Johannes 10 Comparison: Norsk vs Norwegian

Johannes 10

¹Sannelig, sannelig sier jeg eder: Den som ikke går inn i fårestien gjennem døren, men stiger over annensteds, han er en tyv og en røver;

²men den som går inn gjennem døren, han er fårenes hyrde.

³For ham lukker dørvokteren op, og fårene hører hans røst, og han kaller sine får ved navn og fører dem ut.

⁴Når han har fått alle sine får ut, går han foran dem, og fårene følger ham, fordi de kjenner hans røst;

⁵men en fremmed følger de ikke, de flyr fra ham, fordi de ikke kjenner de fremmedes røst.

⁶Denne lignelse sa Jesus til dem; men de skjønte ikke hvad det var han talte til dem.

⁷Jesus sa da atter til dem: Sannelig, sannelig sier jeg eder: Jeg er døren til fårene.

⁸Alle de som er kommet før mig, er tyver og røvere; men fårene har ikke hørt dem.

⁹Jeg er døren; den som går inn gjennem mig, han blir frelst, og han skal gå inn og gå ut og finne føde.

¹⁰Tyven kommer bare for å stjele og myrde og ødelegge; jeg er kommet forat de skal ha liv og ha overflod.

¹¹Jeg er den gode hyrde; den gode hyrde setter sitt liv til for fårene.

¹²Men den som er leiesvenn og ikke hyrde, den som ikke eier fårene, han ser ulven komme, og forlater fårene og flyr, og ulven røver dem og jager dem fra hverandre;

¹³for han er en leiesvenn, og fårene ligger ham ikke på hjerte.

¹⁴Jeg er den gode hyrde, og jeg kjenner mine og kjennes av mine,

¹⁵likesom Faderen kjenner mig, og jeg kjenner Faderen; og jeg setter mitt liv til for fårene.

¹⁶Jeg har også andre får, som ikke hører til denne sti; også dem skal jeg føre frem, og de skal høre min røst, og det skal bli én hjord, én hyrde.

¹⁷Derfor elsker Faderen mig, fordi jeg setter mitt liv til for å ta det igjen.

¹⁸Ingen tar det fra mig, men jeg setter det til av mig selv. Jeg har makt til å sette det til, og jeg har makt til å ta det igjen; dette bud fikk jeg av min Fader.

¹⁹Det blev atter splid iblandt jødene på grunn av disse ord,

²⁰og mange av dem sa: Han er besatt og gal; hvorfor hører I på ham?

²¹Andre sa: Dette er ikke besatt manns tale; kan vel en ond ånd åpne blindes øine?

²²Men det var tempelvielsens fest i Jerusalem. Det var vinter,

²³og Jesus gikk omkring i templet i Salomos buegang.

²⁴Jødene flokket sig da om ham og sa til ham: Hvor lenge vil du holde oss i uvisshet? Er du Messias, da si oss det rent ut!

²⁵Jesus svarte dem: Jeg har sagt eder det, og I tror det ikke; de gjerninger jeg gjør i min Faders navn, de vidner om mig;

²⁶men I tror ikke, fordi I ikke er av mine får.

²⁷Mine får hører min røst, og jeg kjenner dem, og de følger mig,

²⁸og jeg gir dem evig liv, og de skal aldri i evighet fortapes, og ingen skal rive dem ut av min hånd.

²⁹Min Fader, som har gitt mig dem, er større enn alle, og ingen kan rive dem ut av min Faders hånd;

³⁰jeg og Faderen, vi er ett.

³¹Jødene tok da atter op stener for å stene ham.

³²Jesus svarte dem: Mange gode gjerninger har jeg vist eder fra min Fader; hvilken av dem er det I stener mig for?

³³Jødene svarte ham: For nogen god gjerning stener vi dig ikke, men for gudsbespottelse, og fordi du som er et menneske, gjør dig selv til Gud.

³⁴Jesus svarte dem: Står det ikke skrevet i eders lov: Jeg har sagt: I er guder?

³⁵Når da loven kaller dem guder som Guds ord utgikk til - og Skriften kan ikke gjøres ugyldig -

³⁶sier da I til ham som Faderen har helliget og sendt til verden: Du spotter Gud, fordi jeg sa: Jeg er Guds Sønn?

³⁷Gjør jeg ikke min Faders gjerninger, da tro mig ikke;

³⁸men gjør jeg dem, da tro gjerningene, om I ikke tror mig, forat I kan skjønne og forstå at Faderen er i mig og jeg i ham!

³⁹De søkte da atter å gripe ham, men han slapp ut av deres hånd.

⁴⁰Og han drog atter bort til hin side av Jordan, til det sted hvor Johannes først døpte og han blev der.

⁴¹Og mange kom til ham, og de sa: Johannes gjorde vel ikke noget tegn, men alt det som Johannes sa om denne, var sant.

⁴²Og mange trodde på ham der.

Johannes 10

¹«Det segjer eg dykk for visst og sant: Den som ikkje gjeng inn i sauekvii gjenom døri, men stig yver ein annan stad, han er ein tjuv og ein røvar;

²Men den som gjeng inn gjenom døri, er hyrding åt sauerne.

