Ad Hebraeos 12

¹ideoque et nos tantam habentes inpositam nubem testium deponentes omne pondus et circumstans nos peccatum per patientiam curramus propositum nobis certamen

²aspicientes in auctorem fidei et consummatorem Iesum qui pro proposito sibi gaudio sustinuit crucem confusione contempta atque in dextera sedis Dei sedit

³recogitate enim eum qui talem sustinuit a peccatoribus adversum semet ipsos contradictionem ut ne fatigemini animis vestris deficientes

⁴nondum usque ad sanguinem restitistis adversus peccatum repugnantes

⁵et obliti estis consolationis quae vobis tamquam filiis loquitur dicens fili mi noli neglegere disciplinam Domini neque fatigeris dum ab eo argueris

⁶quem enim diligit Dominus castigat flagellat autem omnem filium quem recipit

⁷in disciplina perseverate tamquam filiis vobis offert Deus quis enim filius quem non corripit pater

⁸quod si extra disciplinam estis cuius participes facti sunt omnes ergo adulteri et non filii estis

⁹deinde patres quidem carnis nostrae habuimus eruditores et reverebamur non multo magis obtemperabimus Patri spirituum et vivemus

¹⁰et illi quidem in tempore paucorum dierum secundum voluntatem suam erudiebant nos hic autem ad id quod utile est in recipiendo sanctificationem eius

¹¹omnis autem disciplina in praesenti quidem videtur non esse gaudii sed maeroris postea autem fructum pacatissimum exercitatis per eam reddit iustitiae

¹²propter quod remissas manus et soluta genua erigite

¹³et gressus rectos facite pedibus vestris ut non claudicans erret magis autem sanetur

¹⁴pacem sequimini cum omnibus et sanctimoniam sine qua nemo videbit Dominum

¹⁵contemplantes ne quis desit gratiae Dei ne qua radix amaritudinis sursum germinans inpediat et per illam inquinentur multi

¹⁶ne quis fornicator aut profanus ut Esau qui propter unam escam vendidit primitiva sua

¹⁷scitote enim quoniam et postea cupiens hereditare benedictionem reprobatus est non enim invenit paenitentiae locum quamquam cum lacrimis inquisisset eam

¹⁸non enim accessistis ad tractabilem et accensibilem ignem et turbinem et caliginem et procellam

¹⁹et tubae sonum et vocem verborum quam qui audierunt excusaverunt se ne eis fieret verbum

²⁰non enim portabant quod dicebatur et si bestia tetigerit montem lapidabitur

²¹et ita terribile erat quod videbatur Moses dixit exterritus sum et tremebundus

²²sed accessistis ad Sion montem et civitatem Dei viventis Hierusalem caelestem et multorum milium angelorum frequentiae

²³et ecclesiam primitivorum qui conscripti sunt in caelis et iudicem omnium Deum et spiritus iustorum perfectorum

²⁴et testamenti novi mediatorem Iesum et sanguinis sparsionem melius loquentem quam Abel

²⁵videte ne recusetis loquentem si enim illi non effugerunt recusantes eum qui super terram loquebatur multo magis nos qui de caelis loquentem nobis avertimur

²⁶cuius vox movit terram tunc modo autem repromittit dicens adhuc semel ego movebo non solum terram sed et caelum

²⁷quod autem adhuc semel dicit declarat mobilium translationem tamquam factorum ut maneant ea quae sunt inmobilia

²⁸itaque regnum inmobile suscipientes habemus gratiam per quam serviamus placentes Deo cum metu et reverentia

²⁹etenim Deus noster ignis consumens est

Ad Hebraeos 12

¹Ideoque et nos tantam habentes impositam nubem testium, deponentes omne pondus, et circumstans nos peccatum, per patientiam curramus ad propositum nobis certamen :

²aspicientes in auctorem fidei, et consummatorem Jesum, qui proposito sibi gaudio sustinuit crucem, confusione contempta, atque in dextera sedis Dei sedet.

³Recogitate enim eum qui talem sustinuit a peccatoribus adversum semetipsum contradictionem : ut ne fatigemini, animis vestris deficientes.

⁴Nondum enim usque ad sanguinem restitistis, adversus peccatum repugnantes :

⁵et obliti estis consolationis, quæ vobis tamquam filiis loquitur, dicens : Fili mi, noli negligere disciplinam Domini : neque fatigeris dum ab eo argueris.

⁶Quem enim diligit Dominus, castigat : flagellat autem omnem filium, quem recipit.

⁷In disciplina perseverate. Tamquam filiis vobis offert se Deus : quis enim filius, quem non corripit pater ?

⁸quod si extra disciplinam estis, cujus participes facti sunt omnes : ergo adulteri, et non filii estis.

⁹Deinde patres quidem carnis nostræ, eruditores habuimus, et reverebamur eos, non multo magis obtemperabimus Patri spirituum, et vivemus ?

¹⁰Et illi quidem in tempore paucorum dierum, secundum voluntatem suam erudiebant nos : hic autem ad id quod utile est in recipiendo sanctificationem ejus.

¹¹Omnis autem disciplina in præsenti quidem videtur non esse gaudii, sed mœroris : postea autem fructum pacatissimum exercitatis per eam, reddet justitiæ.

¹²Propter quod remissas manus, et soluta genua erigite,

¹³et gressus rectos facite pedibus vestris : ut non claudicans quis erret, magis autem sanetur.

¹⁴Pacem sequimini cum omnibus, et sanctimoniam, sine qua nemo videbit Deum :

¹⁵contemplantes nequis desit gratiæ Dei : ne qua radix amaritudinis sursum germinans impediat, et per illam inquinentur multi.

¹⁶Ne quis fornicator, aut profanus ut Esau : qui propter unam escam vendidit primitiva sua :

¹⁷scitote enim quoniam et postea cupiens hæreditare benedictionem, reprobatus est : non enim invenit pœnitentiæ locum, quamquam cum lacrimis inquisisset eam.

¹⁸Non enim accessistis ad tractabilem montem, et accensibilem ignem, et turbinem, et caliginem, et procellam,

¹⁹et tubæ sonum, et vocem verborum, quam qui audierunt, excusaverunt se, ne eis fieret verbum.

²⁰Non enim portabant quod dicebatur : Et si bestia tetigerit montem, lapidabitur.

²¹Et ita terribile erat quod videbatur. Moyses dixit : Exterritus sum, et tremebundus.

²²Sed accessistis ad Sion montem, et civitatem Dei viventis, Jerusalem cælestem, et multorum millium angelorum frequentiam,

²³et ecclesiam primitivorum, qui conscripti sunt in cælis, et judicem omnium Deum, et spiritus justorum perfectorum,

²⁴et testamenti novi mediatorem Jesum, et sanguinis aspersionem melius loquentem quam Abel.

²⁵Videte ne recusetis loquentem. Si enim illi non effugerunt, recusantes eum, qui super terram loquebatur : multo magis nos, qui de cælis loquentem nobis avertimus.

²⁶Cujus vox movit terram tunc : nunc autem repromittit, dicens : Adhuc semel, et ego movebo non solum terram, sed et cælum.

²⁷Quod autem, Adhuc semel, dicit : declarat mobilium translationem tamquam factorum, ut maneant ea quæ sunt immobilia.

²⁸Itaque regnum immobile suscipientes, habemus gratiam : per quam serviamus placentes Deo, cum metu et reverentia.

²⁹Etenim Deus noster ignis consumens est.