Salmene 18 Comparison: Norsk vs Norwegian
Salmene 18
1Til sangmesteren; av Herrens tjener David, som talte denne sangs ord til Herren den dag da Herren hadde utfridd ham av alle hans fienders hånd og av Sauls hånd.
2Og han sa: Herre, jeg har dig hjertelig kjær, min styrke!
3Herren er min klippe og min festning og min frelser; min Gud er min klippe, som jeg setter min lit til, mitt skjold og min frelses horn, min borg.
4Jeg påkaller den Høilovede, Herren, og blir frelst fra mine fiender.
5Dødens rep omspente mig, og fordervelsens strømmer forferdet mig.
6Dødsrikets rep omgav mig, dødens snarer overfalt mig.
7I min trengsel påkalte jeg Herren, og jeg ropte til min Gud; han hørte fra sitt tempel min røst, og mitt skrik kom for ham, til hans ører.
8Da rystet og bevet jorden, og fjellenes grunnvoller skalv, og de rystet, for hans vrede var optendt.
9Det steg røk op av hans nese, og fortærende ild fra hans munn; glør brente ut av ham.
10Og han bøide himmelen og steg ned, og det var mørke under hans føtter.
11Og han fór på kjeruber og fløi, og han fór hastig frem på vindens vinger.
12Han gjorde mørke til sitt dekke, rundt omkring sig til sitt skjul, mørke vann, tykke skyer.
13Frem av glansen foran ham fór hans skyer frem, hagl og gloende kull.
14Og Herren tordnet i himmelen, den Høieste lot sin røst høre, hagl og gloende kull.
15Og han utsendte sine piler og spredte dem omkring - lyn i mengde og forvirret dem.
16Da kom vannenes strømmer til syne, og jordens grunnvoller blev avdekket ved din trusel, Herre, for din neses åndepust.
17Han rakte sin hånd ut fra det høie, han grep mig; han drog mig op av store vann.
18Han fridde mig ut fra min sterke fiende og fra mine avindsmenn; for de var mig for mektige.
19De overfalt mig på min motgangs dag; men Herren blev min støtte.
20Og han førte mig ut i fritt rum; han frelste mig, for han hadde behag i mig.
21Herren gjengjeldte mig efter min rettferdighet, han betalte mig efter mine henders renhet.
22For jeg tok vare på Herrens veier og vek ikke i ondskap fra min Gud.
23For alle hans lover hadde jeg for øie, og hans bud lot jeg ikke vike fra mig.
24Og jeg var ulastelig for ham og voktet mig vel for min synd.
25Og Herren gjengjeldte mig efter min rettferdighet, efter mine henders renhet for hans øine.
26Mot den fromme viser du dig from, mot den rettvise mann viser du dig rettvis,
27mot den rene viser du dig ren, mot den forvendte viser du dig vrang.
28For du frelser elendige folk, og du fornedrer høie øine.
29For du lar min lampe skinne; Herren min Gud opklarer mitt mørke.
30For ved dig stormer jeg løs på fiendeskarer, og ved min Gud springer jeg over murer.
31Gud, hans vei er fullkommen; Herrens ord er rent, han er et skjold for alle dem som setter sin lit til ham.
32For hvem er Gud foruten Herren, og hvem er en klippe, uten vår Gud?
33Den Gud som omgjorder mig med kraft og gjør min vei fri for støt,
34som gir mig føtter likesom hindene og stiller mig på mine høider,
35som oplærer mine hender til krig, så mine armer spenner kobberbuen.
36Og du gir mig din frelse til skjold, og din høire hånd støtter mig, og din mildhet gjør mig stor.
37Du gjør rummet vidt for mine skritt under mig, og mine ankler vakler ikke.
38Jeg forfølger mine fiender og når dem, og jeg vender ikke tilbake før jeg har gjort ende på dem.
39Jeg knuser dem, så de ikke makter å reise sig; de faller under mine føtter.
40Og du omgjorder mig med kraft til krig, du bøier mine motstandere under mig.
41Og mine fiender lar du vende mig ryggen, og mine avindsmenn utrydder jeg.
42De roper, men der er ingen frelser - til Herren, men han svarer dem ikke.
43Og jeg knuser dem som støv for vinden, jeg tømmer dem ut som søle på gatene.
44Du redder mig fra folkekamper, du setter mig til hode for hedninger; folkeferd som jeg ikke kjenmer, tjener mig.
45Bare de hører om mig, blir de mig lydige; fremmede kryper for mig.
46Fremmede visner bort og går bevende ut av sine borger.
47Herren lever, og priset er min klippe, og ophøiet er min frelses Gud,
48den Gud som gir mig hevn og legger folkeferd under mig,
49som frir mig ut fra mine fiender; ja, over mine motstandere ophøier du mig, fra voldsmannen redder du mig.
50Derfor vil jeg prise dig iblandt hedningene, Herre, og lovsynge ditt navn. Han gjør frelsen stor for sin konge, han gjør miskunnhet mot sin salvede, mot David og mot hans ætt til evig tid.
Salmene 18
1Til songmeisteren; av Herrens tenar David, som førde fram for Herren ordi i denne songen den dag då Herren hadde frelst honom frå alle hans fiendar og frå Saul.
2Og han sagde: Herre, eg hev deg hjarteleg kjær, min styrke!
3Herren er min berggrunn og mi festning og min frelsar; min Gud er mitt berg som eg flyr til, min skjold og mitt frelsehorn, mi borg.
