Ordspråkene 30 Comparison: Norwegian vs Norsk

Ordspråkene 30

¹Ord av Agur, son åt Jake, profetordet. Mannen segjer so til Itiel, til Itiel og Ukal:

²For fåvis er eg til å heita mann, og ikkje hev eg manne-vit.

³Visdom hev eg ikkje lært, til kunnskap um den Heilage.

⁴Kven hev stige upp til himmelen og stige ned? Kven hev samla vinden inn i nevarne? Kven hev bunde vatnet i eit klædeplagg? Kven hev alle enderne av jordi sett? Kva heiter han, kva heiter son hans - um du veit det?

⁵Alt Guds ord er skirt, han er ein skjold for deim som flyr til honom.

⁶Legg ikkje noko til hans ord, elles lyt han refsa deg, og du stend der ein ljugar.

⁷Tvo ting hev eg bede deg um, neitta meg deim ikkje, fyrr eg døyr:

⁸Lat fals og lygn vera langt frå meg! Gjev meg ikkje armod og ikkje rikdom! Lat meg få eta mitt tiletla brød!

⁹Elles kunde eg neitta deg når eg var mett, og segja: «Kven er Herren?» Eller um eg vart fatig, kunde eg stela, ja, forgripa meg på min Guds namn.

¹⁰Baktala ei ein tenar for hans herre, elles vil han banna deg, og du få bøta.

¹¹Ei ætt som bannar far sin og ikkje signar mor si,

¹²ei ætt som tykkjer ho er rein, endå ho ei hev tvætta av sitt eige skarn,

¹³ei ætt - kor stolte augo hev ho ikkje, og kor ho lyfter augneloki!

¹⁴ei ætt som heve sverd til tenner og jakslar reint som knivar, so ho et armingar or landet og fatige or folkesamfund.

¹⁵Blodiglen hev tvo døtter: Gjev! Gjev! Tri finst det som aldri vert mette, fire som ei segjer: «Nok!»

¹⁶Helheim og barnlaust moderfang, jordi som aldri vert mett av vatn, og elden som ei segjer: «Nok!»

¹⁷Eit auga som spottar far og vanvyrder lydnad mot mor, det skal bekkje-ramnarne hakka ut og ørnungar eta upp.

¹⁸Tri ting er meg for underlege, og fire finst som eg ikkje skynar:

¹⁹Ørns veg på himmelen, orms veg på berget, skips veg på havet og manns veg til møy.

²⁰Soleis ber utru kona seg åt: Ho et og turkar seg um munnen og segjer: «Eg hev ikkje gjort noko vondt.»

²¹Under tri skjelv jordi, under fire kann ho ’kje herda:

²²under trælen når han vert konge, og dåren når han fær eta seg mett,

²³under attergløyma når ho vert gift, og trælkvinna når ho erver si frua.

²⁴Fire finst det som er små på jordi, og endå hev dei fenge visdom stor:

²⁵Mauren er ’kje noko sterkt folk, og endå lagar han sin mat um sumaren.

²⁶Fjellgrevlingarne er ’kje noko veldugt folk, og endå byggjer dei seg hus i berget.

²⁷Grashopparne hev ingen konge, og endå fær dei alle ut i fylking.

²⁸Fjorføtla kann du ta med henderne, og endå bur ho inni kongeslott.

²⁹Tri finst det som stig med staute stig, og fire hev ei fager gonga:

³⁰Løva ei kjempa millom dyri, og som ikkje snur seg for nokon,

³¹hesten mjå um midja, eller bukken, og ein konge med leidingheren.

³²Gjer du deg stor, anten narr eller klårtenkt, so legg handi på munnen!

³³For trykk på mjølk gjev smør, og trykk på nase gjev blod, og trykk på vreide gjev strid.

Ordspråkene 30

¹Agurs, Jakes sønns ord og utsagn. Så talte mannen til Itiel, til Itiel og Ukkal:

²Jeg er for ufornuftig til å kalles menneske; manns forstand har jeg ikke.

³Jeg har ikke lært visdom og har ikke kunnskap om den Hellige.

⁴Hvem fór op til himmelen og fór ned? Hvem samlet været i sine never? Hvem bandt vannet i et klæde? Hvem satte alle jordens grenser? Hvad er hans navn, og hvad er hans sønns navn? Du vet det jo.

⁵Alt Guds ord er rent; han er et skjold for dem som tar sin tilflukt til ham.

⁶Legg ikke noget til hans ord, forat han ikke skal straffe dig, og du stå som en løgner!

⁷To ting beder jeg dig om, nekt mig dem ikke, før jeg dør:

⁸La falskhet og løgnens ord være langt borte fra mig! Gi mig ikke armod og heller ikke rikdom! La mig ete mitt tilmålte brød,

⁹forat jeg ikke når jeg blir mett, skal fornekte dig og si: Hvem er Herren? og ikke når jeg blir fattig, stjele og forbanne min Guds navn!

¹⁰Baktal ikke en tjener for hans herre, forat han ikke skal banne dig, og du dra skyld over dig!

¹¹Der er en ætt som banner sin far og ikke velsigner sin mor,

¹²en ætt som er ren i sine egne øine og dog ikke har tvettet sig for sitt eget skarn,

¹³en ætt - hvor stolte er ikke dens øine, og dens øielokk, hvor hever de sig ikke! -

¹⁴en ætt hvis tenner er sverd, og hvis jeksler er kniver, som eter arminger ut av landet og fattige ut av menneskenes tall.

¹⁵Blodiglen har to døtre: Gi hit! Gi hit! Der er tre som aldri blir mette, fire som aldri sier: Nok!

¹⁶Det er dødsriket og det ufruktbare morsliv, jorden, som aldri blir mett av vann, og ilden, som aldri sier: Nok!

¹⁷Et øie som spotter far og forakter lydighet mot mor, det skal ravnene ved bekken hakke ut, og ørneunger skal ete det.

¹⁸Det er tre ting som er mig for underlige, og fire som jeg ikke skjønner:

¹⁹Ørnens vei på himmelen, ormens vei over stenen, skibets vei på havet og en manns vei til en jomfru.

²⁰Slik bærer en horkvinne sig at: Hun eter og tørker sin munn og sier: Jeg har ikke gjort noget ondt.

²¹Under tre skjelver jorden, og under fire kan den ikke holde ut:

²²under en træl når han blir konge, og en dåre når han blir mett av brød,

²³under en forsmådd kvinne når hun blir gift, og en tjenestepike når hun arver sin frue.

²⁴Det er fire som er små på jorden og allikevel overvettes vise:

²⁵Maurene er ikke noget sterkt folk, og enda lager de sin føde om sommeren;

²⁶fjellgrevlingene er ikke noget kraftig folk, og enda bygger de sitt hus i berget;

²⁷gresshoppene har ingen konge, og enda drar de alle ut, skare efter skare;

²⁸firfislen kan du gripe med hendene, og allikevel finnes den i kongelige palasser.

²⁹Det er tre som skrider vakkert frem, og fire som har en vakker gang:

³⁰Løven, som er en helt blandt dyrene, og som ikke vender om for nogen,

³¹hesten med gjord om lendene, bukken, og en konge i spissen for sitt folk.

³²Har du vært så uforstandig at du har ophøiet dig, eller har du tenkt på ondt, da legg hånden på din munn!

³³For trykk på melk gir smør, og trykk på nese gir blod, og trykk på vrede gir trette.