Lukas 2

¹Og det skjedde i de dager at det utgikk et bud fra keiser Augustus at all verden skulde innskrives i manntall.

²Dette var den første innskrivning, i den tid Kvirinius var landshøvding i Syria.

³Og alle gikk for å la sig innskrive, hver til sin by.

⁴Men også Josef drog op fra Galilea, fra byen Nasaret, til Judea, til Davids stad, som heter Betlehem, fordi han var av Davids hus og ætt,

⁵for å la sig innskrive sammen med Maria, sin trolovede, som var fruktsommelig.

⁶Men det skjedde mens de var der, da kom tiden da hun skulde føde.

⁷Og hun fødte sin sønn, den førstefødte, og svøpte ham og la ham i en krybbe, fordi det ikke var rum for dem i herberget.

⁸Og det var nogen hyrder der på stedet, som var ute på marken og holdt nattevakt over sin hjord.

⁹Og se, en Herrens engel stod for dem, og Herrens herlighet lyste om dem, og de blev meget forferdet.

¹⁰Og engelen sa til dem: Forferdes ikke! for se, jeg forkynner eder en stor glede, som skal vederfares alt folket!

¹¹Eder er idag en frelser født, som er Kristus, Herren, i Davids stad.

¹²Og dette skal I ha til tegn: I skal finne et barn svøpt, liggende i en krybbe.

¹³Og straks var det hos engelen en himmelsk hærskare, som lovet Gud og sa:

¹⁴Ære være Gud i det høieste, og fred på jorden, i mennesker hans velbehag!

¹⁵Og det skjedde da englene var faret fra dem op til himmelen, da sa hyrdene til hverandre: La oss nu gå like til Betlehem og se dette som har hendt, og som Herren har kunngjort oss!

¹⁶Og de skyndte sig og kom og fant både Maria og Josef, og barnet som lå i krybben;

¹⁷og da de hadde sett det, fortalte de dem det ord som var sagt dem om dette barn.

¹⁸Og alle som hørte det, undret sig over det som blev dem sagt av hyrdene;

¹⁹men Maria gjemte alle disse ord og grundet på dem i sitt hjerte.

²⁰Og hyrdene vendte tilbake, og priste og lovet Gud for alt det de hadde hørt og sett, således som det var blitt sagt dem.

²¹Og da åtte dager var til ende, og han skulde omskjæres, blev han kalt Jesus, det navn som engelen hadde nevnt før han blev undfanget i mors liv.

²²Og da deres renselses-dager efter Mose lov var til ende, førte de ham op til Jerusalem for å stille ham frem for Herren -

²³som det er skrevet i Herrens lov: Alt mannkjønn som åpner mors liv, skal kalles hellig for Herren -

²⁴og for å gi offer, efter det som er sagt i Herrens lov, et par turtelduer eller to due-unger.

²⁵Og se, det var en mann i Jerusalem ved navn Simeon, og denne mann var rettferdig og gudfryktig og ventet på Israels trøst; og den Hellige Ånd var over ham,

²⁶og det var åpenbaret ham av den Hellige Ånd at han ikke skulde se døden før han hadde sett Herrens salvede.

²⁷Han kom, drevet av Ånden, inn i templet, og da foreldrene førte barnet Jesus inn for å gjøre med ham som skikk var efter loven,

²⁸da tok han ham på sine armer og lovet Gud og sa:

²⁹Herre! nu lar du din tjener fare herfra i fred, efter ditt ord;

³⁰for mine øine har sett din frelse,

³¹som du har beredt for alle folks åsyn,

³²et lys til åpenbarelse for hedningene, og en herlighet for ditt folk Israel.

³³Og hans far og hans mor undret sig over det som blev talt om ham.

³⁴Og Simeon velsignet dem, og sa til hans mor Maria: Se, denne er satt til fall og opreisning for mange i Israel, og til et tegn som blir motsagt;

³⁵men også din sjel skal et sverd gjennemstinge, forat mange hjerters tanker skal bli åpenbaret.

³⁶Og der var en profetinne, Anna, Fanuels datter, av Asers stamme; hun var kommet langt ut i årene, hadde levd med sin mann i syv år efter sin jomfrustand,

³⁷og nu for sig selv som enke inntil en alder av fire og åtti år; hun vek aldri fra templet, men tjente Gud med faste og bønn natt og dag.

