Ordspråkene 14 Comparison: Norwegian vs Norsk

Ordspråkene 14

¹Kvinnevisdom byggjer huset sitt, men dårskap riv det ned med henderne.

²Den som ottast Herren, fer ærleg fram, men krokvegar gjeng den som vanvyrder honom.

³I narrens munn er ovmods ris, men dei vise hev lipporne sine til vern.

⁴Utan uksar er krubba tom, men når stuten er sterk, vert innkoma stor.

⁵Ikkje lyg eit ærlegt vitne, men det falske vitne andar lygn.

⁶Spottaren søkjer visdom, men fåfengt, men lett finn den skynsame kunnskap.

⁷Gakk burt frå ein dåre, ei fekk du der merka lippor med kunnskap.

⁸Klok manns visdom er: han skynar vegen sin, men dåre-narreskapen er: dei svik seg sjølv.

⁹Dårar fær spott av sitt eige skuldoffer, men millom ærlege folk er godhug.

¹⁰Hjarta kjenner si eigi sorg, og gleda legg ingen framand seg uppi.

¹¹Gudlause folk fær sitt hus lagt i øyde, men ærlege folk ser tjeldet sitt bløma.

¹²Mang ein veg tykkjer folk er rett, men enden på honom er vegar til dauden.

¹³Jamvel midt i låtten kjenner hjarta vondt, og enden på gleda er sorg.

¹⁴Av åtferdi si skal den fråfalne mettast, og ein god mann held seg burte frå han.

¹⁵Den einfalde trur kvart ordet, men den kloke agtar på sine stig.

¹⁶Den vise ottast og held seg frå vondt, men dåren er brålyndt og trygg.

¹⁷Bråsinna mann gjer narreverk, og meinsløg mann vert hata.

¹⁸Einfalde erver dårskap, men dei kloke fær kunnskap til krans.

¹⁹Vonde skal bøygja seg for dei gode, og gudlause ved portarne til den rettferdige.

²⁰Ein fatig vert hata av venen sin jamvel, men ein rik vert elska av mange.

²¹Vanvyrder du næsten din, syndar du, men sæl den som ynkast yver armingar.

²²Skal ikkje dei fara vilt som finn på vondt, og miskunn og truskap timast deim som finn på godt?

²³Alt stræv fører vinning med seg, men tome ord gjev berre tap.

²⁴Rikdomen er for dei vise ei krans, men narreskapen hjå dårar er narreskap.

²⁵Eit sanningsvitne bergar liv, men den som andar lygn, er full av svik.

²⁶Den som ottast Herren, hev ei borg so fast, og for hans born det finnast skal ei livd.

²⁷Otte for Herren er livsens kjelda, so ein slepp undan daudesnaror.

²⁸Mykje folk er konungs prydnad, men folkemink er hovdings fall.

²⁹Langmodig mann hev mykje vit, men bråhuga mann syner narreskap.

³⁰Spaklyndt hjarta er likamens liv, men ilska er ròt i beini.

³¹Trykkjer du armingen, spottar du skaparen hans, men du ærar skaparen når du er mild mot fatigmann.

³²I ulukka si lyt den gudlause stupa, men den rettferdige hev trygd når han skal døy.

³³I hjarta på den vituge held visdomen seg still, men hjå dårar ter han seg fram.

³⁴Rettferd upphøgjer eit folk, men syndi er skam for folki.

³⁵Kongen likar godt den kloke tenar, men harmast på den som skjemmer seg ut.

Ordspråkene 14

¹Kvinners visdom bygger sitt hus, men dårskap river det ned med sine hender.

²Den som vandrer i opriktighet, frykter Herren; men den som går krokveier, forakter ham.

³I dårens munn er et ris for hans overmot, men de vises leber er deres vern.

⁴Hvor det ingen okser er, der er krybben tom; men rikelig vinning kommer ved oksens kraft.

⁵Trofast vidne lyver ikke, men den som taler løgn, er et falskt vidne.

⁶Spotteren søker visdom, men finner den ikke; men for den forstandige er kunnskap lett å vinne.

⁷Når du går fra en dåre, har du ikke funnet forstand på hans leber.

⁸Den klokes visdom er at han forstår sin vei, men dårers dårskap er at de bedrar sig selv.

⁹Dårer spottes av sitt eget skyldoffer, men blandt de opriktige råder Guds velbehag.

¹⁰Hjertet kjenner sin egen bitre smerte, og i dets glede blander ingen fremmed sig.

¹¹De ugudeliges hus skal ødelegges, men de opriktiges telt skal blomstre.

¹²Mangen vei tykkes en mann rett, men enden på det er dødens veier.

¹³Endog under latter har hjertet smerte, og enden på gleden er sorg.

¹⁴Av sin ferd skal den frafalne mettes, og en god mann holder sig borte fra ham.

¹⁵Den enfoldige tror hvert ord, men den kloke akter på sine skritt.

¹⁶Den vise frykter og holder sig fra det onde, men dåren er overmodig og trygg.

¹⁷Den bråsinte gjør dårskap, og en svikefull mann blir hatet.

¹⁸De enfoldige har fått dårskap i arv, men de kloke krones med kunnskap.

¹⁹De onde må bøie sig for de gode, og de ugudelige ved den rettferdiges porter.

²⁰Endog av sin venn blir den fattige hatet; men de som elsker en rik, er mange.

²¹Den som forakter sin næste, synder; men salig er den som ynkes over arminger.

²²Skal ikke de fare vill som tenker ut det som ondt er? Men miskunnhet og trofasthet times dem som optenker godt.

²³Ethvert møiefullt arbeid gir vinning, men tomt snakk fører bare til tap.

²⁴De vises rikdom er deres krone, men dårenes dårskap er og blir dårskap.

²⁵Et sanndru vidne frelser liv, men den som taler løgn, er full av svik.

²⁶Den som frykter Herren, har et sterkt vern, og for hans barn skal Herren være en tilflukt.

²⁷Å frykte Herren er en livsens kilde, så en slipper fra dødens snarer.

²⁸Meget folk er kongens ære, men mangel på folk er fyrstens fall.

²⁹Den langmodige har stor forstand, men den bråsinte viser stor dårskap.

³⁰Et saktmodig hjerte er legemets liv, men hissighet er råttenhet i benene.

³¹Den som trykker en arming, håner hans skaper, men den som har medynk med den fattige, ærer skaperen.

³²Når ulykken rammer den ugudelige, kastes han over ende; men den rettferdige er frimodig i døden.

³³I den forstandiges hjerte holder visdommen sig stille, men i dårers indre gir den sig til kjenne.

³⁴Rettferdighet ophøier et folk, men synden er folkenes vanære.

³⁵En klok tjener vinner kongens yndest, men over en dårlig tjener kommer hans vrede.