Tobias 2

¹post haec vero cum esset dies festus Domini et factum esset prandium bonum in domo Tobis

²dixit filio suo vade et adduc aliquos ex tribu nostra timentes Deum et epulentur nobiscum

³cumque abisset reversus nuntiat unum ex filiis Israhel iugulatum iacere in platea statimque exiliens de accubitu suo relinquens prandium ieiunus pervenit ad corpus

⁴tollensque illud portavit ad domum suam occulte ut dum sol occubuisset caute sepeliret eum

⁵cumque occultasset corpus manducavit panem cum luctu et tremore

⁶memorans illum sermonem quem dixit Dominus per Amos prophetam dies festi vestri convertentur in lamentationem et luctum

⁷cum vero sol occubuisset abiit et sepelevit eum

⁸arguebant autem illum omnes proximi sui dicentes iam huius rei causa interfici iussus es et vix effugisti mortis imperium et iterum sepelis mortuos

⁹sed Tobias plus timens Deum quam regem rapiebat corpora occisorum et occultabat in domo sua et mediis noctibus sepeliebat ea

¹⁰contigit autem ut quadam die fatigatus a sepultura veniens domum iactasset se iuxta parietem et obdormisset

¹¹ex nido hirundinum dormienti illi calida stercora insiderent super oculos eius fieretque caecus

¹²hanc autem temptationem ideo permisit Dominus evenire illi ut posteris daretur exemplum patientiae eius sicut et sancti Iob

¹³nam cum ab infantia sua semper Deum timuerit et mandata eius custodierit non est contristatus contra Deum quod plaga caecitatis evenerit ei

¹⁴sed inmobilis in Dei timore permansit agens gratias Deo omnibus diebus vitae suae

¹⁵nam sicut beato Iob insultabant reges ita isti parentes et cognati eius et inridebant vitam eius dicentes

¹⁶ubi est spes tua pro qua elemosynas et sepulturas faciebas

¹⁷Tobias vero increpabat eos dicens nolite ita loqui

¹⁸quoniam filii sanctorum sumus et vitam illam expectamus quam Deus daturus est his qui fidem suam numquam mutant ab eo

¹⁹Anna vero uxor eius ibat ad textrinum opus cotidie et de labore manuum suarum victum quem consequi poterat deferebat

²⁰unde factum est ut hedum caprarum accipiens detulisset domi

²¹cuius cum vocem balantis vir eius audisset dixit videte ne forte furtivus sit reddite eum dominis suis quia non licet nobis ex furto aliquid aut edere aut contingere

²²ad haec uxor eius irata respondit manifeste vana facta est spes tua et elemosynae tuae modo paruerunt

²³atque his et aliis huiusmodi verbis exprobrabat ei

Tobias 2

¹Post hæc vero, cum esset dies festus Domini, et factum esset prandium bonum in domo Tobiæ,

²dixit filio suo : Vade, et adduc aliquos de tribu nostra, timentes Deum, ut epulentur nobiscum.

³Cumque abiisset, reversus nuntiavit ei unum ex filiis Israël jugulatum jacere in platea. Statimque exiliens de accubitu suo, relinquens prandium, jejunus pervenit ad corpus :

⁴tollensque illud portavit ad domum suam occulte, ut dum sol occubuisset, caute sepeliret eum.

⁵Cumque occultasset corpus, manducavit panem cum luctu et tremore,

⁶memorans illum sermonem, quem dixit Dominus per Amos prophetam : Dies festi vestri convertentur in lamentationem et luctum.

⁷Cum vero sol occubuisset, abiit, et sepelivit eum.

⁸Arguebant autem eum omnes proximi ejus, dicentes : Jam hujus rei causa interfici jussus es, et vix effugisti mortis imperium, et iterum sepelis mortuos ?

⁹Sed Tobias plus timens Deum quam regem, rapiebat corpora occisorum, et occultabat in domo sua, et mediis noctibus sepeliebat ea.

¹⁰Contigit autem ut quadam die fatigatus a sepultura, veniens in domum suam, jactasset se juxta parietem, et obdormisset,

¹¹et ex nido hirundinum dormienti illi calida stercora inciderent super oculos ejus, fieretque cæcus.

¹²Hanc autem tentationem ideo permisit Dominus evenire illi, ut posteris daretur exemplum patientiæ ejus, sicut et sancti Job.

¹³Nam cum ab infantia sua semper Deum timuerit, et mandata ejus custodierit, non est contristatus contra Deum quod plaga cæcitatis evenerit ei,

¹⁴sed immobilis in Dei timore permansit, agens gratias Deo omnibus diebus vitæ suæ.

¹⁵Nam sicut beato Job insultabant reges, ita isti parentes et cognati ejus irridebant vitam ejus, dicentes :

¹⁶Ubi est spes tua, pro qua eleemosynas et sepulturas faciebas ?

¹⁷Tobias vero increpabat eos, dicens : Nolite ita loqui :

¹⁸quoniam filii sanctorum sumus, et vitam illam expectamus, quam Deus daturus est his qui fidem suam numquam mutant ab eo.

¹⁹Anna vero uxor ejus ibat ad opus textrinum quotidie, et de labore manuum suarum victum quem consequi poterat, deferebat.

²⁰Unde factum est ut hædum caprarum accipiens detulisset domi :

²¹cujus cum vocem balantis vir ejus audisset, dixit : Videte, ne forte furtivus sit : reddite eum dominis suis, quia non licet nobis aut edere ex furto aliquid, aut contingere.

²²Ad hæc uxor ejus irata respondit : Manifeste vana facta est spes tua, et eleemosynæ tuæ modo apparuerunt.

²³Atque his et aliis hujuscemodi verbis exprobrabat ei.