Johannes 11 Comparison: Norsk vs Norwegian
Johannes 11
1Og det var en syk mann, Lasarus fra Betania, den by som Maria og hennes søster Marta bodde i.
2Det var Maria som salvet Herren med salve og tørket hans føtter med sitt hår; det var hennes bror Lasarus som var syk.
3Søstrene sendte da bud til ham og lot si: Herre! se, han som du elsker, er syk.
4Da Jesus hørte det, sa han: Denne sykdom er ikke til døden, men til Guds ære, forat Guds Sønn skal bli æret ved den.
5Men Jesus elsket Marta og hennes søster og Lasarus.
6Da han nu hørte at han var syk, blev han ennu to dager på det sted hvor han var;
7da først sa han til disiplene: La oss dra til Judea igjen!
8Disiplene sa til ham: Rabbi! nu nettop søkte jødene å stene dig, og du går atter dit?
9Jesus svarte: Er det ikke tolv timer i en dag? Den som vandrer om dagen, støter sig ikke, fordi han ser denne verdens lys;
10men den som vandrer om natten, han støter sig, fordi lyset ikke er i ham.
11Dette talte han; og derefter sier han til dem: Lasarus, vår venn, er sovnet inn; men jeg går for å vekke ham.
12Disiplene sa da til ham: Herre! er han sovnet inn, da blir han frisk igjen.
13Jesus hadde talt om hans død; men de tenkte at han talte om almindelig søvn.
14Da sa Jesus rent ut til dem: Lasarus er død,
15og for eders skyld er jeg glad over at jeg ikke var der, forat I skal tro; men la oss gå til ham!
16Tomas, det er tvilling, sa da til sine meddisipler: La oss gå med, forat vi kan dø sammen med ham!
17Da nu Jesus kom, fant han at han allerede hadde ligget fire dager i graven.
18Men Betania lå nær ved Jerusalem, omkring femten stadier derfra,
19og mange av jødene var kommet til Marta og Maria for å trøste dem i sorgen over deres bror.
20Da nu Marta fikk høre at Jesus kom, gikk hun ham i møte; men Maria satt hjemme i huset.
21Marta sa da til Jesus: Herre! hadde du vært her, da var min bror ikke død;
22men også nu vet jeg at alt det du beder Gud om, vil Gud gi dig.
23Jesus sier til henne: Din bror skal opstå.
24Marta sier til ham: Jeg vet at han skal opstå i opstandelsen på den ytterste dag.
25Jesus sa til henne: Jeg er opstandelsen og livet; den som tror på mig, om han enn dør, skal han dog leve,
26og hver den som lever og tror på mig, skal aldri i evighet dø. Tror du dette?
27Hun sier til ham: Ja, Herre! jeg tror at du er Messias, Guds Sønn, han som skal komme til verden.
28Og da hun hadde sagt dette, gikk hun bort og kalte i stillhet på sin søster Maria og sa: Mesteren er her og kaller på dig.
29Da hun hørte det, stod hun hastig op og gikk til ham;
30men Jesus var ennu ikke kommet inn i byen, han var på det sted hvor Marta hadde møtt ham.
31Da nu de jøder som var hos henne i huset og trøstet henne, så at Maria stod hastig op og gikk ut, fulgte de med henne; de tenkte at hun gikk bort til graven for å gråte der.
32Da nu Maria kom dit hvor Jesus var, og så ham, falt hun ned for hans føtter og sa til ham: Herre! hadde du vært her, da var min bror ikke død.
33Da nu Jesus så henne gråte, og så de jøder gråte som var kommet med henne, blev han oprørt i sin ånd og rystet og sa:
34Hvor har I lagt ham? De sa til ham: Herre, kom og se!
35Jesus gråt.
36Jødene sa da: Se hvor han elsket ham!
37Men nogen av dem sa: kunde ikke han som har åpnet den blindes øine, også ha gjort at denne ikke var død?
38Jesus blev da atter oprørt i sin sjel, og kom til graven; det var en hule, og det lå en sten over den.
39Jesus sier: Ta stenen bort! Marta, den dødes søster, sier til ham: Herre! han stinker allerede, for han har ligget fire dager.
40Jesus sier til henne: Sa jeg dig ikke at dersom du tror, skal du se Guds herlighet?
41De tok da stenen bort. Men Jesus løftet sine øine mot himmelen og sa: Fader! jeg takker dig fordi du har hørt mig.
42Jeg visste jo at du alltid hører mig, men for folkets skyld som står omkring, sa jeg det, forat de skal tro at du har utsendt mig.
43Og da han hadde sagt dette, ropte han med høi røst: Lasarus, kom ut!
