Job 7

¹Ja, mannen hev ein strid på jordi; hans dagar gjeng som leigedagar.

²Som trælen lengtar etter skugge, og leigekar på løni ventar,

³so fekk eg månader av vonbrot og næter fulle utav møda.

⁴Eg segjer når eg gjeng til kvile: «Når skal eg atter standa upp?» Og kvelden vert so lang, so lang: Eg ligg uroleg alt til dagsprett.

⁵Og makk og sår min likam dekkjer, og hudi skorpnar og bryt upp att.

⁶Mi tid fer snøggar’ enn ein skutel, og ho kverv utan nokor von.

⁷Hugs på: mitt liv er som ein pust; mitt auga ser ’kje lukka meir.

⁸Snart er eg løynd for alle augo; du fåfengt stirer etter meg.

⁹Som skyi framum fer og kverv, so ingen att frå helheim vender,

¹⁰snur ei attende til sitt hus; hans heimstad kjenner han ’kje meir.

¹¹Difor vil ’kje munnen stagga, men tala i min djupe hugverk og klaga i mi sjælenaud.

¹²Er eg eit hav, er eg ein drake, med di du vaktar so på meg?

¹³Eg tenkjer: «Lægjet skal meg lindra, og sengi letta suti mi» -

¹⁴då skræmer du meg upp med draumar, og støkkjer meg med ville syner,

¹⁵so at eg heller ville kjøvast, ja døy, enn vera slik ei beingrind.

¹⁶D’er nok! Eg liver ikkje æveleg; Haldt upp! Mitt liv er som ein pust.

¹⁷Kva er ein mann, at du han vyrder og retter tanken din på honom,

¹⁸heimsøkjer honom kvar ein morgon, ransakar honom kvar ei stund?

¹⁹Når tek du frå meg auga ditt? Meg slepper med eg svelgjar råken?

²⁰Hev eg gjort synd, kva gjer eg deg, du som på mannen vaktar stødt? Kvi hev du meg til skiva valt? So eg hev vorte meg ei byrd?

²¹Kvi gjev du ikkje syndi til? Kvi ansar du på mine brot? No sig eg snart i moldi ned; og leitar du, so er eg burte.»

¹Er ikke et menneskes liv på jorden en krigstjeneste, og hans dager som en dagarbeiders dager?

²Lik en træl som higer efter skygge, og lik en dagarbeider som venter på sin lønn,

³således har jeg fått i eie måneder fulle av nød, og møiefulle netter er falt i min lodd.

⁴Når jeg legger mig, da sier jeg: Når skal jeg stå op? Og lang blir aftenen, og jeg blir trett av å kaste mig hit og dit inntil morgenlysningen.

⁵Mitt kjøtt er klædd med makk og med skorper som av jord; min hud skrukner og brister.

⁶Mine dager farer hurtigere avsted enn en veverskyttel, og de svinner bort uten håp.

⁷Kom i hu at mitt liv er et pust! Aldri mere skal mitt øie se noget godt.

⁸Den som nu ser mig, skal ikke mere få øie på mig; når dine øine søker efter mig, er jeg ikke mere.

⁹En sky blir borte og farer avsted; således er det med den som farer ned til dødsriket - han stiger ikke op derfra,

¹⁰han vender ikke mere tilbake til sitt hus, og hans sted kjenner ham ikke lenger.

¹¹Så vil da heller ikke jeg legge bånd på min munn; jeg vil tale i min ånds trengsel, jeg vil klage i min sjels bitre smerte.

¹²Er jeg et hav eller et havuhyre, siden du setter vakt over mig?

¹³Når jeg sier: Min seng skal trøste mig, mitt leie skal hjelpe mig å bære min sorg,

¹⁴da skremmer du mig med drømmer og forferder mig med syner.

¹⁵Derfor foretrekker min sjel å kveles - heller døden enn disse avmagrede ben!

¹⁶Jeg er kjed av dette; jeg lever ikke evindelig; la mig være, for mine dager er et pust.

¹⁷Hvad er et menneske, at du gir så meget akt på ham og retter dine tanker på ham,

¹⁸at du opsøker ham hver morgen og prøver ham hvert øieblikk?

¹⁹Hvor lenge skal det vare før du vender dine øine bort fra mig? Vil du ikke slippe mig til jeg får svelget mitt spytt?

²⁰Har jeg syndet, hvad ondt gjorde jeg da mot dig, du menneskevokter? Hvorfor har du gjort mig til skive for dig, så jeg er mig selv til byrde?

²¹Og hvorfor tilgir du ikke min brøde og forlater mig min misgjerning? For nu må jeg legge mig i støvet; når du søker mig, er jeg ikke mere.