Ordspråkene 27 Comparison: Norwegian vs Norsk

Ordspråkene 27

¹Rosa deg ikkje av morgondagen, for du veit ikkje kva ein dag ber i fang.

²Lat ein annan rosa deg; ikkje din eigen munn, ein framand og ei dine eigne lippor!

³Stein er tung, og sand veg mykje, men tyngre enn båe er dåreharm.

⁴Sinne er fælslegt, og vreide ein flaum, men kven kann standa seg mot åbryskap?

⁵Betre er openberrleg refsing enn kjærleik som held seg duld.

⁶Trugne er slag av venehand, og mange er uvens kyssar.

⁷Den mette trakkar på honning, men den svoltne tykkjer alt beiskt er søtt.

⁸Som ein fugl som rømer frå reiret sitt, er ein mann som rømer frå heimen sin.

⁹Olje og røykjelse hjarta gled, og søte venar-ord frå rådvis sjæl.

¹⁰Slepp ikkje frå deg venen din og far din’s ven, so du lyt heim til bror din når du er i naud! Ein granne nær attmed er betre enn ein bror langt burte.

¹¹Vert vis, min son, og gled mitt hjarta, so eg kann svara den som spottar meg!

¹²Den kloke ser fåren, gøymer seg; fåmingar renner fram og lyt bøta for det.

¹³Tak klædi hans, for han hev borga for ein annan, og panta honom for ei framand kvinna!

¹⁴Den som høgmælt signar sin ven um morgonen tidleg, han skal få det tilrekna som ei forbanning.

¹⁵Si-drop frå taket ein regndag og ei trættekjær kvinna likjest kvarandre.

¹⁶Den som held på henne, held på vind, og handi hans triv i olje.

¹⁷Jarn sliper jarn, og den eine mannen sliper den andre.

¹⁸Den som agtar fiketreet sitt, fær eta frukti av det, den som tek vare på sin herre, skal få æra.

¹⁹Som andlit seg speglar mot andlit i vatnet, so menneskjehjarta mot menneskje.

²⁰Helheim og avgrunn vert ikkje mette, og menneskjeaugo vert ikkje mette.

²¹Diglen røyner sylvet og omnen gullet, og ein mann vert røynd av sin ros.

²²Um du støyte uvitingen i mortelen med støytaren i hop med gryn, so vilde ikkje vitløysa vika ifrå han.

²³God greide lyt du hava på koss sauerne dine ser ut, og agta vel på buskapen din!

²⁴For velstand varer ikkje æveleg, og ikkje ei kruna frå ætt til ætt.

²⁵Men er høyet burte og håi kjem att, og fjellgras vert sanka i hop,

²⁶då hev du lamb til klæde, og bukkar til å kjøpa deg åker for,

²⁷og geitemjølk nok til mat for deg, til mat for huset ditt og til livsupphald for gjentorne dine.

Ordspråkene 27

¹Ros dig ikke av den dag imorgen, for du vet ikke hvad dagen vil føde!

²La en annen rose dig og ikke din egen munn, en fremmed og ikke dine egne leber!

³Stenen er tung, og sanden veier meget, men dårens harme er tyngre enn begge.

⁴Vrede er fryktelig, og harme er som en flom; men hvem kan stå sig mot avind?

⁵Åpenlys irettesettelse er bedre enn kjærlighet som skjules.

⁶Trofaste er vennens slag, men troløse er fiendens kyss.

⁷Den mette vraker honning, men for den sultne er alt bittert søtt.

⁸Lik en spurv som flyver omkring borte fra sitt rede, er en mann som vanker om borte fra sitt hjem.

⁹Olje og røkelse gleder hjertet, og likeså en venns ømhet og opriktige råd.

¹⁰Forlat ikke din venn og din fars venn, og kom ikke i din brors hus den dag du er i nød! En granne nær ved er bedre enn en bror langt borte.

¹¹Vær vis, min sønn, og gled mitt hjerte, så jeg kan svare den som håner mig!

¹²Den kloke ser ulykken og skjuler sig; de uerfarne går videre og må bøte.

¹³Ta hans klær, han har gått i borgen for en annen, og ta pant av ham for en fremmed kvinnes skyld!

¹⁴Den som velsigner sin venn med høi røst tidlig om morgenen, ham skal det regnes som en forbannelse.

¹⁵Et stadig takdrypp på en regndag og en trettekjær kvinne ligner hverandre.

¹⁶Den som holder på henne, holder på vind, og hans høire hånd griper i olje.

¹⁷Jern skjerpes ved jern, og en mann slipes ved å omgås andre.

¹⁸Den som passer sitt fikentre, får ete dets frukt, og den som tar vare på sin herre, blir æret.

¹⁹Likesom ansikt speiler sig mot ansikt i vannet, så finner det ene menneske sitt hjerte igjen hos det andre.

²⁰Dødsriket og avgrunnen blir ikke mette, og menneskenes øine blir heller ikke mette.

²¹Digel er for sølv og ovn for gull, og en mann prøves efter det han roser.

²²Om du støter dåren i morteren med støteren midt iblandt grynene, så viker hans dårskap allikevel ikke fra ham.

²³Du bør nøie kjenne dine fårs utseende; ha omsorg for din buskap!

²⁴For gods varer ikke til evig tid, og en krone ikke gjennem alle slekter.

²⁵Når høiet er borte, og det unge gress kommer til syne, og fjellgresset samles inn,

²⁶så har du lam til klær og bukker til å kjøpe aker for,

²⁷og du har gjetemelk nok til føde for dig og ditt hus og til livsophold for dine piker.