Actus Apostolorum 5

¹vir autem quidam nomine Ananias cum Saffira uxore sua vendidit agrum

²et fraudavit de pretio agri conscia uxore sua et adferens partem quandam ad pedes apostolorum posuit

³dixit autem Petrus Anania cur temptavit Satanas cor tuum mentiri te Spiritui Sancto et fraudare de pretio agri

⁴nonne manens tibi manebat et venundatum in tua erat potestate quare posuisti in corde tuo hanc rem non es mentitus hominibus sed Deo

⁵audiens autem Ananias haec verba cecidit et exspiravit et factus est timor magnus in omnes qui audierant

⁶surgentes autem iuvenes amoverunt eum et efferentes sepelierunt

⁷factum est autem quasi horarum trium spatium et uxor ipsius nesciens quod factum fuerat introiit

⁸respondit autem ei Petrus dic mihi si tanti agrum vendidistis at illa dixit etiam tanti

⁹Petrus autem ad eam quid utique convenit vobis temptare Spiritum Domini ecce pedes eorum qui sepelierunt virum tuum ad ostium et efferent te

¹⁰confestim cecidit ante pedes eius et exspiravit intrantes autem iuvenes invenerunt illam mortuam et extulerunt et sepelierunt ad virum suum

¹¹et factus est timor magnus in universa ecclesia et in omnes qui audierunt haec

¹²per manus autem apostolorum fiebant signa et prodigia multa in plebe et erant unianimiter omnes in porticu Salomonis

¹³ceterorum autem nemo audebat coniungere se illis sed magnificabat eos populus

¹⁴magis autem augebatur credentium in Domino multitudo virorum ac mulierum

¹⁵ita ut in plateas eicerent infirmos et ponerent in lectulis et grabattis ut veniente Petro saltim umbra illius obumbraret quemquam eorum

¹⁶concurrebat autem et multitudo vicinarum civitatum Hierusalem adferentes aegros et vexatos ab spiritibus inmundis qui curabantur omnes

¹⁷exsurgens autem princeps sacerdotum et omnes qui cum illo erant quae est heresis Sadducaeorum repleti sunt zelo

¹⁸et iniecerunt manus in apostolos et posuerunt illos in custodia publica

¹⁹angelus autem Domini per noctem aperiens ianuas carceris et educens eos dixit

²⁰ite et stantes loquimini in templo plebi omnia verba vitae huius

²¹qui cum audissent intraverunt diluculo in templum et docebant adveniens autem princeps sacerdotum et qui cum eo erant convocaverunt concilium et omnes seniores filiorum Israhel et miserunt in carcerem ut adducerentur

²²cum venissent autem ministri et aperto carcere non invenissent illos reversi nuntiaverunt

²³dicentes carcerem quidem invenimus clausum cum omni diligentia et custodes stantes ad ianuas aperientes autem neminem intus invenimus

²⁴ut audierunt autem hos sermones magistratus templi et principes sacerdotum ambigebant de illis quidnam fieret

²⁵adveniens autem quidam nuntiavit eis quia ecce viri quos posuistis in carcere sunt in templo stantes et docentes populum

²⁶tunc abiit magistratus cum ministris et adduxit illos sine vi timebant enim populum ne lapidarentur

²⁷et cum adduxissent illos statuerunt in concilio et interrogavit eos princeps sacerdotum

²⁸dicens praecipiendo praecepimus vobis ne doceretis in nomine isto et ecce replestis Hierusalem doctrina vestra et vultis inducere super nos sanguinem hominis istius

²⁹respondens autem Petrus et apostoli dixerunt oboedire oportet Deo magis quam hominibus

³⁰Deus patrum nostrorum suscitavit Iesum quem vos interemistis suspendentes in ligno

³¹hunc Deus principem et salvatorem exaltavit dextera sua ad dandam paenitentiam Israhel et remissionem peccatorum

³²et nos sumus testes horum verborum et Spiritus Sanctus quem dedit Deus omnibus oboedientibus sibi

³³haec cum audissent dissecabantur et cogitabant interficere illos

³⁴surgens autem quidam in concilio Pharisaeus nomine Gamalihel legis doctor honorabilis universae plebi iussit foras ad breve homines fieri

³⁵dixitque ad illos viri israhelitae adtendite vobis super hominibus istis quid acturi sitis

³⁶ante hos enim dies extitit Theodas dicens esse se aliquem cui consensit virorum numerus circiter quadringentorum qui occisus est et omnes quicumque credebant ei dissipati sunt et redactus est ad nihilum

³⁷post hunc extitit Iudas Galilaeus in diebus professionis et avertit populum post se et ipse periit et omnes quotquot consenserunt ei dispersi sunt

³⁸et nunc itaque dico vobis discedite ab hominibus istis et sinite illos quoniam si est ex hominibus consilium hoc aut opus dissolvetur

³⁹si vero ex Deo est non poteritis dissolvere eos ne forte et Deo repugnare inveniamini consenserunt autem illi

⁴⁰et convocantes apostolos caesis denuntiaverunt ne loquerentur in nomine Iesu et dimiserunt eos

⁴¹et illi quidem ibant gaudentes a conspectu concilii quoniam digni habiti sunt pro nomine Iesu contumeliam pati

⁴²omni autem die in templo et circa domos non cessabant docentes et evangelizantes Christum Iesum

Actus Apostolorum 5

¹Vir autem quidam nomine Ananias, cum Saphira uxore suo vendidit agrum,

²et fraudavit de pretio agri, conscia uxore sua : et afferens partem quamdam, ad pedes Apostolorum posuit.

