Numeri 14

¹igitur vociferans omnis turba flevit nocte illa

²et murmurati sunt contra Mosen et Aaron cuncti filii Israhel dicentes

³utinam mortui essemus in Aegypto et non in hac vasta solitudine utinam pereamus et non inducat nos Dominus in terram istam ne cadamus gladio et uxores ac liberi nostri ducantur captivi nonne melius est reverti in Aegyptum

⁴dixeruntque alter ad alterum constituamus nobis ducem et revertamur in Aegyptum

⁵quo audito Moses et Aaron ceciderunt proni in terram coram omni multitudine filiorum Israhel

⁶at vero Iosue filius Nun et Chaleb filius Iepphonne qui et ipsi lustraverant terram sciderunt vestimenta sua

⁷et ad omnem multitudinem filiorum Israhel locuti sunt terram quam circuivimus valde bona est

⁸si propitius fuerit Dominus inducet nos in eam et tradet humum lacte et melle manantem

⁹nolite rebelles esse contra Dominum neque timeatis populum terrae huius quia sicut panem ita eos possumus devorare recessit ab illis omne praesidium Dominus nobiscum est nolite metuere

¹⁰cumque clamaret omnis multitudo et lapidibus eos vellet opprimere apparuit gloria Domini super tectum foederis cunctis filiis Israhel

¹¹et dixit Dominus ad Mosen usquequo detrahet mihi populus iste quousque non credent mihi in omnibus signis quae feci coram eis

¹²feriam igitur eos pestilentia atque consumam te autem faciam principem super gentem magnam et fortiorem quam haec est

¹³et ait Moses ad Dominum ut audiant Aegyptii de quorum medio eduxisti populum istum

¹⁴et habitatores terrae huius qui audierunt quod tu Domine in populo isto sis et facie videaris ad faciem et nubes tua protegat illos et in columna nubis praecedas eos per diem et in columna ignis per noctem

¹⁵quod occideris tantam multitudinem quasi unum hominem et dicant

¹⁶non poterat introducere populum in terram pro qua iuraverat idcirco occidit eos in solitudine

¹⁷magnificetur ergo fortitudo Domini sicut iurasti dicens

¹⁸Dominus patiens et multae misericordiae auferens iniquitatem et scelera nullumque innoxium derelinquens qui visitas peccata patrum in filios in tertiam et quartam generationem

¹⁹dimitte obsecro peccatum populi tui huius secundum magnitudinem misericordiae tuae sicut propitius fuisti egredientibus de Aegypto usque ad locum istum

²⁰dixitque Dominus dimisi iuxta verbum tuum

²¹vivo ego et implebitur gloria Domini universa terra

²²attamen omnes homines qui viderunt maiestatem meam et signa quae feci in Aegypto et in solitudine et temptaverunt me iam per decem vices nec oboedierunt voci meae

²³non videbunt terram pro qua iuravi patribus eorum nec quisquam ex illis qui detraxit mihi intuebitur eam

²⁴servum meum Chaleb qui plenus alio spiritu secutus est me inducam in terram hanc quam circuivit et semen eius possidebit eam

²⁵quoniam Amalechites et Chananeus habitant in vallibus cras movete castra et revertimini in solitudinem per viam maris Rubri

²⁶locutusque est Dominus ad Mosen et Aaron dicens

²⁷usquequo multitudo haec pessima murmurat contra me querellas filiorum Israhel audivi

²⁸dic ergo eis vivo ego ait Dominus sicut locuti estis audiente me sic faciam vobis

²⁹in solitudine hac iacebunt cadavera vestra omnes qui numerati estis a viginti annis et supra et murmurastis contra me

³⁰non intrabitis terram super quam levavi manum meam ut habitare vos facerem praeter Chaleb filium Iepphonne et Iosue filium Nun

³¹parvulos autem vestros de quibus dixistis quod praedae hostibus forent introducam ut videant terram quae vobis displicuit