44Da kom den døde ut, bundet med liksvøp på føtter og hender, og om hans ansikt var bundet en svededuk. Jesus sier til dem: Løs ham og la ham gå!
45Mange av jødene, som var kommet til Maria og hadde sett det han gjorde, trodde da på ham;
46men nogen av dem gikk avsted til fariseerne og sa dem hvad Jesus hadde gjort.
47Yppersteprestene og fariseerne kalte da rådet sammen til møte og sa: Hvad skal vi gjøre? for dette menneske gjør mange tegn.
48Lar vi ham holde ved således, da vil alle tro på ham, og romerne vil komme og ta både vårt sted og vårt folk.
49Men en av dem, Kaifas, som var yppersteprest det år, sa til dem:
50I forstår ingenting, heller ikke tenker I på at det er til gagn for eder at ett menneske dør for folket og ikke hele folket går til grunne.
51Dette sa han ikke av sig selv, men da han var yppersteprest det år, spådde han at Jesus skulde dø for folket,
52og ikke for folket alene, men for også å samle til ett de Guds barn som er spredt omkring.
53Fra den dag av la de råd op om å slå ham ihjel.
54Jesus gikk derfor ikke lenger åpenlyst omkring blandt jødene, men drog derfra til landet nær ved ørkenen, til en by som heter Efraim, og han blev der med sine disipler.
55Men jødenes påske var nær, og mange drog før påsken fra landet op til Jerusalem for å rense sig.
56De lette da efter Jesus, og talte sig imellem mens de stod i templet: Hvad tror I? kommer han slett ikke til høitiden?
57Men yppersteprestene og fariseerne hadde påbudt at om nogen fikk vite hvor han var, skulde han melde det, så de kunde gripe ham.
Johannes 11
1Det var ein som låg sjuk, Lasarus frå Betania, den vesle byen som Maria og Marta, syster hennar, budde i.
2Maria var den som salva Herren med myrrasalve, og turka føterne hans med håret sitt; og det var bror hennar, Lasarus, som låg sjuk.
3Systerne sende då bod til honom med dei ordi: «Herre, han som du hev so kjær, ligg sjuk!»
4Då Jesus høyrde det, sagde han: «Den sotti er ’kje nokor helsott, men ho er til Guds æra; Guds son skal få æra av det.»
5Jesus heldt mykje av Marta og syster hennar og Lasarus.
6Då han no høyrde at Lasarus låg sjuk, drygde han endå tvo dagar på den staden han var;
7då fyrst sagde han til læresveinarne sine: «Kom, lat oss fara til Judæa att!»
8«Rabbi,» sagde læresveinarne, «nyst vilde jødarne steina deg, og so fer du dit att!»
9«Er det ’kje tolv timar i dagen?» svara Jesus; «den som gjeng um dagen, snåvar ikkje; for han ser ljoset åt denne verdi;
10men den som gjeng um natti, han snåvar, av di han ikkje hev ljoset i seg.»
11So tala han, og um eit bil segjer han til deim: «Lasarus, venen vår, hev sovna; men no gjeng eg av og vekkjer honom.»
12«Herre, hev han sovna, so vert han nok god att,» sagde læresveinarne.
13Jesus hadde meint at han var slokna; men dei tenkte han tala um vanleg svevn.
14Då sagde Jesus reint ut: «Lasarus hev slokna!
15Og for dykkar skuld er eg glad at eg ikkje var der, so de kann koma til å tru. Men kom, lat oss ganga til honom!»
16Tomas - han som me kallar Didymus - sagde då til dei andre læresveinarne: «Lat oss ganga med, so me kann døy med honom!»
17Då Jesus kom fram, fekk han vita at Lasarus alt hadde lege fire dagar i gravi.
18Betania låg ikkje langt frå Jerusalem, berre ein fjordung på lag,
19og mange jødar var komne til Marta og Maria, og vilde trøysta dei i sorgi yver broren.
20Då no Marta høyrde at Jesus kom, gjekk ho til møtes med honom; men Maria sat heime.
21Då sagde Marta til Jesus: «Herre, hadde du vore her, so hadde ikkje bror min døytt.
22Men eg veit kor som er, at alt det du bed Gud um, det vil Gud gjeva deg.»
23Jesus segjer til henne: «Bror din skal standa upp att.»
24«Eg veit at han skal standa upp att når alle stend upp, på den siste dag,» svara Marta.
25Då sagde Jesus til henne: «Eg er uppstoda og livet! Den som trur på meg, skal liva, um han so døyr,
26og kvar den som liver og trur på meg, skal i all æva ikkje døy. Trur du det?»
27«Ja, Herre,» svara ho, «eg hev trutt, og trur, at du er Messias, Guds son, han som skulde koma til verdi.»