³Dixit autem Petrus : Anania, cur tentavit Satanas cor tuum, mentiri te Spiritui Sancto, et fraudare de pretio agri ?

⁴nonne manens tibi manebat, et venundatum in tua erat potestate ? quare posuisti in corde tuo hanc rem ? non es mentitus hominibus, sed Deo.

⁵Audiens autem Ananias hæc verba, cecidit, et expiravit. Et factus est timor magnus super omnes qui audierunt.

⁶Surgentes autem juvenes amoverunt eum, et efferentes sepelierunt.

⁷Factum est autem quasi horarum trium spatium, et uxor ipsius, nesciens quod factum fuerat, introivit.

⁸Dixit autem ei Petrus : Dic mihi mulier, si tanti agrum vendidistis ? At illa dixit : Etiam tanti.

⁹Petrus autem ad eam : Quid utique convenit vobis tentare Spiritum Domini ? Ecce pedes eorum qui sepelierunt virum tuum ad ostium, et efferent te.

¹⁰Confestim cecidit ante pedes ejus, et expiravit. Intrantes autem juvenes invenerunt illam mortuam : et extulerunt, et sepelierunt ad virum suum.

¹¹Et factus est timor magnus in universa ecclesia, et in omnes qui audierunt hæc.

¹²Per manus autem Apostolorum fiebant signa et prodigia multa in plebe. Et erant unanimiter omnes in porticu Salomonis.

¹³Ceterorum autem nemo audebat se conjungere illis : sed magnificabat eos populus.

¹⁴Magis autem augebatur credentium in Domino multitudo virorum ac mulierum,

¹⁵ita ut in plateas ejicerent infirmos, et ponerent in lectulis et grabatis, ut, veniente Petro, saltem umbra illius obumbraret quemquam illorum, et liberarentur ab infirmitatibus suis.

¹⁶Concurrebat autem et multitudo vicinarum civitatum Jerusalem, afferentes ægros, et vexatos a spiritibus immundis : qui curabantur omnes.

¹⁷Exsurgens autem princeps sacerdotum, et omnes qui cum illo erant (quæ est hæresis sadducæorum), repleti sunt zelo :

¹⁸et injecerunt manus in Apostolos, et posuerunt eos in custodia publica.

¹⁹Angelus autem Domini per noctem aperiens januas carceris, et educens eos, dixit :

²⁰Ite, et stantes loquimini in templo plebi omnia verba vitæ hujus.

²¹Qui cum audissent, intraverunt diluculo in templum, et docebant. Adveniens autem princeps sacerdotum, et qui cum eo erant, convocaverunt concilium, et omnes seniores filiorum Israël : et miserunt ad carcerem ut adducerentur.

²²Cum autem venissent ministri, et aperto carcere non invenissent illos, reversi nuntiaverunt,

²³dicentes : Carcerem quidem invenimus clausum cum omni diligentia, et custodes stantes ante januas : aperientes autem neminem intus invenimus.

²⁴Ut autem audierunt hos sermones magistratus templi et principes sacerdotum, ambigebant de illis quidnam fieret.

²⁵Adveniens autem quidam, nuntiavit eis : Quia ecce viri quos posuistis in carcerem, sunt in templo, stantes et docentes populum.

²⁶Tunc abiit magistratus cum ministris, et adduxit illos sine vi : timebant enim populum ne lapidarentur.

²⁷Et cum adduxissent illos, statuerunt in concilio : et interrogavit eos princeps sacerdotum,

²⁸dicens : Præcipiendo præcepimus vobis ne doceretis in nomine isto, et ecce replestis Jerusalem doctrina vestra : et vultis inducere super nos sanguinem hominis istius.

²⁹Respondens autem Petrus et Apostoli, dixerunt : Obedire oportet Deo magis quam hominibus.

³⁰Deus patrum nostrorum suscitavit Jesum, quem vos interemistis, suspendentes in ligno.

³¹Hunc principem et salvatorem Deus exaltavit dextera sua ad dandam pœnitentiam Israëli, et remissionem peccatorum :

³²et nos sumus testes horum verborum, et Spiritus Sanctus, quem dedit Deus omnibus obedientibus sibi.

³³Hæc cum audissent, dissecabantur, et cogitabant interficere illos.

³⁴Surgens autem quidam in concilio pharisæus, nomine Gamaliel, legis doctor, honorabilis universæ plebi, jussit foras ad breve homines fieri,

³⁵dixitque ad illos : Viri Israëlitæ, attendite vobis super hominibus istis quid acturi sitis.

³⁶Ante hos enim dies extitit Theodas, dicens se esse aliquem, cui consensit numerus virorum circiter quadringentorum : qui occisus est, et omnes qui credebant ei, dissipati sunt, et redacti ad nihilum.

³⁷Post hunc extitit Judas Galilæus in diebus professionis, et avertit populum post se : et ipse periit, et omnes quotquot consenserunt ei, dispersi sunt.

³⁸Et nunc itaque dico vobis, discedite ab hominibus istis, et sinite illos : quoniam si est ex hominibus consilium hoc aut opus, dissolvetur :

³⁹si vero ex Deo est, non poteritis dissolvere illud, ne forte et Deo repugnare inveniamini. Consenserunt autem illi.

⁴⁰Et convocantes Apostolos, cæsis denuntiaverunt ne omnino loquerentur in nomine Jesu, et dimiserunt eos.

⁴¹Et illi quidem ibant gaudentes a conspectu concilii, quoniam digni habiti sunt pro nomine Jesu contumeliam pati.

⁴²Omni autem die non cessabant in templo et circa domos, docentes et evangelizantes Christum Jesum.