³²vestra cadavera iacebunt in solitudine

³³filii vestri erunt vagi in deserto annis quadraginta et portabunt fornicationem vestram donec consumantur cadavera patrum in deserto

³⁴iuxta numerum quadraginta dierum quibus considerastis terram annus pro die inputabitur et quadraginta annis recipietis iniquitates vestras et scietis ultionem meam

³⁵quoniam sicut locutus sum ita faciam omni multitudini huic pessimae quae consurrexit adversum me in solitudine hac deficiet et morietur

³⁶igitur omnes viri quos miserat Moses ad contemplandam terram et qui reversi murmurare fecerant contra eum omnem multitudinem detrahentes terrae quod esset mala

³⁷mortui sunt atque percussi in conspectu Domini

³⁸Iosue autem filius Nun et Chaleb filius Iepphonne vixerunt ex omnibus qui perrexerant ad considerandam terram

³⁹locutusque est Moses universa verba haec ad omnes filios Israhel et luxit populus nimis

⁴⁰et ecce mane primo surgentes ascenderunt verticem montis atque dixerunt parati sumus ascendere ad locum de quo Dominus locutus est quia peccavimus

⁴¹quibus Moses cur inquit transgredimini verbum Domini quod vobis non cedet in prosperum

⁴²nolite ascendere non enim est Dominus vobiscum ne corruatis coram inimicis vestris

⁴³Amalechites et Chananeus ante vos sunt quorum gladio corruetis eo quod nolueritis adquiescere Domino nec erit Dominus vobiscum

⁴⁴at illi contenebrati ascenderunt in verticem montis arca autem testamenti Domini et Moses non recesserunt de castris

⁴⁵descenditque Amalechites et Chananeus qui habitabant in monte et percutiens eos atque concidens persecutus est usque Horma

Numeri 14

¹Igitur vociferans omnis turba flevit nocte illa,

²et murmurati sunt contra Moysen et Aaron cuncti filii Israël, dicentes :

³Utinam mortui essemus in Ægypto : et in hac vasta solitudine utinam pereamus, et non inducat nos Dominus in terram istam, ne cadamus gladio, et uxores ac liberi nostri ducantur captivi. Nonne melius est reverti in Ægyptum ?

⁴Dixeruntque alter ad alterum : Constituamus nobis ducem, et revertamur in Ægyptum.

⁵Quo audito, Moyses et Aaron ceciderunt proni in terram coram omni multitudine filiorum Israël.

⁶At vero Josue filius Nun et Caleb filius Jephone, qui et ipsi lustraverant terram, sciderunt vestimenta sua,

⁷et ad omnem multitudinem filiorum Israël locuti sunt : Terra, quam circuivimus, valde bona est.

⁸Si propitius fuerit Dominus, inducet nos in eam, et tradet humum lacte et melle manantem.

⁹Nolite rebelles esse contra Dominum : neque timeatis populum terræ hujus, quia sicut panem ita eos possumus devorare. Recessit ab eis omne præsidium : Dominus nobiscum est, nolite metuere.

¹⁰Cumque clamaret omnis multitudo, et lapidibus eos vellet opprimere, apparuit gloria Domini super tectum fœderis cunctis filiis Israël.

¹¹Et dixit Dominus ad Moysen : Usquequo detrahet mihi populus iste ? quousque non credent mihi, in omnibus signis quæ feci coram eis ?

¹²Feriam igitur eos pestilentia, atque consumam : te autem faciam principem super gentem magnam, et fortiorem quam hæc est.

¹³Et ait Moyses ad Dominum : Ut audiant Ægyptii, de quorum medio eduxisti populum istum,

¹⁴et habitatores terræ hujus, qui audierunt quod tu, Domine, in populo isto sis, et facie videaris ad faciem, et nubes tua protegat illos, et in columna nubis præcedas eos per diem, et in columna ignis per noctem :

¹⁵quod occideris tantam multitudinem quasi unum hominem, et dicant :

¹⁶Non poterat introducere populum in terram pro qua juraverat : idcirco occidit eos in solitudine ?

