Romerne 4

¹Hvad skal vi da si at vår far Abraham har opnådd efter kjødet?

²For blev Abraham rettferdiggjort av gjerninger, da har han noget å rose sig av. Men det har han ikke for Gud;

³for hvad sier Skriften? Abraham trodde Gud, og det blev regnet ham til rettferdighet;

⁴men den som har gjerninger, ham tilregnes lønnen ikke av nåde, men som skyldighet;

⁵den derimot som ikke har gjerninger, men tror på ham som rettferdiggjør den ugudelige, ham regnes hans tro til rettferdighet.

⁶Således priser også David det menneske salig som Gud tilregner rettferdighet uten gjerninger:

⁷Salige er de hvis overtredelser er forlatt, og hvis synder er skjult,

⁸salig er den mann som Herren ikke tilregner synd.

⁹Gjelder nu denne saligprisning de omskårne, eller også de uomskårne? Vi sier jo at troen blev regnet Abraham til rettferdighet;

¹⁰hvorledes blev den da tilregnet ham? da han var omskåret, eller da han hadde forhud? Ikke da han var omskåret, men da han hadde forhud,

¹¹og han fikk omskjærelsens tegn som et segl på rettferdigheten ved den tro som han hadde da han var uomskåret, forat han skulde være far til alle de uomskårne som tror, så rettferdigheten kunde tilregnes også dem,

¹²og far til de omskårne som ikke bare har omskjærelsen, men også vandrer i fotsporene av den tro som vår far Abraham hadde da han var uomskåret.

¹³For ikke ved loven fikk Abraham eller hans ætt det løfte at han skulde være arving til verden, men ved troens rettferdighet.

¹⁴For dersom de som holder sig til loven, er arvinger, da er troen blitt unyttig, og løftet blitt til intet;

¹⁵for loven virker vrede; men hvor det ikke er nogen lov, er det heller ingen overtredelse.

¹⁶Derfor fikk han løftet ved troen, forat det kunde være som en nåde, så løftet kunde stå fast for hele ætten, ikke bare for den som har loven, men også for den som har Abrahams tro, han som er far til oss alle

¹⁷- som skrevet er: Til mange folks far har jeg satt dig - for Guds åsyn, hvem han trodde, han som gjør de døde levende og nevner det som ikke er til, som om det var til.

¹⁸Mot håp trodde han med håp, forat han skulde bli mange folks far efter det som sagt var: Så skal din ætt bli;

¹⁹og uten å bli svak i troen så han på sitt eget legeme, som var utlevd, han var næsten hundre år gammel, og på Saras utdødde morsliv;

²⁰på Guds løfte tvilte han ikke i vantro, men blev sterk i sin tro, idet han gav Gud æren

²¹og var fullt viss på at det han hadde lovt, det var han også mektig til å gjøre.

²²Derfor blev det også regnet ham til rettferdighet.

²³Men ikke bare for hans skyld er det skrevet at det blev tilregnet ham,

²⁴men også for vår skyld, som det vil bli tilregnet, vi som tror på ham som opvakte Jesus, vår Herre, fra de døde,

²⁵han som blev gitt for våre overtredelser og opreist til vår rettferdiggjørelse.

Romerne 4

¹Kva skal me då segja at Abraham, far vår, hev vunne etter kjøtet?

²For vart Abraham rettferdiggjord av gjerningar, so hev han noko å rosa seg av. Men det hev han ikkje for Gud.

³For kva segjer Skrifti? «Abraham trudde Gud, og det vart rekna honom til rettferd.»

⁴Men den som held seg til gjerningar, honom vert løni ikkje tilrekna av nåde, men etter skyldnad;

⁵men den som ikkje held seg til gjerningar, men trur på han som gjer den ugudlege rettferdig, honom vert trui hans rekna til rettferd.

⁶Soleis prisar og David det menneskjet sælt som Gud tilreknar rettferd utan gjerningar:

⁷«Sæle er dei som hev misgjerderne sine forlatne og synderne sine yverbreidde.

⁸Sæl er den mann som Herren ikkje tilreknar synd.»

⁹Gjeld no denne sælkingi dei umskorne, eller dei u-umskorne og? For me segjer at trui vart rekna Abraham til rettferd.

¹⁰Korleis vart ho då tilrekna honom? då han var umskoren, eller då han hadde fyrehud? Ikkje då han var umskoren, men då han hadde fyrehud,

¹¹og han fekk umskjeringsteiknet til innsigle på rettferdi ved den trui som han hadde då han var u-umskoren, av di han skulde vera far til alle dei u-umskorne som trur, so rettferdi kunde verta tilrekna deim og,

¹²og far til dei umskorne, dei som ikkje berre hev umskjering, men og gjeng i fotfaret av den trui som Abraham, far vår, hadde då han var u-umskoren.

¹³For ikkje ved lovi fekk Abraham eller ætti hans den lovnaden at han skulde vera erving til verdi, men ved tru-rettferd.

¹⁴For er dei som held seg til lovi ervingar, so hev trui vorte gagnlaus og lovnaden til inkjes;

¹⁵for lovi verkar vreide, men der det ingi lov er, der er ikkje heller lovbrot.

¹⁶Difor fekk han lovnaden ved trui, so det kunde vera som ein nåde, so lovnaden kunde standa fast for all ætti, ikkje berre for den som hev lovi, men og for den som hev Abrahams tru; han som er far til oss alle -

¹⁷som skrive stend: «Til fader åt mange folk hev eg sett deg» - for Guds åsyn som han trudde på, han som gjer dei daude livande og kallar det som ikkje er til, som um det vore til.

¹⁸Mot von trudde han med von, so han skulde verta far til mange folk, etter det som sagt var: «So skal ætti di verta.»

¹⁹Og utan veikskap i trui såg han på sin eigen likam, som var utlivd, han var nære på hundrad år, og på det utdøydde morslivet hennar Sara;

²⁰men på Guds lovnad tvila han ikkje med vantru, men vart sterk i trui, med di han gav Gud æra

²¹og var fullviss på at det han hadde lova, var han og megtig til å gjera.

²²Difor vart det og rekna honom til rettferd.

²³Men ikkje berre for hans skuld er det skrive at det vart honom tilrekna,

²⁴men og for vår skuld som det skal verta tilrekna, me som trur på honom som vekte upp Jesus, vår Herre, frå dei daude,

²⁵han som vart gjeven for våre brot og uppvekt til vår rettferdiggjering.