³Honom let dørvaktaren upp åt, og sauerne høyrer målet hans, og han kallar sine sauer på namn, og leider deim ut.

⁴Når han hev fenge ut alle sauerne sine, gjeng han fyre deim, og sauerne fylgjer honom; for dei kjenner målet hans.

⁵Ein framand vilde dei aldri fylgja; dei vilde røma for honom, av di dei ikkje kjenner målet åt dei framande.»

⁶Denne likningi fortalde Jesus deim, men dei skyna ikkje kva det var han tala til deim um.

⁷So tala Jesus atter til deim og sagde: «Det segjer eg dykk for visst og sant: Eg er døri som ber inn til sauerne.

⁸Alle dei som er komne fyre meg, er tjuvar og røvarar; men sauerne høyrde ikkje på deim.

⁹Eg er døri; den som gjeng inn gjenom meg, skal verta berga, og skal ganga inn og ganga ut og finna beite.

¹⁰Tjuven kjem ikkje for anna enn for di han vilde stela og slagta og øyda; eg er komen for dei skal hava liv og hava nøgdi.

¹¹Eg er den gode hyrdingen; den gode hyrdingen set livet sitt til for sauerne.

¹²Leigekaren, som ikkje er hyrding, og som sauerne ikkje høyrer til, ser ulven koma, men let sauerne vera der dei er, og rømer, og ulven røvar deim og jagar deim frå einannan;

¹³so gjer leigekaren av di han er ein leigekar, og ikkje hev umsut for sauerne.

¹⁴Eg er den gode hyrdingen, og eg kjenner mine, og mine kjenner meg,

¹⁵liksom Faderen kjenner meg, og eg kjenner Faderen; og eg set livet til for sauerne.

¹⁶Eg hev andre sauer og, som ikkje høyrer til denne kvii; deim og lyt eg leida, og dei skal lyda røysti mi, og det skal vera ei hjord og ein hyrding.

¹⁷Difor er det Far min elskar meg, for di eg set livet mitt til so eg kann taka det att.

¹⁸Ingen tek det frå meg, eg set det til av meg sjølv. Eg hev magt til å setja det til, og eg hev magt til å taka det att; det bodet fekk eg av far min.»

¹⁹Um desse ordi var det på nytt skilde meiningar millom jødarne.

²⁰Mange av deim sagde: «Han er forgjord, han er frå vitet! Kvi lyder de på honom?»

²¹Andre sagde: «Dette er ikkje forgjord manns tale! Kann ei vond ånd opna augo på blinde?»

²²So høgtida dei tempelvigsle-helgi i Jerusalem. Det var vinter,

²³og Jesus gjekk ikring i templet i Salomons-halli.

²⁴Då flokka jødarne seg rundt ikring honom og sagde til honom: «Kor lenge vil du halda oss i uvissa? Er du Messias, so seg oss det beint ut!»

²⁵Jesus svara: «Eg hev sagt dykk det, og de trur ikkje. Dei verki eg gjer i far min’s namn, dei vitnar um meg,

²⁶men de trur ikkje, for de høyrer ikkje til mine sauer.

²⁷Mine sauer lyder røysti mi, og eg kjenner deim, og dei fylgjer meg,

²⁸og eg gjev deim eit ævelegt liv; dei skal ikkje i all æve forkomast, og ingen skal riva dei ut or handi mi.

²⁹Far min, som hev gjeve meg deim, er større enn alle, og ingen kann riva deim ut or handi åt Far min.

³⁰Eg og Faderen er eitt.»

³¹På nytt lag tok jødarne upp steinar og vilde steina honom.

³²Då tok Jesus til ords og sagde: «Mange gilde verk hev eg synt dykk frå far min; - kva for eitt av deim er det de steinar meg for?»

³³«For eit gildt verk steinar me deg ikkje,» svara jødarne, «men for gudsspotting, for di du som er eit menneskje, gjer deg sjølv til Gud.»

³⁴Jesus svara: «Stend det ’kje skrive i lovi dykkar: «Eg hev sagt: «De er gudar?»»

³⁵Når no lovi kallar deim som Guds ord kom til, for gudar - og Skrifti kann ikkje gjerast um inkje -

³⁶segjer då de til den som Faderen hev helga og sendt til verdi: «Du spottar Gud,» for di eg sagde: «Eg er Guds son?»

³⁷Gjer eg ikkje verki åt Far min, so tru meg ikkje!

³⁸Men gjer eg det, so tru verki, um de ikkje trur meg; so skal de skyna og sjå at Faderen er i meg, og eg i honom!»

³⁹Då freista dei atter å gripa honom, men han slapp utor henderne deira.

⁴⁰So for han attende til hi sida av Jordan, til den staden der Johannes fyrst hadde vore og døypt, og der vart han verande ei tid.

⁴¹Og kom mange til honom, og dei sagde: «Johannes gjorde fulla ikkje noko teikn, men alt det Johannes sagde um denne mannen, var sant.»

⁴²Og mange trudde på honom der.