Sirach 16

¹Verblijd u niet om de schoonheid van knapen, die niet deugen, En verheug u niet over goddeloze kinderen;

²Al gedijen ze ook, schep er geen vreugde in, Als zij de vreze des Heren niet hebben.

³Heb geen verwachtingen van hun leven, En stel geen vertrouwen in hun toekomst; Want één, die Gods wil doet, is meer waard dan duizend, Beter kinderloos sterven, dan veel slechte kinderen.

⁴Door één godvrezende blijft een stad bewoond; Maar door een geslacht van zondaars gaat ze te gronde.

⁵Meer dergelijke dingen hebben mijn ogen gezien, Nog sterker gevallen vernamen mijn oren:

⁶In de bende der bozen ontvlamde het vuur. In het goddeloze volk ontbrandde de toorn;

⁷Hij schonk geen vergiffenis aan de reuzen der oudheid, Die de wereld beroerden door hun kracht.

⁸De medeburgers van Lot heeft Hij niet gespaard, Toen zij Hem tartten door hun overmoed;

⁹Evenmin de volkeren, door de banvloek getroffen, Maar om hun zonden dreef Hij ze weg.

¹⁰Zo ook de zeshonderdduizend man voetvolk, Die werden verdelgd om de verstoktheid huns harten.

¹¹Ja, al bleef er maar één hardnekkig, Wonder, als hij niet zou worden gestraft. Want bij Hem is erbarming, maar ook gramschap; Hij spaart en vergeeft, maar stort op de bozen zijn toorn.

¹²Zo groot zijn ontferming, zo groot ook zijn straffen; Hij oordeelt eenieder volgens zijn werken.

¹³De boze zal met zijn bezit niet ontkomen; Maar de hoop van de goeden zal Hij nimmer beschamen.

¹⁴Ieder, die gerechtigheid doet, zal worden beloond; Iedere mens ontvangt van Hem naar zijn werken.

¹⁵

¹⁶

¹⁷Denk niet: Ik ben voor God verborgen; Wie in den hoge denkt er aan mij? Onder zo'n grote massa word ik niet bemerkt; Wat ben ik onder zo vele mensen?

¹⁸Zie, hemel en hemel der hemelen, afgrond en aarde, Zij beven, als Hij er op neerziet;

¹⁹De grondslagen der bergen, de fundamenten der aarde, Zij sidderen, als Hij ze beschouwt.

²⁰En toch schenkt Hij geen aandacht aan mij; Wie zou er letten op mijn wegen?

²¹Als ik zondig, geen oog dat het ziet; Als ik lieg in het diepste geheim, wie weet het?

²²Een goede daad, wie maakt ze bekend; Wat heb ik te hopen, al doe ik mijn plicht?

²³Stompzinnigen zijn het, die zo denken; Alleen een dwaas kan zo spreken!

²⁴Luistert naar mij en verneemt mijn wijsheid, Schenkt aandacht aan mijn woorden;

²⁵Na diep gepeins zal ik mijn geest laten sprankelen, Met bescheidenheid mijn kennis verkonden.

²⁶Toen God in den beginne zijn werken schiep, En volgens hun taak hun een plaats bereidde,

²⁷Heeft Hij voor immer hun werk geordend, Voor altijd hun gebied vastgesteld. Ze worden niet hongerig en lijden geen dorst, En houden niet op met hun werk;

²⁸Er is er niet één, die den ander verdringt,

²⁹Nooit zijn ze aan zijn woord ongehoorzaam.

³⁰Toen blikte de Heer op de aarde neder, En vervulde haar met zijn gaven;

³¹Hij heeft haar met allerlei levende wezens bedekt, Die eens tot haar zullen terugkeren.

Sirach 16

¹Verlang niet naar een onnutte menigte van kinderen, en verheug u niet over goddeloze zonen; indien zij vermenigvuldigen verheug u over hen niet, zo de vreze des Heren bij hen niet is.

²Vertrouw op hun leven niet, en acht hun menigte niet.

³Want één rechtvaardige is beter dan duizend zulken.

