Ecclesiastes 5

¹ne temere quid loquaris neque cor tuum sit velox ad proferendum sermonem coram Deo Deus enim in caelo et tu super terram idcirco sint pauci sermones tui

²multas curas sequuntur somnia et in multis sermonibus invenitur stultitia

³si quid vovisti Deo ne moreris reddere displicet enim ei infidelis et stulta promissio sed quodcumque voveris redde

⁴multoque melius est non vovere quam post votum promissa non conplere

⁵ne dederis os tuum ut peccare faciat carnem tuam neque dicas coram angelo non est providentia ne forte iratus Deus super sermone tuo dissipet cuncta opera manuum tuarum

⁶ubi multa sunt somnia plurimae vanitates et sermones innumeri tu vero Deum time

⁷si videris calumnias egenorum et violenta iudicia et subverti iustitiam in provincia non mireris super hoc negotio quia excelso alius excelsior est et super hos quoque eminentiores sunt alii

⁸et insuper universae terrae rex imperat servienti

⁹avarus non implebitur pecunia et qui amat divitias fructus non capiet ex eis et hoc ergo vanitas

¹⁰ubi multae sunt opes multi et qui comedant eas et quid prodest possessori nisi quod cernit divitias oculis suis

¹¹dulcis est somnus operanti sive parum sive multum comedat saturitas autem divitis non sinit dormire eum

¹²est et alia infirmitas pessima quam vidi sub sole divitiae conservatae in malum domini sui

¹³pereunt enim in adflictione pessima generavit filium qui in summa egestate erit

¹⁴sicut egressus est nudus de utero matris suae sic revertetur et nihil auferet secum de labore suo

¹⁵miserabilis prorsus infirmitas quomodo venit sic revertetur quid ergo prodest ei quod laboravit in ventum

¹⁶cunctis diebus vitae suae comedit in tenebris et in curis multis et in aerumna atque tristitia

¹⁷hoc itaque mihi visum est bonum ut comedat quis et bibat et fruatur laetitia ex labore suo quod laboravit ipse sub sole numerum dierum vitae suae quos dedit ei Deus et haec est pars illius

¹⁸et omni homini cui dedit Deus divitias atque substantiam potestatemque ei tribuit ut comedat ex eis et fruatur parte sua et laetetur de labore suo hoc est donum Dei

¹⁹non enim satis recordabitur dierum vitae suae eo quod Deus occupet deliciis cor eius

Ecclesiastes 5

¹Ne temere quid loquaris, neque cor tuum sit velox ad proferendum sermonem coram Deo. Deus enim in cælo, et tu super terram ; idcirco sint pauci sermones tui.

²Multas curas sequuntur somnia, et in multis sermonibus invenietur stultitia.

³Si quid vovisti Deo, ne moreris reddere : displicet enim ei infidelis et stulta promissio, sed quodcumque voveris redde :

⁴multoque melius est non vovere, quam post votum promissa non reddere.

⁵Ne dederis os tuum ut peccare facias carnem tuam, neque dicas coram angelo : Non est providentia : ne forte iratus Deus contra sermones tuos dissipet cuncta opera manuum tuarum.

⁶Ubi multa sunt somnia, plurimæ sunt vanitates, et sermones innumeri ; tu vero Deum time.

⁷Si videris calumnias egenorum, et violenta judicia, et subverti justitiam in provincia, non mireris super hoc negotio : quia excelso excelsior est alius, et super hos quoque eminentiores sunt alii ;

⁸et insuper universæ terræ rex imperat servienti.

⁹Avarus non implebitur pecunia, et qui amat divitias fructum non capiet ex eis ; et hoc ergo vanitas.

¹⁰Ubi multæ sunt opes, multi et qui comedunt eas. Et quid prodest possessori, nisi quod cernit divitias oculis suis ?

¹¹Dulcis est somnus operanti, sive parum sive multum comedat ; saturitas autem divitis non sinit eum dormire.

¹²Est et alia infirmitas pessima quam vidi sub sole : divitiæ conservatæ in malum domini sui.

¹³Pereunt enim in afflictione pessima : generavit filium qui in summa egestate erit.

¹⁴Sicut egressus est nudus de utero matris suæ, sic revertetur, et nihil auferet secum de labore suo.

¹⁵Miserabilis prorsus infirmitas : quomodo venit, sic revertetur. Quid ergo prodest ei quod laboravit in ventum ?

¹⁶cunctis diebus vitæ suæ comedit in tenebris, et in curis multis, et in ærumna atque tristitia.

¹⁷Hoc itaque visum est mihi bonum, ut comedat quis et bibat, et fruatur lætitia ex labore suo quo laboravit ipse sub sole, numero dierum vitæ suæ quos dedit ei Deus ; et hæc est pars illius.

¹⁸Et omni homini cui dedit Deus divitias atque substantiam, potestatemque ei tribuit ut comedat ex eis, et fruatur parte sua, et lætetur de labore suo : hoc est donum Dei.

¹⁹Non enim satis recordabitur dierum vitæ suæ, eo quod Deus occupet deliciis cor ejus.