Iob 27 Comparatio: Vulgate vs Clementine Vulgate

Iob 27

¹addidit quoque Iob adsumens parabolam suam et dixit

²vivit Deus qui abstulit iudicium meum et Omnipotens qui ad amaritudinem adduxit animam meam

³quia donec superest halitus in me et spiritus Dei in naribus meis

⁴non loquentur labia mea iniquitatem nec lingua mea meditabitur mendacium

⁵absit a me ut iustos vos esse iudicem donec deficiam non recedam ab innocentia mea

⁶iustificationem meam quam coepi tenere non deseram nec enim reprehendit me cor meum in omni vita mea

⁷sit ut impius inimicus meus et adversarius meus quasi iniquus

⁸quae enim spes est hypocritae si avare rapiat et non liberet Deus animam eius

⁹numquid clamorem eius Deus audiet cum venerit super illum angustia

¹⁰aut poterit in Omnipotente delectari et invocare Deum in omni tempore

¹¹docebo vos per manum Dei quae Omnipotens habeat nec abscondam

¹²ecce vos omnes nostis et quid sine causa vana loquimini

¹³haec est pars hominis impii apud Deum et hereditas violentorum quam ab Omnipotente suscipient

¹⁴si multiplicati fuerint filii eius in gladio erunt et nepotes eius non saturabuntur pane

¹⁵qui reliqui fuerint ex eo sepelientur in interitu et viduae illius non plorabunt

¹⁶si conportaverit quasi terram argentum et sicut lutum praeparaverit vestimenta

¹⁷praeparabit quidem sed iustus vestietur illis et argentum innocens dividet

¹⁸aedificavit sicut tinea domum suam et sicut custos fecit umbraculum

¹⁹dives cum dormierit nihil secum auferet aperit oculos suos et nihil inveniet

²⁰adprehendit eum quasi aqua inopia nocte opprimet eum tempestas

²¹tollet eum ventus urens et auferet et velut turbo rapiet eum de loco suo

²²et mittet super eum et non parcet de manu eius fugiens fugiet

²³stringet super eum manus suas et sibilabit super illum intuens locum eius

Iob 27

¹Addidit quoque Job, assumens parabolam suam, et dixit :

²Vivit Deus, qui abstulit judicium meum, et Omnipotens, qui ad amaritudinem adduxit animam meam.

³Quia donec superest halitus in me, et spiritus Dei in naribus meis,

⁴non loquentur labia mea iniquitatem, nec lingua mea meditabitur mendacium.

⁵Absit a me ut justos vos esse judicem : donec deficiam, non recedam ab innocentia mea.

⁶Justificationem meam, quam cœpi tenere, non deseram : neque enim reprehendit me cor meum in omni vita mea.

⁷Sit ut impius, inimicus meus, et adversarius meus quasi iniquus.

⁸Quæ est enim spes hypocritæ, si avare rapiat, et non liberet Deus animam ejus ?

⁹Numquid Deus audiet clamorem ejus, cum venerit super eum angustia ?

¹⁰aut poterit in Omnipotente delectari, et invocare Deum omni tempore ?

¹¹Docebo vos per manum Dei quæ Omnipotens habeat, nec abscondam.

¹²Ecce vos omnes nostis : et quid sine causa vana loquimini ?

¹³Hæc est pars hominis impii apud Deum, et hæreditas violentorum, quam ob Omnipotente suscipient.

¹⁴Si multiplicati fuerint filii ejus, in gladio erunt, et nepotes ejus non saturabuntur pane :

¹⁵qui reliqui fuerint ex eo sepelientur in interitu, et viduæ illius non plorabunt.

¹⁶Si comportaverit quasi terram argentum, et sicut lutum præparaverit vestimenta :

¹⁷præparabit quidem, sed justus vestietur illis, et argentum innocens dividet.

¹⁸Ædificavit sicut tinea domum suam, et sicut custos fecit umbraculum.

¹⁹Dives, cum dormierit, nihil secum auferet : aperiet oculos suos, et nihil inveniet.

²⁰Apprehendet eum quasi aqua inopia : nocte opprimet eum tempestas.

²¹Tollet eum ventus urens, et auferet, et velut turbo rapiet eum de loco suo.

²²Et mittet super eum, et non parcet : de manu ejus fugiens fugiet.

²³Stringet super eum manus suas, et sibilabit super illum, intuens locum ejus.