I Ad Corinthios 2 Comparatio: Vulgate vs Clementine Vulgate

I Ad Corinthios 2

¹et ego cum venissem ad vos fratres veni non per sublimitatem sermonis aut sapientiae adnuntians vobis testimonium Christi

²non enim iudicavi scire me aliquid inter vos nisi Iesum Christum et hunc crucifixum

³et ego in infirmitate et timore et tremore multo fui apud vos

⁴et sermo meus et praedicatio mea non in persuasibilibus sapientiae verbis sed in ostensione Spiritus et virtutis

⁵ut fides vestra non sit in sapientia hominum sed in virtute Dei

⁶sapientiam autem loquimur inter perfectos sapientiam vero non huius saeculi neque principum huius saeculi qui destruuntur

⁷sed loquimur Dei sapientiam in mysterio quae abscondita est quam praedestinavit Deus ante saecula in gloriam nostram

⁸quam nemo principum huius saeculi cognovit si enim cognovissent numquam Dominum gloriae crucifixissent

⁹sed sicut scriptum est quod oculus non vidit nec auris audivit nec in cor hominis ascendit quae praeparavit Deus his qui diligunt illum

¹⁰nobis autem revelavit Deus per Spiritum suum Spiritus enim omnia scrutatur etiam profunda Dei

¹¹quis enim scit hominum quae sint hominis nisi spiritus hominis qui in ipso est ita et quae Dei sunt nemo cognovit nisi Spiritus Dei

¹²nos autem non spiritum mundi accepimus sed Spiritum qui ex Deo est ut sciamus quae a Deo donata sunt nobis

¹³quae et loquimur non in doctis humanae sapientiae verbis sed in doctrina Spiritus spiritalibus spiritalia conparantes

¹⁴animalis autem homo non percipit ea quae sunt Spiritus Dei stultitia est enim illi et non potest intellegere quia spiritaliter examinatur

¹⁵spiritalis autem iudicat omnia et ipse a nemine iudicatur

¹⁶quis enim cognovit sensum Domini qui instruat eum nos autem sensum Christi habemus

I Ad Corinthios 2

¹Et ego, cum venissem ad vos, fratres, veni non in sublimitate sermonis, aut sapientiæ, annuntians vobis testimonium Christi.

²Non enim judicavi me scire aliquid inter vos, nisi Jesum Christum, et hunc crucifixum.

³Et ego in infirmitate, et timore, et tremore multo fui apud vos :

⁴et sermo meus, et prædicatio mea non in persuasibilibus humanæ sapientiæ verbis, sed in ostensione spiritus et virtutis :

⁵ut fides vestra non sit in sapientia hominum, sed in virtute Dei.

⁶Sapientiam autem loquimur inter perfectos : sapientiam vero non hujus sæculi, neque principum hujus sæculi, qui destruuntur :

⁷sed loquimur Dei sapientiam in mysterio, quæ abscondita est, quam prædestinavit Deus ante sæcula in gloriam nostram,

⁸quam nemo principum hujus sæculi cognovit : si enim cognovissent, numquam Dominum gloriæ crucifixissent.

⁹Sed sicut scriptum est : Quod oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit, quæ præparavit Deus iis qui diligunt illum :

¹⁰nobis autem revelavit Deus per Spiritum suum : Spiritus enim omnia scrutatur, etiam profunda Dei.

¹¹Quis enim hominum scit quæ sunt hominis, nisi spiritus hominis, qui in ipso est ? ita et quæ Dei sunt, nemo cognovit, nisi Spiritus Dei.

¹²Nos autem non spiritum hujus mundi accepimus, sed Spiritum qui ex Deo est, ut sciamus quæ a Deo donata sunt nobis :

¹³quæ et loquimur non in doctis humanæ sapientiæ verbis, sed in doctrina Spiritus, spiritualibus spiritualia comparantes.

¹⁴Animalis autem homo non percipit ea quæ sunt Spiritus Dei : stultitia enim est illi, et non potest intelligere : quia spiritualiter examinatur.

¹⁵Spiritualis autem judicat omnia : et ipse a nemine judicatur.

¹⁶Quis enim cognovit sensum Domini, qui instruat eum ? nos autem sensum Christi habemus.