Lukas 18 Comparison: Norsk vs Norwegian
Lukas 18
1Og han sa en lignelse til dem om at de alltid skulde bede og ikke bli trette.
2Der var en dommer i en by, som ikke fryktet Gud og ikke undså sig for noget menneske.
3Og det var en enke der i byen, og hun kom til ham og sa: Hjelp mig til å få rett over min motstander!
4Og lenge vilde han ikke; men til sist sa han ved sig selv: Om jeg enn ikke frykter Gud og ikke undser mig for noget menneske,
5vil jeg dog hjelpe denne enke til å få rett fordi hun gjør mig uleilighet, så hun ikke til slutt skal komme og legge hånd på mig.
6Og Herren sa: Hør hvad den urettferdige dommer sier!
7Men skulde da ikke Gud hjelpe sine utvalgte til deres rett, dem som roper til ham dag og natt, og er han sen når det gjelder dem?
8Jeg sier eder at han skal skynde sig å hjelpe dem til deres rett. Men når Menneskesønnen kommer, mon han da vil finne troen på jorden?
9Han sa også denne lignelse til nogen som stolte på sig selv at de var rettferdige, og foraktet de andre:
10To menn gikk op til templet for å bede; den ene var en fariseer og den andre en tolder.
11Fariseeren stod for sig selv og bad således: Gud! jeg takker dig fordi jeg ikke er som andre mennesker: røvere, urettferdige, horkarler, eller og som denne tolder.
12Jeg faster to ganger om uken, jeg gir tiende av all min inntekt.
13Og tolderen stod langt borte og vilde ikke engang løfte sine øine mot himmelen, men slo sig for sitt bryst og sa: Gud! vær mig synder nådig!
14Jeg sier eder: Denne gikk rettferdiggjort ned til sitt hus fremfor den andre; for hver den sig selv ophøier, skal fornedres, og den sig selv fornedrer, skal ophøies.
15De bar også sine små barn til ham, forat han skulde røre ved dem; men da disiplene så det, truet de dem.
16Men Jesus kalte dem til sig og sa: La de små barn komme til mig, og hindre dem ikke! for Guds rike hører sådanne til.
17Sannelig sier jeg eder: Den som ikke tar imot Guds rike som et lite barn, han skal ingenlunde komme inn i det.
18Og en rådsherre spurte ham: Gode mester! hvad skal jeg gjøre for å arve evig liv?
19Jesus sa til ham: Hvorfor kaller du mig god? Ingen er god uten én, det er Gud.
20Budene kjenner du: Du skal ikke drive hor, du skal ikke slå ihjel, du skal ikke stjele, du skal ikke si falskt vidnesbyrd, hedre din far og din mor.
21Men han sa: Alt dette har jeg holdt fra min ungdom av.
22Da Jesus hørte det, sa han til ham: Ett fattes dig ennu: selg alt det du har, og del det ut til fattige, så skal du få en skatt i himmelen; kom så og følg mig!
23Men da han hørte det, blev han meget bedrøvet; for han var meget rik.
24Og da Jesus så det, sa han: Hvor vanskelig det er for de rike å komme inn i Guds rike!
25For det er lettere for en kamel å gå gjennem et nåleøie enn for en rik å gå inn i Guds rike.
26Da sa de som hørte det: Hvem kan da bli frelst?
27Men han sa: Det som er umulig for mennesker, er mulig for Gud.
28Og Peter sa: Se, vi har forlatt alt vårt og fulgt dig.
29Da sa han til dem: Sannelig sier jeg eder: Det er ingen som har forlatt hus eller hustru eller brødre eller foreldre eller barn for Guds rikes skyld
30uten at han skal få mangefold igjen her i tiden, og i den kommende verden evig liv.
31Men han tok de tolv til sig og sa til dem: Se, vi går op til Jerusalem, og alt det som er skrevet av profetene om Menneskesønnen, skal fullbyrdes.
32For han skal overgis til hedningene og bli spottet og hånet og spyttet på,
33og de skal hudstryke ham og slå ham ihjel, og på den tredje dag skal han opstå.
34Og de forstod ikke noget av dette, og dette ord var skjult for dem, og de skjønte ikke det han sa.
35Og det skjedde da han kom nær til Jeriko, at en blind mann satt ved veien og tigget.
36Da han hørte folk gå forbi, spurte han hvad dette var.
37De fortalte ham da at Jesus fra Nasaret gikk forbi.
38Og han ropte: Jesus, du Davids sønn! miskunn dig over mig!
39Og de som gikk foran, truet ham at han skulde tie. Men han ropte enda meget mere: Du Davids sønn! miskunn dig over mig!
40Da stod Jesus stille, og bød at han skulde føres til ham; og da han kom frem, spurte han ham:
41Hvad vil du jeg skal gjøre for dig? Han sa: Herre! at jeg må bli seende!
42Og Jesus sa til ham: Bli seende! din tro har frelst dig.
43Og straks fikk han sitt syn igjen, og fulgte ham og lovet Gud; og alt folket som så det, priste Gud.
Lukas 18
1Då sagde han deim ei likning um at dei stødt skulde beda og ikkje trøytna.
2«I ein by,» sagde han, «var det ein gong ein domar, som ikkje ottast Gud og ikkje hadde age for noko menneskje.
3I same byen var det ei enkja; ho kom jamleg til domaren og sagde: «Hjelp meg, so eg fær rett på motparten min!»
4Lenge vilde han ikkje, men då det leid på, sagde han med seg: «Endå eg ikkje ottast Gud og ikkje hev age for noko menneskje,
5so vil eg like vel hjelpa denne enkja til retten sin, av di ho plågar meg so; elles kjem ho vel til slutt og legg til meg midt i syni!»
