Job 3 Comparison: Norwegian vs Norsk

Job 3

¹Då let Job upp munnen og banna fødedagen sin.

²Job tok til ords og sagde:

³«Burt med den dag då eg vart fødd, den natt som sa: «Ein svein er avla!»

⁴Må denne dag til myrker verta - burtgløymd av Gud i høge himmel - og inkje ljos på honom skina!

⁵Lat svarte myrkret honom eiga og skyer seg kring honom samla! Dagmyrkjingar skal honom skræma

⁶og myrkret gløypa denne natt! Burt med den natt frå årsens dagar, ho kome ei i månads tal!

⁷Ja, aud og tom skal natti verta og ingen fagnad i ho klinga;

⁸Dagbannarar skal henne banna, dei som kann mana upp Livjatan,

⁹Og morgonstjernor skal ’kje skina; fåfengt ho venta skal på ljoset - augbrunerne av morgonroden -

¹⁰av di ho ei livsdøri stengde på mor mi, so eg slapp for kval.

¹¹Kvi døydd’ eg ei i moders liv? Ell’ slokna då eg rett var fødd?

¹²Kvi fanst det kne som mot meg tok; og brjost eg kunde suga ved?

¹³So låg eg still og kvilde no, eg sov og hadde ro og fred

¹⁴hjå kongar og hjå fyrstar, som til gravstad pyramider bygde,

¹⁵hjå hovdingar som åtte gull og fyllte sine hus med sylv;

¹⁶ell’ ufødd var eg ikkje til, lik born som aldri ljoset såg.

¹⁷Der rasar ei dei vonde meir; der kviler dei som trøytte er;

¹⁸og fangarne er trygge der; dei høyrer ingen drivar meir.

¹⁹Der stor og liten like er, og trælen fri for herren sin.

²⁰Kvi gjev han ljos til den som lid, og liv til deim som gremmer seg,

²¹som fåfengt stundar etter dauden, og søkjer han som løynde skatt,

²²som gled seg, ja, som jublar høgt, og fegnast når dei finn ei grav -

²³til mannen som ei finn sin veg, som Gud set fast og stengjer inne?

²⁴Min sukk hev vorte daglegt brød, og klaga mi som vatnet strøymar.

²⁵Meg råkar det eg ottast fyre; det som eg ræddast, hender meg.

²⁶Snaudt fær eg fred, snaudt fær eg ro, snaudt lindring - so kjem uro att.»

Job 3

¹Derefter oplot Job sin munn og forbannet den dag han blev født.

²Job tok til orde og sa:

³Til grunne gå den dag da jeg blev født, og den natt som sa: Et guttebarn er undfanget!

⁴Måtte den dag bli til mørke! Måtte Gud i det høie ikke spørre efter den, og intet lys stråle over den!

⁵Gid mørke og dødsskygge må kreve den tilbake, gid skyer må leire sig over den, gid alt som gjør en dag mørk, må skremme den!

⁶Den natt - måtte mulm ta den! Den glede sig ikke blandt årets dager, den komme ikke med i måneders tall!

⁷Ja, ufruktbar bli den natt! Aldri lyde det jubel i den!

⁸Måtte de som forbanner dager, ønske ondt over den, de som er kyndige i å mane frem Leviatan!

⁹Gid dens demrings stjerner må bli mørke! La den vente på lys, uten at det kommer! Måtte den aldri skue morgenrødens øielokk -

¹⁰fordi den ikke stengte døren til min mors liv og skjulte møie for mine øine.

¹¹Hvorfor døde jeg ikke i mors liv? Hvorfor utåndet jeg ikke straks i fødselsstunden?

¹²Hvorfor tok knær imot mig, og hvorfor bryster som jeg kunde die?

¹³For da kunde jeg nu ligge og hvile; jeg kunde sove og hadde da ro -

¹⁴sammen med konger og jordens styrere, som bygget sig ruiner,

¹⁵eller med fyrster som eide gull, som fylte sine hus med sølv;

¹⁶eller jeg var nu ikke til, likesom et nedgravd, ufullbåret foster, lik barn som aldri så lyset.

¹⁷Der har de ugudelige holdt op å rase, og der hviler de trette.

¹⁸Der har alle fanger ro, de hører ikke driverens røst.

¹⁹Liten og stor er der like, og trælen er fri for sin herre.

²⁰Hvorfor gir han den lidende lys, og liv til dem som bærer sorg i sitt hjerte,

²¹dem som venter på døden uten at den kommer, og som leter efter den ivrigere enn efter skjulte skatter,

²²dem som gleder sig like til jubel, som fryder sig når de finner en grav -

²³til den mann hvis vei er skjult for ham, og som Gud har stengt for på alle kanter?

²⁴For mine sukk er blitt mitt daglige brød, og mine klager strømmer som vannet.

²⁵For alt det fryktelige jeg reddes for, det rammer mig, og det jeg gruer for, det kommer over mig.

²⁶Jeg har ikke fred, ikke ro, ikke hvile - det kommer alltid ny uro.