³⁸Og hun trådte til i samme stund og priste Gud, og hun talte om ham til alle dem som ventet på forløsning for Jerusalem.

³⁹Og da de hadde fullført alt efter Herrens lov, vendte de tilbake til Galilea, til sin by Nasaret.

⁴⁰Men barnet vokste og blev sterkt og fullt av visdom, og Guds velbehag var over ham.

⁴¹Og hans foreldre drog hvert år til Jerusalem til påskefesten.

⁴²Og da han var tolv år gammel, drog de der op, som det var skikk på høitiden;

⁴³og da de hadde vært der de dager til ende, og de vendte hjem igjen, blev barnet Jesus tilbake i Jerusalem, og hans foreldre visste ikke om det.

⁴⁴Men da de trodde at han var i reisefølget, kom de en dags reise frem, og lette efter ham blandt slektninger og kjenninger;

⁴⁵og da de ikke fant ham, vendte de tilbake til Jerusalem og lette efter ham.

⁴⁶Og det skjedde tre dager derefter, da fant de ham i templet; der satt han midt iblandt lærerne og hørte på dem og spurte dem,

⁴⁷og alle som hørte ham, var ute av sig selv av forundring over hans forstand og svar.

⁴⁸Og da de så ham, blev de forferdet, og hans mor sa til ham: Barn! hvorfor gjorde du oss dette? Se, din far og jeg har lett efter dig med smerte.

⁴⁹Og han sa til dem: Hvorfor lette I efter mig? Visste I ikke at jeg må være i min Faders hus?

⁵⁰Men de forstod ikke det ord han talte til dem.

⁵¹Og han gikk ned med dem og kom til Nasaret og var dem lydig. Og hans mor gjemte alle disse ord i sitt hjerte.

⁵²Og Jesus gikk frem i visdom og alder og yndest hos Gud og mennesker.

Lukas 2

¹I dei dagarne let keisar Augustus lysa ut at det skulde takast manntal yver heile verdi.

²Dette var fyrste gongen dei tok manntal med Kvirinius var landshovding i Syria.

³Då for alle heim, kvar til sin eigen by, og skulde skriva seg i manntalet.

⁴Josef og for frå Galilæa, frå den byen som heiter Nasaret, upp til Judæa, til Davidsbyen, den som dei kallar Betlehem - for han høyrde til Davids hus og ætt -

⁵og vilde skriva seg der. Maria, festarmøyi hans, var med honom; ho gjekk då med barn,

⁶og med dei var der, bar det so til at tidi hennar kom,

⁷og ho åtte den fyrste sonen sin; ho sveipte honom og lagde honom i ei krubba, for det var ikkje rom åt dei i herbyrget.

⁸Det var nokre hyrdingar der i bygdi som låg ute og vakta buskapen sin um natti.

⁹Best det var, stod ein engel frå Herren innmed deim, og Herrens herlegdom lyste kringum deim. Då vart dei fælande rædde;

¹⁰men engelen sagde til deim: «Ver ikkje rædde! Eg kjem med bod til dykk um ei stor gleda som skal timast alt folket:

¹¹I dag er det fødd dykk ein frelsar i Davids by; han er Kristus, Herren!

¹²Og det skal de hava til merke: de skal finna eit lite barn som er sveipt og ligg i ei krubba.»

¹³Og brått var det ein stor her av himmelånder med engelen; dei lova Gud og kvad:

¹⁴«Æra vere Gud i det høgste, og fred på jordi, og hugnad med menneskje!»

¹⁵Då englarne hadde fare burt att og upp til himmelen, sagde hyrdingarne seg imillom: «Lat oss no ganga radt til Betlehem og sjå dette som hev hendt, og som Herren hev vitra oss um!»

¹⁶So skunda dei seg dit, og fann Maria og Josef, og det vesle barnet som låg i krubba.

¹⁷Og då dei hadde set det, fortalde dei alt som hadde vorte sagt deim um dette barnet.

¹⁸Alle som høyrde på hyrdingarne, undra seg yver det dei fortalde;

¹⁹men Maria gøymde alle desse ordi i hjarta, og gruna på deim.

²⁰Og hyrdingarne for heim att, og lova og prisa Gud for alt det dei hadde høyrt og set, og som høvde so vel med det som var sagt deim.

