Hebreerne 5 Comparison: Norsk vs Norwegian

Hebreerne 5

¹For hver yppersteprest tas iblandt mennesker og innsettes for mennesker til tjeneste for Gud, for å frembære både gaver og slaktoffer for synder,

²som en som kan bære over med de vankundige og villfarende, fordi han også selv er skrøpelighet underlagt,

³og for dens skyld må frembære syndoffer, som for folket, så og for sig selv.

⁴Og ingen tiltar sig selv den ære, men den som kalles av Gud, likesom Aron.

⁵Således tilla da heller ikke Kristus sig den ære å bli yppersteprest, men han som sa til ham: Du er min Sønn, jeg har født dig idag;

⁶likesom han og på et annet sted sier: Du er prest til evig tid efter Melkisedeks vis.

⁷Og han har i sitt kjøds dager med sterkt skrik og tårer frembåret bønner og nødrop til ham som kunde frelse ham fra døden, og han blev bønnhørt for sin gudsfrykt,

⁸og således lærte han, skjønt han var Sønn, lydighet av det han led,

⁹og da han var fullendt, blev han ophav til evig frelse for alle dem som lyder ham,

¹⁰og blev av Gud kalt yppersteprest efter Melkisedeks vis.

¹¹Om dette har vi meget å si, som også er vanskelig å utlegge, eftersom I er blitt trege til å høre.

¹²For skjønt I efter tiden burde være lærere, trenger I atter til at en lærer eder hvad som er de første grunner i Guds ord, og I er blitt sådanne som trenger til melk, ikke fast føde.

¹³For hver den som får melk, er ukyndig i rettferds ord, for han er jo et barn;

¹⁴men fast føde er for voksne, for dem som ved bruken har sine sanser opøvd til å skille mellem godt og ondt.

Hebreerne 5

¹For kvar øvsteprest vert teken bland menneskje og vert innsett for menneskje til tenesta for Gud, til å bera fram gåvor og slagtoffer for synder,

²som ein sovoren som kann vera linnhjarta mot dei vankunnige og villfarande, av di han og sjølv ligg under vesaldom,

³og for den skuld lyt han bera fram syndoffer, liksom for folket, so og for seg sjølv.

⁴Og ingen tek seg sjølv den æra til, men den som vert kalla av Gud liksom Aron.

⁵So hev ikkje Kristus heller tillagt seg den æra å verta øvsteprest, men han som sagde til honom: «Du er min son, eg hev født deg i dag.»

⁶Liksom han og segjer ein annan stad: «Du er prest til æveleg tid etter Melkisedeks vis.»

⁷Og han hev i sitt kjøts dagar med sterkt rop og tåror bore fram bøner og naudbeding til honom som kunde frelsa honom frå dauden, og vart bønhøyrd for sin gudlegdom,

⁸og soleis lærde han, endå han var son, lydnad av det han leid;

⁹og då han var fullenda, vart han upphav til æveleg frelsa for alle deim som lyder honom,

¹⁰med di Gud kalla honom øvsteprest etter Melkisedeks vis.

¹¹Um dette hev me mykje å segja, som og er vandt å leggja ut, då de hev vorte seinføre til å høyra.

¹²For de som etter tidi skulde vore lærarar, de treng atter til at ein lærer dykk dei fyrste grunnar i Guds ord; og de hev vorte slike som treng til mjølk og ikkje fast føda.

¹³For kvar den som fær mjølk, er urøynd i rettferds ord; for han er eit barn.

¹⁴Men fast føda er for vaksne, for deim som ved tame hev tilvande sansar til å skilja millom godt og vondt.