2. Samuelsbok 22 Comparison: Norwegian vs Norsk

2. Samuelsbok 22

¹David kvad dette kvædet åt Herren då Herren hadde frelst honom frå alle uvenerne sine, og frå Saul:

²«Herren er mitt berg og mi festning og min frelsar.

³Gud er mitt berg som eg flyr til! Min skjold og mitt frelseshorn Mi høge borg! mi livd! Frelsaren min som friar meg ifrå vald!

⁴Eg kallar på Herren, den høglova: Frå fiendarne mine frelsar han meg.

⁵Daudens brot og brand kringsette meg. Straumar av vondskap skræmde meg.

⁶Helheims reip var snørde ikring meg. Daudsens snaror fanga meg.

⁷Men Herren kalla eg på i mi trengsla, eg ropa til min Gud. Han høyrde frå templet sitt røysti mi, mitt rop rakk fram til øyro hans.

⁸Jordi skok seg og skalv, himmelens grunnvollar dirra, Dei skok seg, for harmen hans loga upp:

⁹Røyk steig upp frå nasen hans, eld frå munnen hans åt ikring seg, gloande kol loga frå honom.

¹⁰Han lægde himmelen og steig ned, med kolmyrker under føterne sine.

¹¹Han for fram på kerub og flaug og sveiv på vengjerne åt vinden.

¹²Myrkret gjorde han til åklæde kring seg, tjeldet hans var myrke vatn, tjukke skyer.

¹³Frå glansen fyre andlitet hans brann gloande kol.

¹⁴Herren tora i himmelen, den Høgste let høyra si røyst:

¹⁵Pilerne sine skaut han og spreidde deim, eldingar sende han og fortulla deim.

¹⁶Djupålarne i havet kom upp i dagen, grunnvollarne i jordi vart berrsynte ved Herrens trugsmål, ved andepusten frå hans nase.

¹⁷Han rette ut handi frå høgdi og greip meg, han drog meg upp or store vatn.

¹⁸Han frelste meg frå min megtige fiende, frå uvenern’ mine, dei var meg for sterke.

¹⁹Dei for imot meg på motgangsdagen; men Herren vart studnaden min.

²⁰Han førde meg ut i vidt rom. Han frelste meg, for han hadde hugnad i meg.

²¹Herren gjorde med meg etter rettferdi mi, han lønte meg etter reinleiken i henderne mine.

²²For eg tok vare på Herrens vegar, fall ikkje i vondskap frå min Gud.

²³Nei, alle hans rettar hadde eg for auga, bodordi hans veik eg ikkje ifrå.

²⁴So var eg ulastande for honom og tok meg i vare for mi synd.

²⁵Og Herren lønte meg etter mi rettferd, etter reinleiken min for hans augo.

²⁶Mot den godlyndte syner du deg godlyndt, mot ulastande kjempa ulastande.

²⁷Mot den reine syner du deg rein, mot den rangsnudde syner du deg rang.

²⁸For du frelsar arme folk, men augo dine er mot dei ovmodige til å tvinga deim ned.

²⁹For du er mi lampa, Herre, og Herren gjer myrkret mitt bjart.

³⁰Ved deg eg renner mot herflokkar, ved min Gud stormar eg murar.

³¹Gud, ulastande er hans veg; Herrens ord er skirt, han er ein skjold for alle deim som flyr til honom.

³²For kven er Gud forutan Herren? Kven er eit berg utan vår Gud?

³³Gud, han som gyrder meg med kraft, og leider den ulastande på hans veg,

³⁴som gjev meg føter liksom hindarne, og set meg upp på høgderne mine,

³⁵som lærer henderne mine upp til strid, so armarne spenner koparbogen.

³⁶Du gav meg frelsa di til skjold, og småminkingi di ho gjorde meg stor.

³⁷Du gjorde rom for stigi mine, og oklo mine vagga ikkje.

³⁸Eg forfylgde fiendarne mine og tynte deim. Eg vende ikkje um fyrr eg fekk gjort ende på deim.

³⁹Eg gjorde ende på deim og slo deim i knas, so dei vann ikkje reisa seg. Dei fall under føterne mine.

⁴⁰Du gyrde meg med kraft til striden. Du bøygde motmennern’ mine under meg.

⁴¹Fiendarne mine let du snu ryggen til meg, deim som hatar meg, rudde eg ut.

⁴²Dei såg seg um - men ingen frelste - til Herren, men han svara deim ikkje.

⁴³Eg smuldra deim som dust på jordi; som søyla på gator krasa eg deim; eg trakka deim ned.

⁴⁴Du frelste meg ut or mitt folks ufred, til hovud for heidningar vara du meg; folk som eg ikkje kjende, tente meg.

⁴⁵Ukjende folk smeikte for meg, ved gjetordet um meg lydde dei meg.

⁴⁶Ja, framandfolk visna av, gjekk skjelvande ut or borgerne sine.

⁴⁷Herren liver! lova vere han, mitt berg! Ja, upphøgd vere Gud, mitt frelse-berg,

⁴⁸Gud som gjev meg hemn, legg folkeslag under meg

⁴⁹og fører meg ut frå fiendarne mine! Ja - du som lyfter meg høgt yver motmennern’ mine og bergar meg undan frå valdsmanns hand!

⁵⁰Difor, Herre, vil eg prisa deg millom heidningarn’, og lovsyngja ditt namn.

