Job 5 Comparison: Norwegian vs Norsk

Job 5

¹Rop berre du; kven svarar deg? Kva engel vil du beda til?

²Mismod slær fåvis mann i hel og brennhug den som lite veit.

³Eg såg ein dåre festa rot, og brått eg laut hans bustad banna.

⁴Hans søner hjelpelaus var, uhjelpte trakka ned i porten.

⁵Hans avling åt dei svoltne upp, dei tok ho tråss i klungergjerde, og snara lurde på hans gods.

⁶Men naudi ei frå dusti kjem; ulukka ei or jordi renn;

⁷nei, mannen vert til møda fødd, som gneistarne lyt fljuga høgt.

⁸Eg vilde venda meg til Gud og leggja saki fram for honom,

⁹som storverk gjer som ei me skynar, fleir’ underverk enn me kann telja,

¹⁰som sender regnet ned på jord og vatnet yver mark og eng,

¹¹som lyfter låg og liten upp og hjelper syrgjande til frelsa,

¹²som spiller planen for dei sløge, so deira hender inkje duger,

¹³som fangar vismann i hans vit, so listig råd forrenner seg.

¹⁴Um dagen støyter dei på myrker, trivlar ved middag som ved natt.

¹⁵Frå sverd frelser han frelser fatigmann, frå deira munn, frå yvervald,

¹⁶so vesalmann fær hava von, men vondskap lata munnen att.

¹⁷Men sæl den mann som Gud mun refsa; vanvyrd ei tukt frå Allvalds-Gud!

¹⁸Han sårar, men bind og umkring; han slær men lækjer med si hand.

¹⁹Seks trengslor bergar han deg or, i sju skal inkje vondt deg nå.

²⁰I hunger fri’r han deg frå dauden, i krig du undan sverdet slepp;

²¹for tungesvipa er du berga, og trygg du er i tap og tjon;

²²du lær åt tjon og hungersnaud og ottast ikkje ville dyr;

²³du samband hev med stein på marki, og fred med villdyr uti heidi.

²⁴Du merkar at ditt tjeld hev fred, og inkje vantar i ditt hus.

²⁵Du ser, ditt sæde tallrikt er, ditt avkom rikt som gras på eng.

²⁶I mannskraft til di grav du gjeng, lik korn, køyrt inn i rette tid.

²⁷Det hev me granska; so det er; so høyr og merka deg det då!»

Job 5

¹Rop du bare! Er det vel nogen som svarer dig? Og til hvem av de hellige vil du vende dig?

²For harme slår dåren ihjel, og vrede dreper den tåpelige.

³Jeg så en dåre skyte røtter; men med ett måtte jeg rope ve over hans bolig.

⁴Hans barn var uten hjelp; de blev trådt ned i porten, og det var ingen som frelste dem.

⁵De hungrige åt op hans avling, ja, midt ut av torner hentet de den, og snaren lurte på hans gods.

⁶For ikke skyter ulykke op av støvet, og møie spirer ikke frem av jorden;

⁷men mennesket fødes til møie, likesom ildens gnister flyver høit i været.

⁸Men jeg vilde vende mig til Gud og overlate min sak til ham,

⁹han som gjør store, uransakelige ting, under uten tall,

¹⁰som sender regn utover jorden og lar vann strømme utover markene,

¹¹som ophøier de ringe og lar de sørgende nå frem til frelse,

¹²som gjør de kløktiges råd til intet, så deres hender ikke får utrettet noget som varer,

¹³han som fanger de vise i deres kløkt og lar de listiges råd bli forhastet;

¹⁴om dagen støter de på mørke, og om middagen famler de som om natten.

¹⁵Og således frelser han den fattige fra sverdet, fra deres munn og fra den sterkes hånd,

¹⁶og det blir håp for den ringe, og ondskapen må lukke sin munn.

¹⁷Ja, salig er det menneske Gud refser, og den Allmektiges tukt må du ikke akte ringe!

¹⁸For han sårer, og han forbinder; han slår, og hans hender læger.

¹⁹I seks trengsler skal han berge dig, og i den syvende skal intet ondt røre dig.

²⁰I hungersnød frir han dig fra døden og i krig fra sverdets vold.

²¹For tungens svepe skal du være skjult, og du skal ikke frykte når ødeleggelsen kommer.

²²Ødeleggelse og hunger skal du le av, og for jordens ville dyr skal du ikke frykte;

²³for med markens stener står du i pakt, og markens ville dyr holder fred med dig.

²⁴Og du skal få se at ditt telt er trygt, og ser du over din eiendom, skal du intet savne.

²⁵Og du skal få se at din ætt blir tallrik, og dine efterkommere som jordens urter.

²⁶Du skal i fullmoden alder gå i graven, likesom kornbånd føres inn sin tid.

²⁷Se, dette er det vi har utgransket, og således er det. Hør det og merk dig det!