28Med so sagt gjekk ho av ’stad og kalla på Maria, syster si, og sagde til henne i løynd: «Meisteren er her og spør etter deg.»
29Då ho høyrde det, reiste ho seg snøgt og gjekk ut til honom.
30Jesus hadde endå ikkje kome inn i byen; han var endå på den staden der Marta hadde møtt honom.
31Då jødarne som var heime hjå Maria og trøysta henne, såg at ho brått reiste seg og gjekk ut, fylgde dei etter henne; dei tenkte ho gjekk ut til gravi og vilde gråta der.
32Som no Maria kom dit som Jesus var og fekk sjå honom, kasta ho seg ned for føterne hans og sagde: «Herre, hadde du vore her, so hadde ikkje bror min døytt.»
33Då Jesus såg at ho gret, og at jødarne som hadde fylgt henne gret, vart han harm i hugen og øste seg upp og sagde:
34«Kvar hev de lagt honom?» - «Kom og sjå, Herre!» svara dei.
35Jesus gret.
36Då sagde jødarne: «Sjå kor kjær han hadde honom!»
37Og sume av deim sagde: «Kunde ikkje han som opna augo på den blinde, ha gjort det so at denne mannen ikkje hadde døytt?»
38Då vart Jesus på nytt harm inni seg og gjekk burt til gravi; det var ein heller, og det låg ein stein attfyre.
39«Tak steinen ifrå!» segjer Jesus. Då segjer Marta, syster åt den avlidne: «Herre, det tevjar alt av honom, for han hev lege der på fjorde dagen!»
40Jesus segjer til henne: «Sagde eg deg ikkje at dersom du trur, skal du få sjå Guds herlegdom!»
41So tok dei steinen ifrå. Og Jesus lyfte augo mot himmelen og sagde: «Fader! eg takkar deg for di du hev høyrt meg!
42Eg visste nok at du alltid høyrer meg; men for folket skuld som stend her kringum, segjer eg dette, so dei skal tru at det er du som hev sendt meg.»
43Då han det hadde sagt, ropa han med høg røyst: «Lasarus, kom ut!»
44Ut kom den daude, med føterne og henderne sveipte i lindar, og med ein sveiteduk bunden kring andlitet. «Løys honom, so han fær ganga!» sagde Jesus til deim.
45Mange av jødarne, alle dei som var komne til Maria og hadde set det han gjorde, trudde då på honom.
46Nokre av deim gjekk til farisæarane og sagde deim kva Jesus hadde gjort.
47Då kalla øvsteprestarne og farisæarane det Høge Rådet i hop til eit møte og sagde: «Kva skal me gjera? Denne mannen gjer mange teikn!
48Let me honom få halda på soleis, kjem alle til å tru på honom, og då kjem romarane og tek både landet og folket vårt.»
49Og ein av deim, Kajafas - han var øvsteprest det året - sagde til deim:
50«De veit ingen ting! Ikkje heller tenkjer de på at det er til bate for dykk at ein mann døyr for landslyden, so ikkje heile folket gjeng til grunns.»
51Det sagde han ikkje av seg sjølv, men av di han var øvsteprest det året, var ordi hans ein spådom um at Jesus skulde døy for folket,
52og ikkje berre for folket, men at han og skulde samla i hop til eitt Guds born som er spreidde ikring.
53Frå den dagen lagde dei upp råd um å drepa honom.
54Difor gjekk ikkje Jesus lenger fritt ikring millom jødarne, men for derifrå til dei bygderne som ligg tett med øydemarki, til ein by som heiter Efraim; der heldt han til eit bil med læresveinarne sine.
55No leid det nær til påskehelgi åt jødarne, og mange for frå bygderne upp til Jerusalem fyre påske og skulde helga seg.
56Då leita dei etter Jesus, og sagde seg imillom med dei stod i templet: «Kva tenkjer de? Kjem han slett ikkje til høgtidi?»
57Men øvsteprestarne og farisæarane hadde gjeve påbod um at dersom nokon fekk vita kvar han var, skulde han segja frå, so dei kunde gripa honom.
Understanding Norsk vs Norwegian in Johannes 11
Norsk (Norsk)
En eldre norsk oversettelse.
Norwegian
En historisk og respektert norsk oversettelse.
You are viewing a side-by-side comparison of Johannes 11 in the Norsk and Norwegian. Comparing these two versions can help shed light on the nuances of the original text.
Key Comparison: Johannes 11:16
"Tomas, det er tvilling, sa da til sine meddisipler: La oss gå med, forat vi kan dø sammen med ham!"
"Tomas - han som me kallar Didymus - sagde då til dei andre læresveinarne: «Lat oss ganga med, so me kann døy med honom!»"