⁵¹For han gjer kongen sin sigersæl, gjer miskunn mot honom han salva, mot David og ætti hans til æveleg tid.»

2. Samuelsbok 22

¹David kvad denne sang for Herren den dag da Herren hadde utfridd ham av alle hans fienders hånd og av Sauls hånd.

²Og han sa: Herren er min klippe og min festning og min redder,

³min klippefaste Gud, som jeg setter min lit til, mitt skjold og min frelses horn, min borg og min tilflukt, min frelser; fra vold frelser du mig.

⁴Jeg påkaller den Høilovede, Herren, og blir frelst fra mine fiender.

⁵Dødens bølger omspente mig, fordervelsens strømmer forferdet mig.

⁶Dødsrikets rep omgav mig, dødens snarer overfalt mig.

⁷I min trengsel påkalte jeg Herren, og jeg ropte til min Gud; han hørte fra sitt tempel min røst, og mitt skrik kom for hans ører.

⁸Da rystet og bevet jorden, himmelens grunnvoller skalv, og de rystet; for hans vrede var optendt.

⁹Det steg røk op av hans nese, og fortærende ild fra hans munn; glør brente ut av ham.

¹⁰Og han bøide himmelen og steg ned, og det var mørke under hans føtter.

¹¹Og han fór på kjeruber og fløi, og han lot sig se på vindens vinger.

¹²Og han gjorde mørke til skjul rundt omkring sig, vannmasser, tykke skyer.

¹³Frem av glansen foran ham brente gloende kull.

¹⁴Herren tordnet fra himmelen, den Høieste lot sin røst høre.

¹⁵Og han utsendte piler og spredte dem omkring - lyn og forvirret dem.

¹⁶Da kom havets strømmer til syne; jordens grunnvoller blev avdekket ved Herrens trusel, for hans neses åndepust.

¹⁷Han rakte sin hånd ut fra det høie, han grep mig; han drog mig op av store vann.

¹⁸Han fridde mig ut fra min sterke fiende, fra mine avindsmenn; for de var mig for mektige.

¹⁹De overfalt mig på min motgangs dag; men Herren blev min støtte.

²⁰Og han førte mig ut i fritt rum; han frelste mig, for han hadde behag i mig.

²¹Herren gjengjeldte mig efter min rettferdighet, han betalte mig efter mine henders renhet.

²²For jeg tok vare på Herrens veier og vek ikke i ondskap fra min Gud;

²³for alle hans lover hadde jeg for øie, og fra hans bud vek jeg ikke,

²⁴og jeg var ulastelig for ham og voktet mig vel for min synd.

²⁵Og Herren gjengjeldte mig efter min rettferdighet, efter min renhet for hans øine.

²⁶Mot den fromme viser du dig from, mot den rettvise stridsmann viser du dig rettvis,

²⁷mot den rene viser du dig ren, mot den forvendte viser du dig vrang.

²⁸Elendige folk frelser du, men dine øine er mot de overmodige; dem fornedrer du.

²⁹For du er mitt lys, Herre, og Herren opklarer mitt mørke.

³⁰For ved dig stormer jeg løs på fiendeskarer, ved min Gud springer jeg over murer.

³¹Gud, hans vei er fullkommen; Herrens ord er rent, han er et skjold for alle dem som setter sin lit til ham.

³²For hvem er Gud foruten Herren, og hvem er en klippe foruten vår Gud?

³³Gud, han er mitt sterke vern og leder den ulastelige på hans vei.

³⁴Han gir ham føtter likesom hindene og stiller mig på mine høider.

³⁵Han oplærer mine hender til krig, så mine armer spenner kobberbuen.

³⁶Og du gir mig din frelse til skjold, og din mildhet gjør mig stor.

³⁷Du gjør rummet vidt for mine skritt under mig, og mine ankler vakler ikke.

³⁸Jeg vil forfølge mine fiender og ødelegge dem, og jeg vender ikke tilbake før jeg har gjort ende på dem.

³⁹Jeg gjør ende på dem og knuser dem, så de ikke kan reise sig; de faller under mine føtter.

⁴⁰Og du omgjorder mig med kraft til krig, du bøier mine motstandere under mig.

⁴¹Og mine fiender lar du vende mig ryggen, mine avindsmenn utrydder jeg.

⁴²De ser sig om, men der er ingen frelser - efter Herren, men han svarer dem ikke.

⁴³Og jeg knuser dem som jordens støv; jeg sønderknuser dem, tramper dem ned som søle på gatene.

⁴⁴Og du redder mig fra mitt folks kamper, du bevarer mig til å være hode for hedninger; folkeferd som jeg ikke kjenner, tjener mig.

⁴⁵Fremmede kryper for mig; bare de hører om mig, blir de mig lydige.

⁴⁶Fremmede visner bort og går bevende ut av sine borger.

⁴⁷Herren lever, og priset er min klippe, og ophøiet er min frelses klippefaste Gud,

⁴⁸den Gud som gir mig hevn og legger folkeferd under mig,

⁴⁹og som fører mig ut fra mine fiender; over mine motstandere ophøier du mig, fra voldsmannen redder du mig.

⁵⁰Derfor vil jeg prise dig, Herre, blandt hedningene og lovsynge ditt navn.

⁵¹Han gjør frelsen stor for sin konge, og han gjør miskunnhet mot sin salvede, mot David og mot hans ætt til evig tid.