⁴En het is beter zonder kinderen te sterven, dan goddeloze kinderen te hebben.

⁵Want van een verstandige zal een stad met inwoners bezet worden; maar het geslacht der goddelozen zal haastig woest worden.

⁶Vele dergelijke dingen heeft mijn oog gezien, en mijn oor heeft sterker dingen gehoord dan deze.

⁷In de vergadering der zondaren zal een vuur aangestoken worden, en toorn is ontstoken geweest onder een ongehoorzaam volk.

⁸Hij is niet verzoend geworden over al de oude reuzen, die afgevallen zijn door de kracht hunner dwaasheid.

⁹Hij verschoonde die niet, bij welke Lot woonde; aan welke hij een gruwel had, vanwege hun hovaardigheid.

¹⁰Hij ontfermde zich niet over het volk des verderfs, die uitgingen in hun zonden, die zij deden.

¹¹En alzo heeft de Here zeshonderd duizend mannen te voet, welke tezamen vergaderd waren in de hardigheid hunner harten, door ontferming en kastijding behouden, geselende, ontfermende, slaande, genezende; indien dan een hardnekkige zou zijn onder het volk, het ware een wonder dat die ongestraft zou blijven.

¹²Want ontferming en toorn is bij hem; hij is een machtig Here, die haastig verzoend wordt, en toorn uitstort.

¹³Gelijk zijn barmhartigheid groot is, zo is ook zijn kastijding; hij zal eenieder oordelen naar zijn werken.

¹⁴De zondaar zal niet ontvlieden met zijn roof; en de verwachting van de godzalige zal niet achterblijven.

¹⁵Maak plaats voor allerlei aalmoezen, want eenieder zal vinden naar zijn werken. De Here heeft Farao verhard, dat hij hem niet kende, opdat zijn werken zouden bekend worden bij het geslacht onder de hemel; zijn barmhartigheid is alle schepselen openbaar, en zijn licht en duisternis heeft hij onderscheiden met een diamantsteen.

¹⁶Zeg niet: Ik zal mij voor de Here verbergen, en wie zal aan mij gedenken uit de hoogte?

¹⁷Onder een groot volk zal men aan mij niet gedenken, want wat is mijn ziel onder de onmetelijke schepselen?

¹⁸Ziet, de hemel, en de de hemel des hemels, de afgrond en de aarde, en hetgeen daarin is, zullen in zijn bezoeking bewogen worden; de ganse wereld die geweest is, en is, die is door zijn wil.

¹⁹De bergen en de fundamenten der aarde worden tegelijk geschud onder elkander door beving, als de Here daarop ziet.

²⁰En het hart overdenkt deze dingen niet behoorlijk.

²¹En wie kan zijn wegen bedenken? zij zijn gelijk een storm wind, welke de mens niet zien kan; en het meerderdeel zijner werken is voor ons verborgen.

²²Wie zal de werken zijner gerechtigheid verkondigen, of wie zal ze verdragen? Want het verbond is verre, en onderzoeking aller dingen is in het einde.

²³Die klein geworden is overlegt deze dingen, maar een dwaas man, verdwaald zijnde, overlegt dwaze dingen.

²⁴Hoor mij, mijn kind en leer wetenschap, en let met uw hart op mijn woorden.

²⁵Ik zal onderwijzing tevoorschijn brengen van gewicht, en zijn wetenschap verkondigen met naarstigheid.

²⁶Want door des Heren oordeel zijn zijn werken van het begin en van dat zij gemaakt zijn, heeft hij hun delen onder scheiden.

²⁷Hij heeft zijn werken versierd in eeuwigheid, hun beginselen door zijn hand in alle geslachten; zij hebben geen honger gehad, en zijn niet vermoeid geweest in zijn maakselen, en zijn niet be zweken van zijn werken, niet een heeft zijn naaste verdrukt;

²⁸En tot in eeuwigheid zullen zij zijn woord niet ongehoorzaam zijn.

²⁹En na deze heeft de Here op aarde gezien, en heeft ze vervuld met zijn goederen.

³⁰Hij bedekt het leven van alle gedierte, en in baar keren zij weder.