4Eg kallar på Herren som er høglova, og vert frelst frå mine fiendar.
5Daudsens reip var spente um meg, og bekkjer av vondskap skræmde meg.
6Helheims reip var snørde um meg, daudsens snaror fanga meg.
7I mi trengsla kalla eg på Herren, og eg ropa til min Gud; han høyrde frå sitt tempel mi røyst, og mitt rop kom for hans andlit, til hans øyro.
8Og jordi skok og riste seg, og grunnvollarne i fjelli skalv, og dei skok seg, for han var vreid.
9Røyk steig upp or hans nase, og eld frå hans munn åt um seg; gloande kol loga frå honom.
10Og han lægde himmelen og steig ned, og det var kolmyrker under hans føter.
11Og han for fram på kerub, og flaug og sveiv på vengjerne åt vinden.
12Og han gjorde myrker til sitt åklæde rundt ikring seg, til sitt tjeld myrke vatn, tjukke skyer.
13Frå glansen for hans andlit for hans skyer fram, hagl og gloande kol.
14Og Herren tora i himmelen, den Høgste let si røyst ljoda: hagl og gloande kol.
15Og han sende ut sine piler og spreidde deim ikring, og eldingar i mengd og fortulla deim.
16Då kom djupålarne i vatnom til synes, og grunnvollarne i jordi vart berrsynte ved ditt trugsmål, Herre, ved andepusten frå din nase.
17Han rette ut handi frå det høge, han greip meg; han drog meg upp or store vatn.
18Han frelste meg frå min megtige fiende og frå mine hatarar, for dei var meg for sterke.
19Dei for imot meg på min motgangs dag; men Herren vart min studnad.
20Han førde meg ut i vidt rom; han frelste meg, for han hadde hugnad i meg.
21Herren gjorde med meg etter mi rettferd, han lønte meg etter reinleiken i mine hender.
22For eg tok vare på Herrens vegar og fall ikkje i vondskap frå min Gud.
23For alle hans lover hadde eg for auga, hans bodord støytte eg ikkje frå meg.
24Og eg var ulastande for honom og tok meg i vare for mi synd.
25Og Herren lønte meg etter mi rettferd, etter reinleiken i mine hender for hans augo.
26Mot den godlyndte syner du deg godlyndt, mot ulastande mann syner du deg ulastande,
27mot den reine syner du deg rein, mot den rangsnudde gjer du deg rang.
28For du frelser arme folk og tvingar høge augo ned.
29For du let mi lampa lysa klårt, Herren, min Gud, gjer mitt myrker bjart.
30For ved deg renner eg mot herflokkar, og ved min Gud spring eg yver murar.
31Gud, ulastande er hans veg; Herrens ord er skirt, han er ein skjold for alle deim som flyr til honom.
32For kven er Gud forutan Herren, og kven er eit berg utan vår Gud?
33Den Gud som gyrder meg med kraft og gjer min veg ulastande,
34som gjev meg føter liksom hindarne og set meg upp på mine høgder,
35som lærer upp mine hender til strid, so mine armar spenner koparbogen.
36Og du gav meg di frelsa til skjold, di høgre hand studde meg, og di småminking gjorde meg stor.
37Du gjorde vidt rom åt mine stig under meg, og mine oklo vagga ikkje.
38Eg forfylgde mine fiendar og nådde deim og vende ikkje um fyrr eg hev gjort av med deim.
39Eg slo deim i knas, so dei vann ikkje reisa seg; dei fell under føter.
40Og du gyrde meg med kraft til striden; du bøygde under meg deim som stod upp imot meg.
41Du let mine fiendar snu ryggen til meg, og mine hatarar, deim rudde eg ut.
42Dei ropa - men der var ingen frelsar - til Herren, men han svarar deim ikkje.
43Og eg smuldrar deim som dust for vinden; som søyla på gator slo eg deim ut.
44Du frelste meg frå folke-ufred; du sette meg til hovud for heidningar; folk som eg ikkje kjende, tente meg.
45Ved gjetordet um meg lydde dei meg; framande folk smeikte for meg.
46Framande folk visna av og gjekk skjelvande ut or sine borger.
47Herren liver, og lova er han, mitt berg, og upphøgd er den Gud som meg frelser,
48den Gud som gjev meg hemn og legg folkeslag under meg,
49som frelser meg frå mine fiendar; ja - du lyfter meg høgt yver deim som stend imot meg, frå valdsmannen bergar du meg.
50Difor vil eg prisa deg millom heidningarne, Herre, og lovsyngja ditt namn. Han gjer frelsa stor for sin konge, og gjer miskunn mot den som er salva av honom, mot David og hans ætt til æveleg tid.
Understanding Norsk vs Norwegian in Salmene 18
Norsk (Norsk)
En eldre norsk oversettelse.
Norwegian
En historisk og respektert norsk oversettelse.
You are viewing a side-by-side comparison of Salmene 18 in the Norsk and Norwegian. Comparing these two versions can help shed light on the nuances of the original text.
Key Comparison: Salmene 18:16
"Da kom vannenes strømmer til syne, og jordens grunnvoller blev avdekket ved din trusel, Herre, for din neses åndepust."
"Då kom djupålarne i vatnom til synes, og grunnvollarne i jordi vart berrsynte ved ditt trugsmål, Herre, ved andepusten frå din nase."