¹⁷Magnificetur ergo fortitudo Domini sicut jurasti, dicens :

¹⁸Dominus patiens et multæ misericordiæ, auferens iniquitatem et scelera, nullumque innoxium derelinquens, qui visitas peccata patrum in filios in tertiam et quartam generationem.

¹⁹Dimitte, obsecro, peccatum populi hujus secundum magnitudinem misericordiæ tuæ, sicut propitius fuisti egredientibus de Ægypto usque ad locum istum.

²⁰Dixitque Dominus : Dimisi juxta verbum tuum.

²¹Vivo ego : et implebitur gloria Domini universa terra.

²²Attamen omnes homines qui viderunt majestatem meam, et signa quæ feci in Ægypto et in solitudine, et tentaverunt me jam per decem vices, nec obedierunt voci meæ,

²³non videbunt terram pro qua juravi patribus eorum, nec quisquam ex illis qui detraxit mihi, intuebitur eam.

²⁴Servum meum Caleb, qui plenus alio spiritu secutus est me, inducam in terram hanc, quam circuivit ; et semen ejus possidebit eam.

²⁵Quoniam Amalecites et Chananæus habitant in vallibus. Cras movete castra, et revertimini in solitudinem per viam maris Rubri.

²⁶Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens :

²⁷Usquequo multitudo hæc pessima murmurat contra me ? querelas filiorum Israël audivi.

²⁸Dic ergo eis : Vivo ego, ait Dominus : sicut locuti estis audiente me, sic faciam vobis.

²⁹In solitudine hac jacebunt cadavera vestra. Omnes qui numerati estis a viginti annis et supra, et murmurastis contra me,

³⁰non intrabitis terram, super quam levavi manum meam ut habitare vos facerem, præter Caleb filium Jephone, et Josue filium Nun.

³¹Parvulos autem vestros, de quibus dixistis quod prædæ hostibus forent, introducam, ut videant terram, quæ vobis displicuit.

³²Vestra cadavera jacebunt in solitudine.

³³Filii vestri erunt vagi in deserto annis quadraginta, et portabunt fornicationem vestram, donec consumantur cadavera patrum in deserto,

³⁴juxta numerum quadraginta dierum, quibus considerastis terram : annus pro die imputabitur. Et quadraginta annis recipietis iniquitates vestras, et scietis ultionem meam :

³⁵quoniam sicut locutus sum, ita faciam omni multitudini huic pessimæ, quæ consurrexit adversum me : in solitudine hac deficiet, et morietur.

³⁶Igitur omnes viri, quos miserat Moyses ad contemplandam terram, et qui reversi murmurare fecerant contra eum omnem multitudinem, detrahentes terræ quod esset mala,

³⁷mortui sunt atque percussi in conspectu Domini.

³⁸Josue autem filius Nun, et Caleb filius Jephone, vixerunt ex omnibus qui perrexerant ad considerandam terram.

³⁹Locutusque est Moyses universa verba hæc ad omnes filios Israël, et luxit populus nimis.

⁴⁰Et ecce mane primo surgentes ascenderunt verticem montis, atque dixerunt : Parati sumus ascendere ad locum, de quo Dominus locutus est : quia peccavimus.

⁴¹Quibus Moyses : Cur, inquit, transgredimini verbum Domini, quod vobis non cedet in prosperum ?

⁴²nolite ascendere : non enim est Dominus vobiscum : ne corruatis coram inimicis vestris.

⁴³Amalecites et Chananæus ante vos sunt, quorum gladio corruetis, eo quod nolueritis acquiescere Domino : nec erit Dominus vobiscum.

⁴⁴At illi contenebrati ascenderunt in verticem montis. Arca autem testamenti Domini et Moyses non recesserunt de castris.

⁴⁵Descenditque Amalecites et Chananæus, qui habitabat in monte : et percutiens eos atque concidens, persecutus est eos usque Horma.