6Høyr kva den urettferdige domaren segjer,» sagde Herren;
7«skulde so ’kje Gud hjelpa sine utvalde til retten sin, dei som ropar til honom dag og natt, um han so drygjer det ut for deim?
8Eg segjer dykk: Han skal hjelpa deim til retten sin, og det fort. Men når Menneskjesonen kjem, skal han då finna trui på jordi?»
9Til nokre som trudde um seg sjølve at dei var rettferdige, og som vanvyrde alle andre, sagde han denne likningi:
10«Det var ein gong tvo menner som gjekk upp i templet og vilde beda; den eine var ein farisæar, og den andre ein tollmann.
11Farisæaren stelte seg upp for seg sjølv og bad soleis: «Eg takkar deg, Gud, for di eg ikkje er som anna folk, ein røvar, svikar, horkar, eller og som den tollmannen der!
12Eg fastar tvo gonger i vika, og gjev tiend av alt eg tek inn.»
13Tollmannen stod langt undan; han vilde ikkje ein gong lyfta augo mot himmelen, men slo seg for bringa og sagde: Å Gud, ver meg syndaren nådig!
14Eg segjer dykk: Han var rettferdiggjord då han gjekk heim til sitt hus, men hin ikkje; for kvar den som set seg sjølv høgt, skal gjerast låg, men den som set seg sjølv lågt, skal gjerast høg.»
15Dei bar og småborni sine til honom, so han skulde røra ved deim. Då læresveinarne såg det, truga dei deim;
16men Jesus kalla deim til seg og sagde: «Lat småborni koma til meg, og hindra deim ikkje! For Guds rike høyrer slike til.
17Det segjer eg dykk for sant: Den som ikkje tek imot Guds rike som eit lite barn, skal på ingen måte koma inn i det.»
18Ein synagoge-forstandar spurde honom: «Gode meister, kva skal eg gjera so eg kann vinna eit ævelegt liv?»
19«Kvi kallar du meg god?» sagde Jesus. «Ingen er god utan ein - Gud!
20Du kjenner bodi: «Du skal ikkje gjera hor! Du skal ikkje drepa! Du skal ikkje stela! Du skal ikkje vitna rangt! Du skal æra far din og mor di!»»
21«Alt det hev eg halde frå eg var ung,» svara han.
22Då Jesus høyrde det sagde han: «Eitt vantar deg endå: sel alt det du hev, og byt det ut åt dei fatige, so fær du ein skatt i himmelen! Og kom so og fylg meg!»
23Mannen vart sturen då han høyrde dei ordi; for han var svært rik.
24Jesus såg det på honom og sagde: «Kor vandt det er for dei som hev gods og gull å koma inn i Guds rike!
25Ja, ein kamel kjem lettare gjenom eit nålauga enn ein rik kjem inn i Guds rike.»
26«Kven kann då verta frelst?» sagde dei som høyrde på det.
27Han svara: «Det som er umogelegt for menneskje, er mogelegt for Gud.»
28«Enn me som hev skilt oss med alt som var vårt og fylgt deg!» sagde Peter.
29Då sagde han til deim: «Det segjer eg dykk for sant: Det er ingen som hev skilt seg med hus eller kona eller brør eller foreldre eller born for Gudsriket skuld,
30utan han skal få det att mangdubbelt i denne tidi, og i den verdi som kjem eit ævelegt liv.»
31So kalla han dei tolv innåt seg og sagde til deim: «No fer me upp til Jerusalem, og alt det som profetarne hev skrive um Menneskjesonen, skal ganga fram:
32Han gjevast yver til heidningarne og spottast, og farast ille med og sputtast på,
33og dei skal hudfletta honom og slå honom i hel, og tridje dagen skal han standa upp att.»
34Men dei forstod ikkje noko av dette; det var dult for deim kva som låg i det ordet, og dei skyna ikkje det han sagde.
35Då han no kom burtimot Jeriko, sat ein blind mann attmed vegen og bad seg.
36Då han høyrde det for so mykje folk fram igjenom, spurde han kva var tids.
37Dei fortalde honom at Jesus frå Nasaret for framum.
38Då ropa han: «Jesus, Davids son, gjer sælebot på meg!»
39Dei som gjekk fyre, skjente på honom og sagde han skulde tegja; men han ropa berre endå meir: «Davids son, gjer sælebot på meg!»
40Då stana Jesus og sagde at dei skulde leida den blinde hit til honom, og då han kom innåt, spurde han:
41«Kva vil du eg skal gjera for deg?» - «Herre, lat meg få att syni mi!» svara han.
42«No fær du att syni! Trui di hev hjelpt deg,» sagde Jesus.
43Og straks fekk han att syni si og fylgde honom alt med han lova Gud; og alt folket som såg det, gav Gud æra og pris.
Understanding Norsk vs Norwegian in Lukas 18
Norsk (Norsk)
En eldre norsk oversettelse.
Norwegian
En historisk og respektert norsk oversettelse.
You are viewing a side-by-side comparison of Lukas 18 in the Norsk and Norwegian. Comparing these two versions can help shed light on the nuances of the original text.
Key Comparison: Lukas 18:16
"Men Jesus kalte dem til sig og sa: La de små barn komme til mig, og hindre dem ikke! for Guds rike hører sådanne til."
"men Jesus kalla deim til seg og sagde: «Lat småborni koma til meg, og hindra deim ikkje! For Guds rike høyrer slike til."
