Ecclesiastes 4

¹verti me ad alia et vidi calumnias quae sub sole geruntur et lacrimas innocentum et consolatorem neminem nec posse resistere eorum violentiae cunctorum auxilio destitutos

²et laudavi magis mortuos quam viventes

³et feliciorem utroque iudicavi qui necdum natus est nec vidit mala quae sub sole fiunt

⁴rursum contemplatus omnes labores hominum et industrias animadverti patere invidiae proximi et in hoc ergo vanitas et cura superflua est

⁵stultus conplicat manus suas et comedit carnes suas dicens

⁶melior est pugillus cum requie quam plena utraque manus cum labore et adflictione animi

⁷considerans repperi et aliam vanitatem sub sole

⁸unus est et secundum non habet non filium non fratrem et tamen laborare non cessat nec satiantur oculi eius divitiis nec recogitat dicens cui laboro et fraudo animam meam bonis in hoc quoque vanitas est et adflictio pessima

⁹melius ergo est duos simul esse quam unum habent enim emolumentum societatis suae

¹⁰si unus ceciderit ab altero fulcietur vae soli quia cum ruerit non habet sublevantem

¹¹et si dormierint duo fovebuntur mutuo unus quomodo calefiet

¹²et si quispiam praevaluerit contra unum duo resistent ei funiculus triplex difficile rumpitur

¹³melior est puer pauper et sapiens rege sene et stulto qui nescit providere in posterum

¹⁴quod et de carcere catenisque interdum quis egrediatur ad regnum et alius natus in regno inopia consumatur

¹⁵vidi cunctos viventes qui ambulant sub sole cum adulescente secundo qui consurgit pro eo

¹⁶infinitus numerus est populi omnium qui fuerunt ante eum et qui postea futuri sunt non laetabuntur in eo sed et hoc vanitas et adflictio spiritus

¹⁷custodi pedem tuum ingrediens domum Dei multo enim melior est oboedientia quam stultorum victimae qui nesciunt quid faciant mali

Ecclesiastes 4

¹Verti me ad alia, et vidi calumnias quæ sub sole geruntur, et lacrimas innocentium, et neminem consolatorem, nec posse resistere eorum violentiæ, cunctorum auxilio destitutos,

²et laudavi magis mortuos quam viventes ;

³et feliciorem utroque judicavi qui necdum natus est, nec vidit mala quæ sub sole fiunt.

⁴Rursum contemplatus sum omnes labores hominum, et industrias animadverti patere invidiæ proximi ; et in hoc ergo vanitas et cura superflua est.

⁵Stultus complicat manus suas, et comedit carnes suas, dicens :

⁶Melior est pugillus cum requie, quam plena utraque manus cum labore et afflictione animi.

⁷Considerans, reperi et aliam vanitatem sub sole.

⁸Unus est, et secundum non habet, non filium, non fratrem, et tamen laborare non cessat, nec satiantur oculi ejus divitiis ; nec recogitat, dicens : Cui laboro, et fraudo animam meam bonis ? In hoc quoque vanitas est et afflictio pessima.

⁹Melius est ergo duos esse simul quam unum ; habent enim emolumentum societatis suæ.

¹⁰Si unus ceciderit, ab altero fulcietur. Væ soli, quia cum ceciderit, non habet sublevantem se.

¹¹Et si dormierint duo, fovebuntur mutuo ; unus quomodo calefiet ?

¹²Et si quispiam prævaluerit contra unum, duo resistunt ei ; funiculus triplex difficile rumpitur.

¹³Melior est puer pauper et sapiens, rege sene et stulto, qui nescit prævidere in posterum.

¹⁴Quod de carcere catenisque interdum quis egrediatur ad regnum ; et alius, natus in regno, inopia consumatur.

¹⁵Vidi cunctos viventes qui ambulant sub sole cum adolescente secundo, qui consurget pro eo.

¹⁶Infinitus numerus est populi omnium qui fuerunt ante eum, et qui postea futuri sunt non lætabuntur in eo ; sed et hoc vanitas et afflictio spiritus.

¹⁷Custodi pedem tuum ingrediens domum Dei, et appropinqua ut audias. Multo enim melior est obedientia quam stultorum victimæ, qui nesciunt quid faciunt mali.