²¹Då åtte dagar var lidne, og han skulde umskjerast, kalla dei honom Jesus; det var det namnet engelen hadde nemnt, fyrr han var komen i morsliv.

²²So snart reinsingstidi som er fyreskrivi i Moselovi, var til endes for deim, tok dei honom med seg upp til Jerusalem; dei vilde te honom fram for Herren

²³- soleis som det stend skrive i Herrens lov: «Alt mannkyn som kjem fyrst frå morsliv, skal kallast heilagt åt Herren» -

²⁴og vilde bera fram offer, etter det som er sagt i Herrens lov: «eit par turtelduvor eller tvo duveungar.»

²⁵I Jerusalem var det då ein mann som heitte Simeon, ein rettferdig og gudleg mann, som venta på Israels trøyst; den Heilage Ande var yver honom,

²⁶og hadde vitra honom um at han ikkje skulde fara or verdi, fyrr han hadde set Herrens Messias.

²⁷No kom han til templet - det var Anden som dreiv honom - og då foreldri kom berande inn med Jesus-barnet, og vilde fara med det som visi var etter lovi,

²⁸tok han det og på armarne, og lova Gud og sagde:

²⁹«Herre, no gjev du din tenar heimlov, som ordet ditt lydde, og let han fara i fred!

³⁰For no fekk auga mitt skoda di frelsa,

³¹som du hev skipa til for åsyni åt alle folk,

³²eit ljos som for heidningarn’ lyser, ein herlegdom og ei æra for Israel, folket ditt eige.»

³³Far hans og mor hans undra seg yver det som vart sagt um honom.

³⁴Og Simeon velsigna deim og sagde til Maria, mor hans: «Dette barnet er sett til fall og uppreising for mange i Israel og til eit motsegjingsteikn;

³⁵men deg og skal sverdet stinga gjenom hjarta; då kjem det upp kva tankar mange gøymde i hugen.»

³⁶Det var og ei profetkvinna der, Anna Fanuelsdotter av Assers-ætti. Ho var langt ut i åri; etter ho vart gift, hadde ho butt i hop med mannen sin i sju år,

³⁷og sidan sete enkja i heile fire og åtteti år. Ho kom aldri frå templet, og tente Gud i bøn og fasta natt og dag.

³⁸I denne stundi gjekk ho fram og takka og prisa Gud, og tala um barnet til alle som venta på frelsa for Jerusalem.

³⁹Då dei hadde gjort alt som er fyreskrive i Herrens lov, for dei attende til heimstaden sin, Nasaret i Galilæa.

⁴⁰Og barnet voks, og vart sterkt og fullt av visdom, og Guds nåde var yver honom.

⁴¹År um anna for foreldri hans til Jerusalem i påskehelgi.

⁴²Då han var tolv år, drog dei og dit upp, som skikk og bruk var på høgtidi;

⁴³men då dei hadde vore der høgtidsdagarne til endes, og skulde taka på heimvegen, vart Jesus-barnet att i Jerusalem, og foreldri hans gådde det ikkje.

⁴⁴Dei tenkte han var med i ferdafylgjet, og for ei dagsleid fram, og leita etter honom millom skyldfolk og kjenningar.

⁴⁵Som dei no ikkje fann honom, for dei attende til Jerusalem, og leita etter honom der;

⁴⁶og då tri dagar var lidne, fann dei honom i templet; der sat han midt ibland lærarane og lydde på deim og spurde deim,

⁴⁷og alle som høyrde på honom, var reint upp i under kor vitug han var, og for svar han gav.

⁴⁸Då dei fekk sjå honom, vart dei mest frå seg av undring, og mor hans sagde: «Kvi for du soleis åt mot oss, barn? Far din og eg hev leita so sårt etter deg!»

⁴⁹«Kvifor leita de etter meg?» svara han; «visste de ikkje at eg lyt vera i huset åt far min?»

⁵⁰Men dei skyna ikkje kva han meinte med det ordet.

⁵¹So fylgde han deim heim til Nasaret, og var lydug mot deim. Men mor hans gøymde alt dette i hjarta sitt.

⁵²Og Jesus gjekk fram i visdom og vokster og velvilje hjå Gud og menneskje.