Job 16

¹Da tok Job til orde og sa:

²Jeg har hørt meget som dette; I er plagsomme trøstere alle sammen.

³Blir det aldri ende på de vindige ord? Eller hvad egger dig til å svare?

⁴Også jeg kunde tale som I; om I var i mitt sted, kunde jeg sette ord sammen mot eder, og jeg kunde ryste på hodet over eder;

⁵jeg kunde styrke eder med min munn, og mine lebers medynk kunde stille eders smerte.

⁶Om jeg taler, stilles ikke min smerte, og lar jeg det være, hvad lindring får jeg da?

⁷Ja, nu har han trettet mig ut; du har ødelagt hele mitt hus.

⁸Og du grep mig fatt - det blev et vidne mot mig; min magerhet stod op imot mig, like i mitt åsyn vidnet den mot mig.

⁹Hans vrede sønderrev mig og forfulgte mig; han skar tenner imot mig; som min motstander hvesset han sine øine mot mig.

¹⁰De spilet op sin munn mot mig, med hån slo de mine kinnben; alle slo de sig sammen mot mig.

¹¹Gud gir mig i urettferdige folks vold og styrter mig i ugudelige menneskers hender.

¹²Jeg levde i ro; da sønderbrøt han mig, han grep mig i nakken og sønderknuste mig, han satte mig op til skive for sig.

¹³Hans skyttere kringsatte mig, han kløvde mine nyrer uten barmhjertighet; han øste ut min galle på jorden.

¹⁴Han rev i mig rift på rift; han stormet mot mig som en kjempe.

¹⁵Jeg har sydd sekk om min hud og stukket mitt horn i støvet;

¹⁶mitt ansikt er rødt av gråt, og over mine øielokk ligger det dødsskygge.

¹⁷Og dog er det ingen urett i mine hender, og min bønn er ren.

¹⁸Å jord, dekk ikke mitt blod, og måtte det ikke være noget sted hvor mitt skrik stanser!

¹⁹Selv nu har jeg mitt vidne i himmelen og i det høie en som kan stadfeste mine ord.

²⁰Stadig spotter mine venner mig; mot Gud skuer gråtende mitt øie,

²¹at han må la mannen få rett i hans strid med Gud og menneskebarnet rett mot hans næste;

²²for få år vil det gå før jeg vandrer den vei som jeg ikke vender tilbake.

¹Då svara Job og sagde:

²«Eg hev høyrt nok av dette slag; d’er brysam trøyst de alle gjev.

³Vert det ’kje slutt på tome ord? Kva er det som til svar deg driv?

⁴Eg skulde tala liksom de, i fall de var i staden min; eg sette ord i hop mot dykk, eg riste hovudet mot dykk;

⁵eg skulde trøysta dykk med munnen og lindra dykk med lippemedynk.

⁶Men tale lindrar ei min verk, og ikkje kverv han um eg tegjer.

⁷Men no hev han meg trøytta ut, du hev øydt ut min heile huslyd.

⁸Du klemde meg, til vitne vart det, mi liding reiste seg imot meg og vitna mot meg beint i syni.

⁹Hans vreide reiv og elte meg; han gnistra tennerne imot meg; fiendar kveste augo på meg

¹⁰og opna munnen sin imot meg og slo mi kinn med skjemdarslag og stima saman imot meg.

¹¹Til farkar Gud meg yverlet og kastar meg i brotsmenns vald.

¹²Midt i min fred han skræmde meg, treiv meg i nakken, krasa meg, til skiva sette han meg upp.

¹³Hans pilar svirrar kringum meg; bønlaust han kløyver mine nyro, mitt gall han tømer ut på jordi.

¹⁴Han bryt meg sund med brot på brot og stormar mot meg som ei kjempa.

¹⁵Sekk hev eg sytt um hudi mi og stukke hornet mitt i moldi.

¹⁶Raudt er mitt andlit utav gråt, og myrkret tyngjer augneloki,

¹⁷endå mi hand er rein for vald, og bøni mi er fri for svik.

¹⁸Løyn ikkje blodet mitt, du jord! Legg ikkje klaga mi til kvile!

¹⁹Alt no mitt vitne er i himmeln, min målsmann i det høge bur.

²⁰Når mine vener spottar meg; til Gud eg tårut auga vender.

²¹Han døme millom Gud og mann og millom mannen og hans ven.

²²Og ikkje mange år det vert fyrr eg gjeng burt og kjem ’kje att.