vansmektet i dem.

⁶Da ropte de til Herren i sin nød; av deres trengsler utfridde han dem,

⁷og han førte dem på rett vei, så de gikk til en by de kunde bo i.

⁸De skal prise Herren for hans miskunnhet og for hans undergjerninger mot menneskenes barn;

⁹for han mettet den vansmektende sjel og fylte den hungrige sjel med godt.

¹⁰De satt i mørke og i dødsskygge, bundet i elendighet og jern,

¹¹fordi de hadde vært gjenstridige mot Guds ord og foraktet den Høiestes råd.

¹²Derfor bøide han deres hjerter ved lidelse; de snublet, og det var ikke nogen hjelper.

¹³Da ropte de til Herren i sin nød; av deres trengsler frelste han dem.

¹⁴Han førte dem ut av mørke og dødsskygge og rev sønder deres bånd.

¹⁵De skal prise Herren for hans miskunnhet og for hans undergjerninger mot menneskenes barn;

¹⁶for han brøt sønder porter av kobber og hugg sønder bommer av jern.

¹⁷De var dårer og blev plaget for sin syndige vei og for sine misgjerninger;

¹⁸deres sjel vemmedes ved all mat, og de kom nær til dødens porter.

¹⁹Da ropte de til Herren i sin nød; av deres trengsler frelste han dem.

²⁰Han sendte sitt ord og helbredet dem og reddet dem fra deres graver.

²¹De skal prise Herren for hans miskunnhet og for hans undergjerninger mot menneskenes barn;

²²og ofre takkoffere og fortelle om hans gjerninger med jubel.

²³De som fór ut på havet i skib, som drev handel på store vann,

²⁴de så Herrens gjerninger og hans underverker på dypet.

²⁵Han bød og lot det komme en stormvind, og den reiste dets bølger.

²⁶De fór op imot himmelen, de fór ned i avgrunnene, deres sjel blev motløs i ulykken.

²⁷De tumlet og vaklet som en drukken mann, og all deres visdom blev til intet.

²⁸Da ropte de til Herren i sin nød, og av deres trengsler førte han dem ut.

²⁹Han lot stormen bli til stille, og bølgene omkring dem tidde.

³⁰Og de gledet sig over at de la sig; og han førte dem til den havn de ønsket.

³¹De skal prise Herren for hans miskunnhet og for hans undergjerninger mot menneskenes barn

³²og ophøie ham i folkets forsamling og love ham der hvor de gamle sitter.

³³Han gjorde elver til en ørken og vannkilder til et tørstig land,

³⁴et fruktbart land til et saltland for deres ondskaps skyld som bodde der.

³⁵Han gjorde en ørken til en vannrik sjø og et tørt land til vannkilder.

³⁶Og han lot de hungrige bo der, og de grunnla en by til å bo i.

³⁷Og de tilsådde akrer og plantet vingårder, og de vant den frukt de bar.

³⁸Og han velsignet dem, og de blev meget tallrike, og av fe gav han dem ikke lite.

³⁹Så minket de igjen og blev nedbøiet ved trengsel, ulykke og sorg.

⁴⁰Han som utøser forakt over fyrster og lar dem fare vill i et uveisomt øde,

⁴¹han ophøiet den fattige av elendighet og gjorde slektene som hjorden.

⁴²De opriktige ser det og gleder sig, og all ondskap lukker sin munn.

⁴³Den som er vis, han akte på dette og merke på Herrens nådegjerninger!